Overt Bart, Wouter, Christophe... en Linda

Ik had speciaal een trein vroeger naar Antwerpen genomen om op de boekenbeurs deelachtig te zijn aan het gesprek tussen Lisbeth Imbo van de VRT en Bart De Wever van de N-VA, tevens auteur van twee boeken, bundelingen van columns eigenlijk. Helaas, ik was toch nog te laat en kon er niet meer bij, de zaal zat vol. Ik had nochtans ' smans conservatieve standpunten graag aanhoord. Want zo ben ik wel: ik luister graag naar een interessante (en intelligente) mening, ook al is ze de mijne niet.

De signeersessie van Bart De wever, bij uitgeverij Pelckmans, heb ik niet gemist. Een ongedwongen, bijna goedlachse (ik zeg wel "bijna") N-VA-voorzitter signeerde zelfs de rol WC-papier die hem door een meisje van een jaar of tien werd aangereikt. Hij signeerde (met de linkerhand) ook echte boeken, ging gedwee mee op de foto, luisterde, babbelde, grapte, enfin, ik zou het niet beter hebben gedaan. Al had er bij mij gewis minder volk gestaan. Want volk was er wel degelijk, niet dat er dranghekken nodig waren zoals bij een TV-kok van wie mij de naam niet te binnen wil schieten, niet dat het als een plebisciet voor het Antwerpse burgemeesterschap mocht opgevat worden, maar toch.

Er stond zelfs een journalist van het Nieuwsblad paraat die iedere koper van "Kostbaar weefsel" of "Werkbare waarden" (de De Wever boeken) aanklampte en naar zijn of haar indrukken informeerde. Wat vooral kopij opleverde toen hij een doofstomme kennis van mij aansprak.

Wouter Beke incognito

Wouter Beke heeft ooit ook een boekje over "normen en waarden" gepleegd, maar hij vertoefde als doorsneeburger, incognito op de boekenbeurs. Al zag ik hem wel diverse malen lonken naar herkenning.

Wouter Beke stelde overigens een gedurfde daad: hij schafte zich een roman aan van Thomas Blondeau. Iets wat qua durf kan vergeleken worden met het loslaten van de N-VA aan de onderhandelingstafel.
 

Onze lievelingswaal

In zaal 3, bij Borgerhoff & Lamberigts, was het drummen geblazen, niet zozeer voor de oude krokodillen Eyskens en Tobback (over wie zo dadelijk meer), dan wel voor Christophe Deborsu van de Rtbf, onze lievelingswaal. Dat is zo. Zoals wij soms alle buitenlanders verfoeien behalve dat ene sympathieke, geweldig aangepaste en werklustige exemplaar dat bij ons om de hoek woont, zo is Deborsu de uitzondering op de regel dat alle Walen lui, socialist en analfabeet zijn. Wij Vlamingen drukken Christophe Deborsu graag aan de borst. Wat een lieve Waal, en zo aaibaar! En dat schattige piepkleine accent!

En bovendien heeft de Rtbf-journalist met "Dag Vlaanderen!" een zeer interessant boek geschreven over Franstalig België (onder meer), ook al laat de idiote cover waarop Deborsu met een leeuwenvlaggetje zwaait het tegendeel vermoeden.

Linda en de krokodillen

Over naar de oude krokodillen. Met zijn drieën (de eerder genoemde Louis Tobback en Mark Eyskens en oude krokodil par excellence Herman De Croo) hebben zij collega Linda De Win, via het doorlopen van hun eigen politieke carrière, ingewijd in de politieke geschiedenis van België (tussen 1933 en 2011), of althans in wat zij daarvan onthouden hebben. Al die ongetwijfeld boeiende politiek-private gesprekken hebben een kanjer van een boek opgeleverd waarvan Linda De Win zich de trotse auteur mag noemen.

Maar omdat de stoof moet branden, staan de namen van deze heren groter dan die van Linda op de cover en zetten zij - al ginnegappend over lang vervlogen tijden - op de boekenbeurs gaarne een handtekening en een opdracht in het boek dat eigenlijk van Linda is.

Ik mag mijzelf de fiere bezitter van dit politieke naslagwerk noemen, en bovendien is mijn exemplaar opgewaardeerd door de handtekening van Linda De Win zelve, en alleen de hare, plus een opdracht die ik helaas niet voor een breed publiek mag onthullen.


Louis van Dievel