"Mooiste wat me in mijn carrière overkomen is"

Christophe Lambrecht (41), die elke voormiddag "Music @ work" presenteert op Studio Brussel, zat alleen tijdens de eerste editie in Leuven in het Glazen Huis. "Het was een groot scoutskamp met 2 van mijn beste vrienden waar ik alleen maar warme, mooie herinneringen aan heb", zegt hij.
Thor en Christophe Lambrecht.

Lambrecht sprong samen met Peter Van de Veire en Tomas De Soete in het diepe toen Studio Brussel beslist had om in navolging van de Nederlandse radiozender 3FM een grootschalige actie voor het goede doel op te zetten.

"Niemand wist in het begin goed wat te verwachten. Ik herinner me dat we toen bij "De laatste show" gingen leuren met de actie onder het mom van "We gaan iets heel tofs doen" en dat de lauwe reactie daar was: Ja, 't zal wel. Maar na 2 dagen is die actie echt wel ontploft. Er kwamen mensen van Studio Brussel uit vakantie om achter de schermen mee het geld te tellen omdat we het niet meer aankonden."

Lambrecht vindt het, net als de meeste andere presentatoren die in het Glazen Huis gezeten hebben, erg moeilijk om er enkele mooie herinneringen uit te pikken. "Het is eigenlijk gewoon 1 mooie, langgerekte herinnering", vat hij het samen. "Er waren mensen die daar elke dag stonden, er kwamen kindjes langs die hun spaarpot hadden leeggemaakt, constant was er die warme gloed van veel mensen en dat ging heel breed, van 7 tot 77 jaar."

"Lange gesprekken met Tomas in bed"

Ook achter de schermen was de eerste editie van Music For Life een dolle boel. "Ik herinner me lange gesprekken met Tomas terwijl we in bed lagen en eigenlijk moesten slapen, maar gewoon niet konden slapen. We waren wel moe en we hadden honger, maar je zit echt in een soort van trip. We hebben vaak zo hard de slappe lach gehad dat we er bijna niet meer uit geraakten."

Omdat de presentatoren geen flauw idee hadden hoe die eerste editie zou verlopen, hadden ze zelf allerlei attributen meegebracht om eventuele gaten in het programma te vullen. Peter Van de Veire had verkleedspullen en hoofddeksels mee en Lambrecht had onder meer een kleine synthesizer in zijn koffer gestoken. "Plots stond Peter daar dan tijdens mijn shift  verkleed als paus in de studio en op een ander moment liep Tomas daar in zijn pyjama rond", herinnert Lambrecht, die in het Huis de bijnaam Lambi Bambi kreeg, zich.

"Het gekke is dat ik, door de honger en de vermoeidheid, ook mensen aan het raam heb zien staan waarvan achteraf gebleken is dat ze er nooit geweest zijn. Zo dacht ik dat ik een bevriend koppel had gezien, maar die waren tijdens die eerste editie op reis op Cuba."

"Dit jaar doe ik de regie"

Lambrecht heeft zelf alleen tijdens de eerste editie in het Glazen Huis gezeten en geeft grif toe dat hij dat wel jammer vindt. "Ik ga daar niet flauw over doen, maar ik heb daarna nog andere kansen gekregen. Ze ben ik het jaar daarna naar Namibië mogen gaan als ambassadeur voor de volgende actie (met als thema drinkbaar water, nvdr)."

Dit jaar neemt hij, op zijn eigen vraag, de regie van het hele spektakel voor zijn rekening. "Achter de schermen hangt er ook altijd een geweldige sfeer. Heel Studio Brussel is van die actie doordrongen. Ik denk dat deze actie alleen bij ons kan, omdat wij zo'n fijne, samenhorige bende zijn, ook al klinkt dat misschien melig", zegt Lambrecht.

"Ik heb aan die week in 2006 alleen maar warme, goeie herinneringen", besluit hij. "Het is het mooiste wat me in mijn carrière overkomen is. Laat die laatste editie dus maar komen!"

Ellen Maerevoet