Freek voelde zich een dagje prominent. Of toch niet?

Vanavond wordt op Canvas het Groot Dictee der Nederlandse Taal uitgezonden. Een van de deelnemers is Freek Braeckman, germanist en journalist-nieuwsanker. Hoe heeft hij die dag beleefd? Zijn relaas.

Ik geef het toe. Het is al altijd mijn droom geweest om een keer in mijn leven "prominent" te zijn. Dat woord alleen al. "Prominent" speelt zich fonetisch gesproken vooraan in je mond af, wat het naar adel, chic en dure koekjes doet smaken. Iedereen kijkt vol ontzag naar je, lakeien buigen, onder je voeten ligt rood fluweel, en je "nipt" in plaats van te drinken. Als zich ooit de kans zou aanbieden om een avond lang zo’n koninklijk woord als epitheton opgeplakt te krijgen – eenmalig, dat spreekt – wel, ik zou ze grijpen, zo heb ik mezelf als broekvent beloofd. Mijn eigen assepoesterpact. En toen ging de telefoon…

Vier maanden later

Hoe gaat dat op zo’n prominentenbus? Je stapt op met een gevoel dat het midden houdt tussen nostalgie naar zeeklassen, en de vrees dat je ergens bent ingetuind. Met een overwicht voor dat laatste. Je gaat zitten tussen mensen die je van gezicht kent, of van haar noch pluimen. Maar dat het "leuk" gaat worden, dat staat vast. Want dat is het argument waarmee de organisatoren je over de streep hebben getrokken. “Echt, Freek, leuk. Zoooo leuk! Die busrit vooral. Er is drank, en goede luim. En je bent prominent. Je zal er geen spijt van krijgen.”

Geen lakei te bespeuren, en de drank om van te nippen was cola. Of cola-light. Frivool! Spuitwater zelfs, voor wie een wat groener imago wilde uitstralen tegenover de op de bus aanwezige cameraploeg van Canvas. En voor de rest: Groene Boekjes, Witte Boekjes, kladpapier, en daartussen, voldaan, de Dunne van Dale: taalraadsman Ruud Hendrickx, de enige echte prominent op de hele bus. “Ruud, hoe schrijf je sex-appeal? En hoe zou jij Suske-en-Wiskeverhaal spellen? En hoort black box niet in één woord? En wat met Kiekeboeïsering?”… Ruud lacht minzaam, en weet het volgens mij ook niet. Dus hop, weer de cursus in. Terwijl elke student weet dat blokken op de ochtend van het examen verloren moeite is.

Gelukkig was tegen de Nederlandse grens iedereen tot die constatering gekomen. Professor doctor Jean-Paul Van Bendegem, en de veelbelovende jonge schrijver Y.M. Dangre, en senator Freya Piryns, en de rosse van K3. Want toen ging Lady Angelina met haar accordeon aan het spelen, en dan gaat spellen gauw vervelen.

Ik weet niet hoe prominent je nog bent als je tegen beter weten in al Gentse volksliedjes aan het kwelen bent, nog vóór je een voet in de Nederlandse Eerste Kamer hebt gezet. Maar dat ik mij geamuseerd heb, staat vast, met name op de bus. Al wenste ik dat niet iedereen vol ontzag had meegekeken, door de lens van Canvas. Maar hey, dan was ik nooit prominent geweest.

Freek Braeckman