Agnew houdt het interessant en zeer compleet

Wat doet een succesvolle komiek die vijf keer het Sportpaleis heeft uitverkocht? Op zijn lauweren rusten? Zijn geld tellen? Een flauw afkooksel brouwen van de beproefde formule? Slabakken? Gebeurt maar al te vaak, maar dat is niet het geval bij Alex Agnew. In een jaar tijd schreef hij een show bijeen van meer dan twee uur. Na tientallen try-outs gaat "Interesting Times" vanavond in première. En het mag gezegd, wellicht is dit het meest complete wat Agnew ooit maakte. Typisch van stijl, meer van hetzelfde, maar breder en intelligenter. En verrassend fris.

Het publiek van Agnew is en blijft jong, daar zal zijn expliciete en provocerende stijl wel voor iets tussen zitten. Hij start klassiek: een rookmachine, snoeiharde gitaren van AC/DC, een opkomst als een metal-icoon (wat ie met zijn zijproject Diablo Blvd. eigenlijk ook wel is). Het eerste kwartier heeft Agnew het kabbelend over reality-tv, West-Vlamingen en Antwerpenaars, maar gaandeweg komt ie op dreef. Op kruissnelheid.

Hij trekt zijn tempo op en gooit een pleïade aan onderwerpen de gretige zaal in: vrouwen, superhelden, De Wever en Di Rupo. Daarna passeert ook de basis van heel zijn pleidooi: zijn toenemende ergernis over internet en sociale media. Tegenwoordig is –volgens Agnew- de privacy en de nuance ver zoek, door fenomenen als Facebook, Twitter en de vaak schuimende vitrioolemmers die internetfora zijn. Privacy is entertainment geworden. En waar ligt de grens?

En dan is het hek van de dam: Agnew briest, foetert en steigert, schopt tegen heilige huisjes en sneert volop. Maar hij doet dat intelligent, met zin voor nuance, beredeneerd en goed verpakt. Heel bewust plaatst ie tegengestelde meningen tegenover elkaar, om zijn publiek met de neus op de feiten te drukken. In de nuance gewreven als een hond in zijn urine. Antisemitisme, Zionisme, de islamisering van het Westen, Kuifje en de Smurfen in conservatief Amerika, politieke correctheid, bakfietsouders en de bankencrisis, alles moet eraan geloven. Of moet toch minstens het oordeel van Agnew ondergaan. Desnoods met expliciete taal.

En dat gaat erin als zoete koek bij het volk in het pluche. Omdat Agnew is wie hij is: geboren voor het podium, een rasverteller, een man met een lichaam van elastiek, een brulboei die alle registers en stemmen aan kan en bovenal iemand die de gave bezit om pijlen op alles en iedereen af te schieten en daar vlotjes mee weg te komen. Een “audience pleaser” met een angel. En dat twee uur lang, zonder te vervelen. Een Antwerps orakel met bulderende stem. Agnew is meer dan ooit de Henry Rollins van de Lage Landen: scherp, snedig, kwaad en drammend grappig.

Agnew gunt het publiek nog een toegift. Een milder, braver stuk over zijn privéleven en zijn dochter Amy. Nu ja, toegift, duidelijk georchestreerd ook, dat is te merken aan het decor dat nog eens verandert. Opmerkelijk trouwens, het scènebeeld van Sam De Buysscher en Manu Van Heuckelom die goochelen met projecties en dieptezichten. Al vaker gedaan in het “gewone” theater, maar behoorlijk revolutionair in de Vlaamse comedy.

“Interesting Times” bevestigt wat we eigenlijk al wisten: Alex Agnew is een raspaard met forse ballen. Hij borduurt voort op hetzelfde thema, maar hij doet dat met nieuw garen, nog altijd scherp van textuur, maar met iets meer kleur. The New Agnew. Interessante tijden zijn het.

Peter Decroubele