“Een eer om aan politiek te doen in Herstappe”

Herstappe spreekt tot de verbeelding. Met zo'n 80 inwoners is het dorpje het kleinste in Vlaanderen. Op 14 oktober trekken de 70 kiesgerechtigden misschien naar de stembus. Deredactie.be trok naar de gemeenteraad om er de temperatuur van de verkiezingskoorts op te meten.

Gemeenteraadsleden die de zaal verlaten, verhitte discussies, slaande deuren … Neen, voor zulke taferelen moet je niet in Herstappe zijn. De allerkleinste gemeenteraad in Vlaanderen houdt het gezellig.

Maar dat was niet altijd zo. Na jaren van harmonie kwam er net voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 een einde aan de traditionele eenheidslijst. Vetes verscheurden het dorpje in twee kampen.

Brengen deze verkiezingen daar verandering in? Burgemeester Serge Louwet stelt 18 jaar later opnieuw een eenheidslijst voor. Met de gevleugelde woorden “laat de oude koeien maar in de gracht slapen” wil Louwet de vetes achter zich laten. Want waar die vetes over gaan, lijkt niemand nog precies te weten. De oppositie gaat voorlopig niet in op ‘s mans voorstel.

Gemütlichkeit

Van die vetes is op de gemeenteraad van het piepkleine dorpje niets te merken. Met zijn zevenen komen ze maandelijks samen: de burgemeester, twee schepenen en vier gemeenteraadsleden. Daarvan behoren er twee tot de oppositie.

Een lokaaltje in het gemeentehuis, van zo’n 5 op 5 meter, doet dienst als “gemeenteraadszaal”. Er prijkt een Belgische vlag aan de muur en vanop eenzame hoogte kijken koning Albert en koningin Paola minzaam toe. Waarom er stiekem een koelkastje  in het zaaltje staat, zal pas later op de avond duidelijk worden.

In een van de hoeken van het lokaaltje heeft Jean-Paul plaatsgenomen. Jean-Paul is geen politicus maar een geëngageerde inwoner van Herstappe. Hij volgt de gemeenteraden steevast op en vindt dat de ploeg goed werkt levert. “Uit interesse kom ik luisteren naar wat er hier gezegd wordt. Soms moet ik wel op mijn tong bijten, want tijdens de vergadering mag ik niets zeggen. Maar achteraf krijg ik zeker de kans om mijn mening te spuien.”

“Zware discussies kennen we hier niet, het gaat er meestal gemoedelijk aan toe”, zegt Leon Louwet, zoon van de burgemeester. De agendapunten zijn dan ook niet van die orde dat er veel heisa over zou ontstaan. De belangrijkste verwezenlijkingen van de afgelopen jaren waren de aanleg van een nieuwe weg en nutsleidingen.

“Als we putten in de weg dichten, is dat voor Herstappe een groot werk”, zegt de burgemeester. En die “we” mag letterlijk genomen worden. Op enkele foto’s aan de muur is duidelijk te zien hoe de burgemeester samen met de andere verkozenen de handen uit de mouwen steekt.

“Heb je die bloembakken in de straat gezien?”, vraagt schepen Tanja Bellefroid. “Die heb ik zelf gevuld met bloemen. In Herstappe heb je het gevoel dat je als politicus effectief iets verwezenlijkt. Ik vind het daarom een eer om hier schepen te zijn.”

“Met politiek ben je dagelijks in de weer”, vindt schepen Bellefroid. “Maar het is wel niet simpel om dat met een fulltime job en gezin te combineren.” Net zoals burgemeester Louwet die zijn tijd jarenlang moest verdelen tussen de burgemeesterzetel en zijn akkers, werkt Bellefroid voltijds.

Professioneel

Wie denkt dat het er in de kleinste gemeenteraad van Vlaanderen niet professioneel aan toegaat, heeft het mis. De raad volgt alle regels en geplogenheden zoals die bij wet zijn vastgelegd. Wanneer er anoniem gestemd moet worden, haalt de gemeentesecretaris naamloze stempapiertjes boven.

De 7 ingevulde stembiljetten worden één per één duidelijk voorgelezen en extra nageteld door de burgemeester. Geen ingewikkelde informatica met stemknoppen dus, maar onvervalst stemmen met potlood en papier.

Na een uurtje wordt de gemeenteraad formeel afgerond door de burgemeester en secretaris. De meesten blijven nog wat plakken. “De babbel achteraf is gezellig”, zegt schepen Bellefroid “maar vroeger deden ze die vooraf. Soms zat ik hier tot 1 uur ’s nachts. Toen ik 2 jaar geleden een kindje kreeg, heb ik geëist dat dat zou veranderen.”

Het koelkastje dat al die tijd werkloos heeft toegekeken, beleeft na de vergadering haar gloriemoment. Het deurtje wordt geopend en de glazen worden geheven. En ook Jean-Paul kan eindelijk zijn zegje doen.

Mies Cosemans

lees ook