"Ik wil weer zand onder mijn voeten voelen"

Op 4 december 2010 eindigde "het eerste leven" van de toen 23-jarige Samuel Koch, toen een stunt in het tv-programma "Wetten dass…?" dramatisch voor hem afliep. Hij slaagde er niet in om met springveren aan de voeten over een van de rijdende auto’s te springen en smakte met volle kracht tegen de grond. Koch werd zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht. Sindsdien is hij verlamd vanaf de hals. Begin deze week, bijna anderhalf jaar verder, stelde hij op een druk bijgewoonde persconferentie zijn boek "Zwei Leben" voor.

In het boek beschrijft hij zijn lichamelijke toestand als volgt: "Mijn handen hangen naar beneden als afgestorven inktvistentakels, met mijn vingers kan ik niets grijpen of vasthouden. Gelukkig kan ik tenminste zonder technische hulpmiddelen ademen."

Tijdens de persconferentie beantwoordde Koch, ooit een degelijk turner, diverse vragen. De Duitse krant Hamburger Abendblatt maakte een oplijsting van zijn antwoorden:

"Het optreden in "Wetten dass…?" was een uitdaging die me prikkelde. En ja, het geld dat ik zou verdiend hebben indien ik de weddenschap had gewonnen, dat kon ik goed gebruiken. Bovendien kan ik moeilijk nee zeggen, en zeker niet tegen een sportieve uitdaging.”

"Niemand heeft individueel schuld. Er is geen duidelijke aanwijzing die me op de auto, met mijn vader achter het stuur, deed botsen." Afgelopen zondag zei hij in een ARD-praatprogramma: "Wie anders dan ik zou hier schuld aan kunnen hebben?"

"Wanneer men geen grenzen meer durft overschrijden, dan groeit men niet meer. Dat geldt zowel voor het turnen als voor andere levensdoelen. Wie met beide benen op de grond blijft staan, zal nooit de eerste worden. Wanneer iedereen alleen maar de regeltjes zou volgen, dan zouden we nooit bereikt hebben waar we nu zijn." Koch had voor de bewuste uitzending in december 2010 maandenlang getraind op de sprongen en er was nooit iets fout gelopen. Alles ging zelfs zo vlot dat hij zou overwogen hebben de sprongen geblinddoekt te doen.

"Soms wil ik luid schreeuwen: "Ik hou het niet langer uit!". Ik wil opnieuw kunnen lopen. Ik wil opnieuw kunnen turnen. Ik wil zand onder mijn voeten voelen, iemand kunnen omarmen. Ik wil gewoon gaan wandelen, me in het gras leggen, met mijn handen achter mijn hoofd."

"Niemand kan me zeggen of en wanneer ik opnieuw kan bewegen. Het kan zijn dat er pas iets over twee jaar gebeurt. Of het kan plots gebeuren. Of over dertig jaar. Of nooit."

lees ook