"Ik mis haar zo"

Sommigen zullen hem nog herinneren als Rodney Harrington uit "Peyton Place". Of als Oliver Barret in "Love Story". Maar het was zijn turbulente relatie met de blonde Charlie’s Angels-vedette Farah Fawcett die hem vooral in de gespecialiseerde media aan wereldroem hielp. Hij was aan haar sterfbed aanwezig toen ze in juni 2009 aan kanker overleed. "Ik ben nog steeds niet over haar dood", vertelde hij eergisteren op NBC.

Bij de nu 71-jarige O’Neal werd onlangs prostaatkanker vastgesteld. De behandeling hiervan zal binnenkort beginnen. Maar eerst voert hij nog promotie voor zijn zopas verschenen boek over zijn relatie met Fawcett, "Both of us: my life with Farah".

Het interview op NBC werd met één dag uitgesteld. O’Neal: "Ik weet niet wat er fout ging. Een paniekaanval? Ik begon plots enorm te zweten. Zo zou je me niet in de uitzending gewild hebben. Maar nu voel ik me beter. Maar ik kan niet zeggen dat het een paniekaanval was. Zelfs met mijn kinderen heb ik dat nooit gehad."

Voor drie van zijn vier kinderen ging het leven niet echt over rozen, met onder meer verschillende verslavingen en gevangenisstraffen. Op de vraag of hij zich een slechte vader voelt, antwoordde hij: "Zo ziet het er uit, niet? Ja, zo ziet het eruit. Ik denk dat ik dat wel was. Niemand heeft me dat ook geleerd. Maar nu zijn het ook geen kleine kinderen meer. Op een gegeven moment moeten ze zelf hun leven in handen nemen."

Een van zijn kinderen dreigde er op zesjarige leeftijd mee te steken met een mes, als zijn ouders niet zouden ophouden met ruzie maken. O’Neal: "Hij wilde dat niet zien. En ja, we stopten met ruzie maken. En we legden de messen hoger in de kast. (lachje) Zodat men ze moeilijker kon pakken."

De relatie tussen Fawcett en O’Neal kende meerdere ups en downs. O’Neal: "We hadden een band. Ik denk niet dat we elkaar slecht behandelden. Want in onze relatie was er een ritme, dat globaal genomen wel werkte. Zelfs soepel verliep. Maar ik ben niet zo’n makkelijk iemand om mee te leven. Ze is dat beu geworden."

"Ik heb vaak gevoeld dat ze zich ongemakkelijk voelde met mij in haar buurt. Ik denk dat op een gegeven moment ik voor haar saai geworden ben. Ook al heeft ze me dat nooit rechtstreeks gezegd. Ze hield van mij. Dat zei ze ook. Ik zou dit boek nooit kunnen geschreven hebben, mocht ze niet van mij gehouden hebben."

"Ik heb het boek geschreven omdat ik haar mis. Het was een manier om de band tussen ons beiden in leven te houden."

Haar dood valt O’Neal nog altijd zwaar: "Ik ben nog steeds niet over haar dood. Dat was hevig. Want de laatste jaren, toen ze ziek was, waren fantastisch. Geen ruzies meer, geen messen meer. Ik was zo trots, respecteerde de manier waarop ze met haar ziekte omging. Zo sterk en dapper. Nooit was ze bang. Zelfs geen minuut. En nu ben ik er nog, alleen."

lees ook