"Call me maybe", steeds weer anders

Enkele weken geleden kon u op onze site lezen dat de kandidaten van Miss USA 2012 een succesvolle versie van de wereldhit "Call me maybe" van Carly Rae Jepsen de wereld ingestuurd hadden. Maar het nummer is intussen al honderden en honderden keren, waar ook ter wereld, "bewerkt". Om u goedgezind te maken, maakten wij voor u deze eigenzinnige selectie.

"I love you back!"

Ze zijn op korte tijd razend populair geworden op Youtube: Baracks dubs, een technisch hoogstandje waarbij woorden en zinnen van de VS-president aaneengeregen worden tot een bestaande hit. Was de eerste poging, een hit van Rihanna, nog een probeersel, met een matig resultaat, vanaf Lady Gaga’s "Born this way", met bijna 5 miljoen hits, is het steeds opnieuw uitkijken naar de opvolger.

"Sexy and I know it" scoorde ruim 12 miljoen hits, terwijl "Call me maybe" daar intussen al ver boven zit. Heerlijk is om Obama in het begin zijn "I love you back" te horen zeggen (gevolgd door de extreem brede grijns) , om zich vervolgens aan Jepsens nummer te wagen. Zijn "Hey" klinkt in ieder geval erg overtuigend. Wellicht wordt een nummer van tieneridool Justin Bieber zijn volgende zangpoging.

"Zo krijgt het lied meer ballen"

Deze week werd de kledingketen Abercrombie & Fitch nog in opspraak gebracht door een ex-medewerker die een klacht indiende omdat hij tijdens een fotoshoot de opdracht gekregen had zich te masturberen, "om zo een meer ontspannen indruk te kunnen geven". Enkele maanden geleden raakte bekend dat in Italië medewerkers "gestraft" werden met push-ups. Hoe beter de negatieve berichtgeving counteren dan met een "Call me maybe"-tje?

Het bedrijf gooide, naar eigen zeggen, zijn "hot-ste" mannen in strijd, en dat op de manier waarop ze het best gekend zijn: nauwe jeansbroek en ontbloot bovenlijf met een sixpack om u tegen te zeggen. Het deed een modewebsite besluiten: "Vindt u ook dat dit lied meer ballen nodig heeft? Wel, heeft u even geluk met deze clip." Er werd wel aan toegevoegd dat er afgrijselijk slecht gelipt werd. Maar een zeurkous die daarop let.

Bikini na bikini na bikini na…

Een cheerleader mag in Vlaanderen dan wat onderschat zijn, in de VS is het nog altijd een grote eer wanneer iemand deel mag uitmaken van het cheerleaderteam van een populaire ploeg. Wie zijn plaats veroverd heeft als dansende ondersteuning van het American footballteam Miami Dolphins, ooit winnaars van de Super Bowl, mag zich dus gelukkig prijzen.

Hun versie van "Call me maybe" verslaat de vergelijkbare aanpak van de Miss USA 2012-kandidaten met verve. De meisjes hebben er in ieder geval plezier in en wisselen zonovergoten stranden af met pop-ups in een ballenbad. En ze zien er niet tegenop om zelfi onderwater het beste van zichzelf te geven. Dat de opnames gebeurden tijdens de fotoshoot voor de bikinikalender van 2013 in de Dominicaanse Republiek, lijkt alleen maar een pluspunt te zijn. De meisjes weten intussen een 6 miljoen kijkers te boeien.

"We doen dus meer dan boeken lezen"

Een van de meest populaire versies tot hier toe van "Call me maybe" is die van een baseballteam van de Harvard Universiteit, intussen al meer dan 13 miljoen keer bekeken op YouTube. Om de tijd te doden bij het rijden in een busje naar een wedstrijd bedenken de spelers een eigen choreografie, rekening houdend met de beperkingen van het bijna op elkaar zitten in een kleine ruimte. “En toch zijn er een paar complexe dansbewegingen bij”, verzekerde student Connor Hulse op CBS.

"De reden van het succes? Ik denk dat men het grappig vindt dat een groepje normale jongeren plezier maakt op een meisjesachtig liedje. Bovendien gaat het in tegen het stereotiepe beeld dat men van een Harvard-student heeft. We lezen niet alleen boeken, we kunnen ook uit ons dak gaan", klonk het verder. Op YouTube werd een link toegevoegd om geld te storten voor een liefdadigheidsorganisatie.

"Ook MNM-dj’s zijn er wild van"

Niet alleen in het buitenland is "Call me maybe" een megahit geworden. Ook bij ons en in Nederland bereikte het nummer de tweede plaats in de hitparade. Met dank natuurlijk aan de radiozenders die het nummer veelvuldig draaiden, onder meer door MNM. De reden? "Ook de MNM-dj’s zijn er wild van."

En dus gaven ook zij zich in de VRT-radiostudio’s, en gangen, over aan het nummer. U herkent ongetwijfeld Peter Van de Veire (voor zijn wereldrecordpoging), Eva Daeleman, Ann Reymen en Dave Peters. Ze proberen de guitige aanpak van de zender via het nummer alvast naar de kijker over te brengen. Opdracht geslaagd, niet?

lees ook