"Donkere wolken boven Wimbledon"

Radiojournalist Xavier Taveirne brengt vanuit Londen verslag uit van de Olympische Spelen. Voor deredactie.be houdt hij een blog bij over zijn belevenissen. Al 15 jaar is hij een vurige tennisfan en voor het eerst ging hij naar Wimbledon. Dat bleek vooral vermoeiend voor hemzelf.

1997. Australian Open. Appelmans en toen nog Van Roost halen allebei de kwartfinale. Daar, op dat moment, toen ik stiekem ’s nachts op internaat m’n wekker zette om naar hun wedstrijden te kijken in de tv-kamer, ben ik van tennis gaan houden. 2012 is dus een jubileumjaar. En laat ik nu net hier en nu voor het eerst naar het heilige gras van Wimbledon kunnen gaan.

Ik kon bijna niet slapen, zo enthousiast was ik gisteravond. En ik had een halve dag niet meteen een deadline in zicht. Things were looking up. Wimbledon ligt behoorlijk uit de route hier, je doet er al gauw een klein uurtje over met het openbaar vervoer.

Hoe dichter ik kwam, hoe donkerder de wolken werden. My karma sucks big time. Maar dit is Londen en dus heb je wel eens four seasons in one day. Duimen maar.

Het was alles wat je van zoiets verwacht. Volgens mij heb ik zelfs een kleine vreugdesprong gemaakt toen ik door de grote poort The All England Lawn Tennis Club binnenliep.

Waar is Centre Court? Wie speelt waar? Waar mag ik wel komen? En waar vooral niet? Waar is Kim? En Novak? En oe kijk daar! De aardbeien. De beroemde aardbeien! Liep Steve Darcis hier net gewoon door het publiek? Het was erg vermoeiend in mijn hoofd.

Omdat ik zo’n eind op de metro had gezeten en me dus geweldig misrekend had, was ik al een goed half uur te laat voor het begin van de wedstrijd van Clijsters. Maar dankzij de regen begon ze er uiteindelijk pas een uur later aan.

Net na de eerste set nog een regenpauze, maar daarna was het al zon wat de klok sloeg in Wimbledon. Ze won. En nog makkelijk ook. Even snel een foto nemen en dan op zoek naar Novak Djokovic.

Clijsters speelde haar wedstrijd op Court 18, een zijbaan. Maar daarom niet minder gevuld met dolenthousiaste Belgen. Leuke sfeer. Maar in niks vergeleken met de wedstrijd tussen Lleyton Hewitt en Novak Djokovic op Centre Court. Spanning, sfeer, tot de nok gevuld. Het leek wel een finale.

Luidruchtige Servische journalisten voor mij, tennisgekke Australiërs achter mij. Ik was een beetje Zwitserland in de perstribune vandaag, want op een gegeven moment leek de liefde voor hun sporters op een handgemeen uit te draaien. Gekke mannen. Mijn geld had sowieso op de Serviër gestaan, want die had volgens mij een rechtse waar je een paar dagen mank van loopt. Maar zover kwam het dus niet. Belgen zijn goed in diplomatie, dat blijkt nog maar eens.

Intussen blijft het hier ook maar gaan over de tickets, het toerisme en het verkeer. Met weinig verandering eigenlijk. De zwarte markt voor tickets blijft bestaan, de BBC betrapte met een undercovercamera nog een boefje. Het toerisme doet het niet zo goed, maar dat was verwacht. En het verkeer is nu weer druk, dan weer niet en eigenlijk is het allemaal best te doen.

En gelukkig heeft Bradley Wiggins vandaag goud gepakt, want Team GB blonk niet echt uit tot nu toe. Dat had volgens de Britse fans te maken met de aanwezigheid van premier David Cameron. Overal waar hij kwam tot nu toe, deden de Britten het niet goed. Maar de teller staat intussen op twee keer goud voor het thuisland en dus kan David Cameron vanavond met een gerust hart gaan slapen.

Xavier Taveirne