"Een keer raden wie het luidst lacht"

Radiojournalist Xavier Taveirne brengt vanuit Londen verslag uit van de Olympische Spelen. Voor deredactie.be houdt hij een blog bij over zijn belevenissen.

Dat van mijn karma van vorige keer, dat moet ik een beetje inroepen. Het zit wel snor. Reken even mee: waar was ik toen Charline Vansnick brons won? In het Belgium House. Toevallig. Waar was ik toen Lionel Cox ons allemaal verraste met zilver? Juist: het Belgium House. Dus als u Belgen nog medailles wil horen of zien winnen, moet u al zeker woensdag luisteren naar Radio 1 of kijken naar Sporza. Dan ben ik namelijk nog eens in het Belgium House. Zeg niet dat u het niet wist.

Maar in alle ernst: hoe geweldig was die zilveren schietpartij van Lionel? Grandioos toch. En dan nog in het 50 meter liggend karabijnschieten. Ik vind het een mooi verhaal. Maar het grappen kon op Twitter meteen beginnen: Karabijnschieten? Lionel wie? Een amateur? Ja, Cox en ja. So what? Het is zilver. En die kerel is straks misschien wel de held van de Belgische delegatie. Op de trein naar huis zullen alle andere atleten dan naar hem kijken en denken: had ik maar zilver.

En laat ons eerlijk zijn: wat weten wij over karabijnschieten? Dat kan net zo goed een ongemeen harde concurrentiële wereldsport zijn. En dat bedoel ik niét sarcastisch. En hij krijgt nog een dikke bonus van het BOIC. U mag één keer raden wie het luidst lacht.

Over geld gesproken: Pascal Paepen is weg uit Londen. Pascal praat elke dag op Radio 1, zo rond 18.30 uur, over geld, beurzen en internationale markten. Vanuit Londen deed hij dat. Maar na twaalf jaar was het genoeg geweest, besloot hij een paar maanden geleden. En dus ging hij voor het laatst werken vandaag. We zijn samen gaan ontbijten. Een reportage van z’n laatste wandeling naar het werk voor de radio. Daar zou wel een beetje emotie inzitten, dacht ik.

Maar neen, Pascal is een nuchtere man, z’n beslissing is en was weloverwogen en eigenlijk heeft hij gewoon zin om terug te keren naar zijn Mol. Zijn vader en zus waren voor de verhuizing naar Londen gekomen. Je zou van een man die je vooral kent van obligaties, staatsleningen, consumentenvertrouwen en beurzen, bijna vergeten dat hij ook maar een mens is. Van de ontbijtplek naar zijn werk was het een half uurtje wandelen. En dan voor het laatst naar binnen. Op naar een leven 3.0.

Ik zei het gisteren nog aan een vriendin die belde: ik voel me soms als een Japanner die in 10 dagen heel Europa wil/moet zien. Terwijl ik nog afscheid neem op m’n ene afspraak, zit ik met m’n hoofd al bij de andere. De planning is nogal strak, zeg maar. Tegen een uur of vijf werd ik in Casa Brasil verwacht, het Braziliaans huis. Even kijken hoe zij met Rio 2016 bezig zijn. Want over vier jaar verhuist de hele olympische zomerfamilie naar Rio de Janeiro. Ik heb er twee uur moeten wachten tot de man waar ik op zat te wachten kwam opdagen. En dan deed de persmiep van Casa Brasil nog alsof ik vooral blij mocht zijn dat ik uberhaupt dat lang geplande interview kon krijgen.

Wat een contrast met de aanhoudende vriendelijkheid waar ik hier in Londen mee te maken krijg. Ken je dat gevoel dat als je een vervelend verhaal vertelt, je bloed nog kookt, ook al zijn er intussen weken over gegaan? Wel, zo’n verhaal was het dus. Ik hoop dat Rio 2016 vooral de man in dienst gaat nemen die in Londen de vriendelijkheid in grote pakken heeft aangevoerd.

Vraag me niet waarom, maar ik denk er ineens aan dat ik nog altijd niet in het wassalon ben geraakt. Er ligt nog 1 t-shirt in m’n kast hier. Dus het zal toch echt niet anders kunnen morgen. Gaan we dat toch gewoon doen. Want, en ik had u dit liever niet geschreven, mijn PC is gecrasht. Over and out. Doet niks meer. En ik heb niet eens louche websites bezocht. Dan had ik er ook nog wat aan gehad. Maar neen. Noppes. Als alles goed gaat, is er tegen morgen wel een nieuwe. Duimen maar.

Xavier Taveirne