"Geen olympische droom, alleen de gedachte"

Televisiejournalist Tijs Mauroo brengt vanuit Londen verslag uit van de Olympische Spelen. Voor deredactie.be houdt hij een blog bij over zijn belevenissen.

Als journalist is je timing afhankelijk van wanneer het onderwerp van je reportage zich afspeelt. Dan gebeurt het, zoals nu, dat er na opdracht die ’s morgens vroeg begon, enkele uren tijd is om een paar sporten te gaan bekijken. Ik vind mezelf terug in het Aquatics Centre, waar al veel van mijn sportcollega’s gezeten hebben, dus primeurwaarde is er allerminst, alleen voor mij dan. Het gebouw vind ik erg geslaagd, al kan ik niet vergelijken met andere Olympische baden.

Voor mij geen klassiek zwemmen, maar de kwalificaties van het duiken vanaf de 3-meterplank bij de dames. 30 deelneemsters, de beste 18 gaan door naar de halve finale. Ik denk niet dat we dat uitzenden op Sporza. Ik ken ook niets van duiken, maar ik wil het wel eens zien.

Na enkele sprongen is al duidelijk wie het kransje is dat het niet zal halen. In het sportnieuws van hun land worden ze straks waarschijnlijk kort vermeld, in de rubriek "niet geplaatste atleten". Zo gaat dat ook bij ons, en ergens is dat begrijpelijk.

Ik beeld me in wat er aan die sprongen hier voorafging: grote vreugde toen ze geselecteerd werden om naar de Olympische Spelen te komen. Daar werd zeker een fijne fles champagne, cava of prosecco op gekraakt. Vaders rennen de kelder in, nemen een flesje van onder op het rek, maken het met zorg open en serveren. Er wordt geklinkt: “Op jou !”

Na de vreugde van de selectie volgt de voorbereiding: uren trainen op onmogelijke tijdstippen, vloeken, vooruitgang maken, hopen. De spanning die stijgt naarmate de Spelen naderen, het klaarmaken van de bagage. Afreizen naar Londen. Gisterenavond nog aanmoedigingen via mail, sms, telefoon, Facebook, Skype...

En dan vaststellen dat er na 5 sprongen bij die 29 andere meisjes meer dan 18 zijn die beter zijn. Geen halve finale, laat staan finale, geen brons, zilver of goud. De ultieme olympische droom, als een held onthaald worden in je vaderland als je van de trein of het vliegtuig stapt. De geschiedenisboekjes. Niet voor hen. Ze hebben alleen de olympische gedachte.

Tijs Mauroo