Enkel modderige fontein herinnert aan Diana

De dagen na Diana’s dood hadden een revolutionair elan. De Britten zaten urenlang met open mond voor de tv die nergens anders over berichtte dan over het auto-ongeluk in de Almatunnel in Parijs. Of ze liepen snotterend langs de paleizen waar Diana gewoond had om er twee miljoen boeketten neer te leggen. De onderdanen waren diep bedroefd over het verlies van hun prinses. Vijftien jaar later worden de Britten liever niet meer herinnerd aan die grote, onverwachte golf van emotie.

De Britten waren 15 jaar geleden boos op Buckingham Palace dat weigerde Diana's heengaan gepast te herdenken. De week voorafgaand aan de begrafenis van "de prinses van het volk" voelde als een omwenteling, als historisch bepalend. De eerste week van september 1997 wordt NU afgedaan als het moment waarop de natie collectief het gezonde verstand verloor.

Het gekke was dat twaalf maanden later het tij al weer gekeerd was. Elton John die in Westminster Abbey "Candle in the wind" gezongen had, de twee minuten stilte, de 2,5 miljard kijkers die de begrafenis gevolgd hadden: toen het eenmaal voorbij was, wilden men er niet meer aan herinnerd worden. Een herdenkingswandeling door Kensington Park, precies een jaar later, werd afgeblazen wegens gebrek aan belangstelling. Het aantal Di-hards dat op haar verjaar- en sterfdag samendromde bij de poorten van Kensington Palace, zou ieder jaar afnemen.

De Windsors herstelden zich snel. Geschrokken van de reacties tijdens de-week-van-Diana had de koninklijke familie zich op een nieuwe marketingstrategie gestort. De koningin bezocht voor het eerst een kroeg en prins Charles poseerde met de Spice Girls. De royals hadden van Diana geleerd, zonder er een paard, paleis of privilege voor hebben hoeven op te geven. Met een nieuwe fotogenieke generatie, uitmondend in het huwelijk vorig jaar tussen prins William en Kate Middleton, was de monarchie als instituut weer onaantastbaar.

Ze was geen persoonlijke vriendin

Hoe populair het Britse koningshuis is, bleek deze zomer bij de viering van het diamanten jubileum van Elizabeth. Duizenden straatfeesten werden in het hele land ter ere van haar georganiseerd en een miljoen Britten trok naar de Theems om in de regen naar honderden boten te staren, waarvan er een de al even stoïcijnse majesteit vervoerde.

Het heengaan van Diana is nog het meest betreurd door ’s lands kwantiteitsbladen. Voor hen was de prinses de kip met de gouden eieren geweest. Voor de rest van de natie was haar dood een schok, maar een waar ze snel overheen waren. Men had achttien jaar lang intens met haar meegeleefd, maar ze was geen persoonlijke vriendin geweest. Ze had evenmin, in tegenstelling tot een Elvis of Marilyn Monroe, muziek of films nagelaten die de herinnering aan haar warm hielden.

Toen ze overleed waren er suggesties voor een nationale Dianadag en voor een Diana vliegveld. Sommige geestelijken bespraken de mogelijkheid haar heilig te verklaren. Die ideeën lijken nu absurd. Het Diana Herdenkingsfonds bestaat niet meer. Het aantal bezoekers aan haar graf op het ouderlijk landgoed is een fractie van de 150.000 die Althorp in 1998 bezochten.

De prinses heeft geen standbeelden en er zijn geen parken naar haar vernoemd. Het enige aandenken aan haar is een modderige fontein die er zeven jaar over deed om gebouwd te worden en sindsdien verschillende keren gesloten is geweest omdat kinderen erin uitgleden, honden erin urineerden en luiers de boel verstopten. Geen beter symbool misschien voor de tanende herinnering aan Lady Di.

Lia van Bekhoven