Waregem Koerse: Terug naar de roots graag

Deze week waren we nog eens op Waregem Koerse en het was opnieuw fantastisch. Er gaat weinig boven de opwinding die je voelt als je een stel elegante paarden razendsnel voorbij de finish ziet lopen. De geur van het gras, die kleine jockey’s in satijnen jasjes met hoog opgetrokken knieën, het weerzien van oude vrienden tussen de races door… Voor Waregemnaren als mezelf blijft het een hoogdag.

Het feest kostte me dit jaar wel 45 euro per persoon, hapjes en drankjes niet inbegrepen. Maar in ruil daarvoor zat ik dan ook op de eretribune, met mijn neus bovenop de Gaverbeek. Vroeger zat die tribune volgepakt met notabelen.

De jongste jaren kunnen gewone stervelingen zich met geld een weg tot die eretribune verschaffen. De notabelen van toen zijn nu vips geworden en ze verschuilen zich groepsgewijs in grote vip-tenten, al dan niet met belachelijke hoofddeksels.

Het is een trieste evolutie. Ik herinner me het Waregem Koerse uit mijn jeugd. Als kind ging ik met m’n vader, een veehandelaar. Die deed daar onbewust aan netwerken avant-la-lettre. Hij ontmoette er toevallig klanten en kennissen. Er werd gelachen, gedronken en soms gegokt. De tijd vloog voorbij en tijdens de rennen keek je naar die prachtige paarden, waar anders?

Als jong meisje zag ik er ooit Hugo Claus voorbij schrijden, met een of andere verovering. Een persoonlijk hoogtepunt. Politici en andere bekenden liepen toen zomaar rond, in het wild. Hen proberen te spotten was een van de vele charmes van Waregem Koerse.

Als jong verslaggeefster maakte ik de opkomst van de vip-tenten mee. Het leek een verbetering. Die ene tent stond toen op het vrij lege middenplein, en er kwamen nog meer mensen naar de Koerse.

Die eerste jaren kon je je als pers ook makkelijk binnenkletsen bij sommige bedrijven. Maar van die korte verblijfjes in vip-ruimtes herinner ik me alleen decadente hoeveelheden champagne-kurken en duur geklede dames die zelfs tijdens de grote steeple niet eens naar buiten keken.

Nog later kwam je er als persmuskiet niet meer in. Je zou zien wie het met wie aanlegde, of je zou dronken gesprekken opvangen, ik weet niet waarvoor vips allemaal bang zijn. In 1 tent blijft de pers wel welkom, maar daar krijgt ze helaas een totaal vertekend beeld van Waregem Koerse.

Industrieel Willy Naessens wil met zijn hoedenwedstrijd van Waregem een klein Ascot maken en wil dat graag delen met de hele wereld. Helaas. De hoeden zijn meestal carnavals-attributen waarbij je je zelfs als kijker schaamt. En ze gaan vooral totaal voorbij aan de essentie van Waregem Koerse: een pretentieloos volksfeest dat alle rangen en standen juist sàmen vieren.

Ik moest me afgelopen dinsdag soms concentreren om het échte Waregem Koerse-gevoel op te roepen, dat unieke gevoel waarmee ik elk jaar vol goede moed de meest sombere herfst instap.

Het gaat om een vage mengeling van weemoed en hoop. Weemoed om de voorbije zomer, het jaar dat alweer voorbij is en alles wat definitief verloren lijkt. Maar daarnaast is er ook de naïeve hoop dat de toekomst alleen maar mooie dingen brengt, en dat daar alleen maar mensen zullen rondlopen zoals je ze hier ziet: ontspannen, gelukkig en een beetje tipsy van champagne of de late zomerzon.

De organisatie van Waregem Koerse denkt eraan om de reuze-viptenten in de toekomst te vervangen door een vip-gebouw. Laat de tenten asjeblieft verdwijnen, ja. Maar laat de vips weer gewoon tussen de mensen lopen. Waar we ze kunnen zien, spreken, nawijzen. Dan kunnen ook zij de magie van Waregem Koerse misschien ervaren. En laat iedereen die gekke hoedjes thuislaten.

Sabine Vandeputte