Een blauwe oase in een rode staat

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten op 6 november laten we elke weekdag een Vlaming aan het woord die sinds kort of al een tijdje in Amerika woont.

De herfst is officieel begonnen maar het is nog warm en kurkdroog in Moscow, Idaho, een gezellig studentenstadje van amper 24.000 inwoners gelegen in het prachtige noorden van Idaho.

In het midden van de heuvelachtige Palouse is Moscow internationaal enkel bekend bij sommige academici omwille van de University of Idaho, waar mijn Amerikaanse man en ik beiden prof zijn. Het is een zeer internationale plek en ook een "blauwe" oase in een zeer "rood" Idaho, of één van de weinige plaatsen in Idaho waar de democraten de meerderheid halen.

Het ligt vlak naast de grens met de staat Washington en op minder dan vier uur rijden van Canada. Als je oostwaarts rijdt, kom je op een paar uur in Montana terecht. De bosbranden in de verre omgeving woeden hevig, want het heeft sinds eind juni geen druppel geregend. Als de wind verkeerd zit zoals vandaag, prikt de rook bij velen in de ogen en is de lucht zo wazig dat je "Moscow Mountain" niet eens kan zien.

Maar niet alleen de lucht is rokerig en warm, ook de nationale discussies rond de twee presidentskandidaten beginnen te verhitten. De verkiezingskoorts neemt nu echt toe. Alhoewel we plaatselijk nog niet te veel horen, raken we hier thuis (in de bossen van Troy ten oosten van Moscow) net als vier jaar geleden weer wat verslaafd aan het nieuws op radio en televisie.

Neen, geen Fox News dat volledig Republikeins getint is of plaatselijke zenders die enkel oppervlakkig nieuws brengen, maar wel PBS en NPR, de Public Broadcasting Service en de National Public Radio. Ja, in tegenstelling tot wat ik vaak hoor van Europeanen: er is best wel degelijk nieuws te vinden op radio en televisie in de VS, maar je moet weten waar. En dat is niet vanzelfsprekend als toerist in je hotelkamer.

Bill Clinton, George W. Bush en Barack Obama

Ik heb intussen Amerika al onder drie presidenten meegemaakt. Eerst was er Clinton, in ’93-’94 toen ik als postdoctoraal onderzoeker anderhalf jaar aan de Michigan State University doorbracht. Druk bezig in het lab en bijna 20 jaar jonger dan vandaag, had ik toen nog niet te veel oor voor de Amerikaanse politiek.

Maar toen ik in 2001 weer naar de VS trok, nu naar Idaho, volgden er voor mij bijna acht lange Bush jaren. Een paar maanden na mijn aankomst kwam "nine eleven" op ons af en Amerika veranderde voorgoed.

Ik herinner me ook nog als gisteren hoe we dan in november 2004 bij collega’s thuis vol hoop en verwachting voor de televisie op de uitslag van de verkiezingen Bush-Kerry zaten te wachten met chili, wijn en bier. We hadden gehoopt op een echt feestje, maar dropen ontgoocheld af.

Eindelijk kwam dan de historische dag met de eerste zwarte Amerikaanse president, Barack Obama. We vroegen ons toen al vaak af hoe hij zou overleven in Washington DC, want in interviews leek hij ons bijna te logisch en verstandig om het in de Amerikaanse politiek waar te maken (sorry politici...). Voor het eerst in acht jaar was er volgens ons weer hoop voor een Amerika met gezond verstand.

Romney en Ryan maken ons ongerust over toekomst van VS

Het moet nu wel duidelijk zijn dat we meeleven met Barack en Michelle, en het helemaal niet zien zitten met Mitt Romney en Paul Ryan. Af en toe kan ik ze misschien en heel klein beetje gelijk geven, maar ze maken ons vooral erg ongerust over de toekomst van het land.

Ondanks ons drukke leven konden we het tijdens beide partijcongressen dan ook niet laten om ’s avonds naar zoveel mogelijk toespraken te luisteren. We hebben ons geërgerd aan de slogans van de Republikeinen, de foutieve informatie en de idee dat Obama de economie in het slop geholpen heeft terwijl ze wijselijk zwijgen over hoe hij een echt fiasco geërfd had van Bush.

Als wetenschappers reageren we ook zeer slecht op het trekken van besluiten uit resultaten zonder controle-experiment. Wie zegt dat het land met een Republikeinse president er nu beter voor zou staan?!

De vele uitspraken die niet op correcte feiten gebaseerd zijn, maken ons ook helemaal gek. Gelukkig volgde dan de week daarop het congres van de Democraten. Alhoewel ook daar de politiek soms wel eens een loopje nam met de volledige waarheid, gaven Bill Clinton en Michelle en Barack Obama ons weer nieuwe hoop en energie.

Inderdaad, Obama heeft velen ontgoocheld in de voorbije 3,5 jaar, maar hij was dan ook helemaal opgehemeld als een soort "God" of "rock star". De mensen hadden onrealistische verwachtingen, en niemand kan snel een logge machine hervormen terwijl ze moeten vermijden dat het land afstevent op een financiële en economische ramp.

Het recente nieuws dat president Obama nu een paar procent voor staat op Romney in de opiniepeilingen maakt het allemaal zeer spannend. We kijken uit naar de ontwikkelingen in de komende zeven weken.

Het zal u nu niet meer verwonderen dat we als fervente aanhangers van Obama misschien wel een meerderheid vormen in en rond de universiteit, maar zonder enige twijfel een enorme minderheid in één van de meest rode staten van Amerika. Meer over de verkiezingen in Idaho volgende maand.

Eva Top