Op huisbezoek in Leuven

COLUMN - Nu het erom begint te spannen, doen steeds meer kandidaten en partijen een beroep op de Rijdende Helpdesk van Van Dievel Consulting. Om problemen op te lossen, of te creëren… Vandaag is Leuven aan de beurt.

"Wat komt gij hier doen, Van Dievel?" Ontmoetingen die zo beginnen, lopen vaak slecht af, zegt men. Ik stond aan de deur van het kabinet van Louis Tobback, Leuvens burgemeester voor het leven, volgens kwatongen althans. "Uzelve hebt mij naar hier ontboden, heer Tobback."

"Denkt ge?" Tobback keek mij aan met een blik die men gerust als wantrouwig kan bestempelen. "Ge moet niet denken dat ik kinds aan het worden ben, iedereen kan iets vergeten, ja?" Ik zag hoe de burgemeester letterlijk zijn hersenen pijnigde, maar zich niet kon herinneren waarom hij De Rijdende Helpdesk naar Leuven had gesommeerd.

‘Waarom zou ik in hemelsnaam een beroep doen op een twijfelachtig individu als gij?" zei hij ten slotte met een lepe grijns. "Huisbezoeken", zei ik. "Ik doe geen huisbezoeken, het zou mij meer stemmen kosten dan opleveren." Ik hoedde mij ervoor al te nadrukkelijk instemmend te knikken. "Maar u wilde het toch eens proberen", hielp ik Tobback een eind op weg, "omdat u door twijfel overmand wordt."

"Ik twijfel nooit, ja?!" "U vreest ervoor", bracht ik in herinnering, "dat de Leuvense kiezer u toch te oud, te lelijk of te klein zou vinden, en dat uw partij mathematisch niet meer nodig zou zijn om een coalitie te vormen."

Het begon Tobback te dagen. "Nu ge het zegt, het staat mij voor dat ik u zoiets heb verteld aan de telefoon…" Hij trok zijn regenjas aan. "Kom, tijd genoeg verloren, we beginnen eraan."

Draagstoel

Buiten stonden de 15 jonge Turken die de burgemeester op zijn kieslijst tolereert te wachten met de draagstoel. Aan hun gezicht te zien hadden de meesten er al spijt van dat ze namens de SP.A naar de gunst van de kiezer wilden dingen, niet het minst omdat ze bij dit herfstweer zo goed als halfnaakt en ingesmeerd met zwarte schoenblink met Tobback op stap moesten.

"Ju!", riep Tobback, die er duidelijk spijt van had dat hij de zweep niet mocht hanteren, "naar het Rector De Somerplein!" De dragers van de burgemeesterlijke draagstoel keken elkaar onbegrijpend aan. "Waar ligt dat plein ergens, kameraad burgemeester?", dorst de dapperste te vragen.

"GIJ GAAT NIET BEGINNEN HEE!", galmde het over de Leuvense binnenstad. "Het Fosjplein", fluisterde ik de hoofddrager in het oor, om een ontsporing te voorkomen.

Werfcontainer

In het midden van het omstreden plein, redelijk in de weg van de bussen van De Lijn, stond een soort werfcontainer geparkeerd. Het edele gelaat van Louis Tobback nam een paarse kleur aan.
"Wat staat dat ding hier nog te doen? Wegtakelen, en rap een beetje!"

Het is ongelooflijk hoe snel de Leuvense stadsdiensten werken. Geen drie minuten later tilde een kraan de container de hoogte in. Toen ging de deur van de keet open en stak een stomverbaasde Rik Daems zijn hoofd naar buiten. Ook Tobback leek even van zijn à propos gebracht. "Rik, wat doet gij in hemelsnaam in die container?" "Ik woon hier, Louis", antwoordde Daems met een bibberstemmetje want hij had hoogtevrees. "Hoe gij woont hier?"

"Ik moet altijd maar verhuizen, Louis. Van Aarschot naar Leuven, van Leuven naar Herent, en nu terug naar Leuven, en dan heb ik ook nog een jonge madame met een pied-à-terre in de Walen. Het is voor de gemakkelijkheid dat ik hier woon, verstaat ge?"
De uitleg mocht niet baten. De kraanwagen reed met zijn last naar het alom geprezen Leuvense containerpark.

Huisbezoek

"Bel eens aan", beval Tobback een van zijn jonge Turken wat verderop. "Excuseer meneer Tobback", kwam ik tussenbeide, "het is toch beter dat u afdaalt uit uw draagstoel als u op huisbezoek wil gaan." De burgemeester wuifde mijn opmerking weg.

De deur ging open, de bewoner verscheen op zijn dorpel. "Hey, vriendschap,…", vatte Louis Tobback zijn verkiezingspraatje aan. De aangesproken burger keek met grote ogen naar het spektakel voor zijn neus, barstte in schaterlachen uit en riep vervolgens naar binnen, naar zijn huisgenoten, dat ze allemaal moesten komen kijken want dat er een circusstoet door de straten van Leuven trok.

"Loop verder!", baste Tobback zijn dragers toe. Tien huizen verder klom de burgemeester dan toch maar moeizaam uit zijn stoel, wuifde zijn gevolg weg, belde aan en wachtte af. De burger die de deur opende keek naar buiten, voor zich uit, naar links, naar rechts en zelfs naar boven. Maar niet naar beneden. Hij schudde het hoofd, mompelde iets van “belleke trek” en trok zich terug in zijn woonst. Niemand van ons durfde een geluid te maken.

Bierbak

Het vergde heel wat overredingskracht om Louis Tobback op een omgekeerde bierbak plaats te laten nemen. Toen dat toch gelukt was en het volgende adres aan werd gedaan, bleek het om de woonplaats van Danny Pieters te gaan, de lijsttrekker van de N-VA, die snel een foto maakte met zijn smartphone en vervolgens zijn deur barricadeerde.

"Terug naar het stadhuis!", verordonneerde Tobback bij wie het humeur ondertussen op 30 graden onder nul stond, "die huisbezoeken zijn tijdverlies."

"Gij daar!", wees hij vanuit de hoogte een burger aan, "raap dat papierke eens op!" "Ik heb dat niet op de grond gegooid", sputterde de aangesproken heer tegen. Toen hij de bliksemende ogen van Louis Tobback zag haastte Carl Devlies zich toch maar naar de dichtstbijzijnde vuilnisbak.

Studenten werden aangemaand naar de coiffeur te gaan, studentinnen om een plissérok tot over de knie aan te trekken in plaats van “een niemendalletje waar ge gegarandeerd een valling van krijgt." Café Brouwershuis kreeg bevel te sluiten, ook al was het nog maar 16 uur in de namiddag. Een autobestuurder werd gevankelijk weggevoerd omdat “hij de neiging had om harder dan vijftig per uur te rijden.”

Huisbezoek bis

Het besturen der stad deed Tobback kennelijk deugd. Zijn blik werd wat milder. "Kameraden", sprak hij zijn jonge Turken aan, "we doen nog één adreske, zomaar in ’t wilde weg." De draagstoel zwenkte naar rechts, de Tiensestraat in. Drrring deed de bel.
En Rik Torfs deed in pyjama open.

Louis van Dievel

lees ook