Snoeihard gitaargeweld met een nostalgisch sausje

De Nederlandse punkrockers de Heideroosjes houden er na 23 jaar definitief mee op. Reden genoeg voor onze redacteur om in een nostalgische bui op hun allerlaatste concert wat jeugdsentiment te gaan opsnuiven.

Het moet zo ergens een jaar of 12 geleden zijn dat ik "Fast forward", mijn eerste Heideroosjes-cd, in handen kreeg. Die schijf heb ik uiteindelijk grijs gedraaid. In de loop van de volgende jaren zag ik de Roosjes live van de wei op Pukkelpop over intieme concerten in kleine dorpszalen tot in de AB in Brussel. De Nederlandse punkrockers stonden altijd garant voor een energetisch, snoeihard en intens concert met de nodige dosis humor.

Uiteindelijk ben ik ze ontgroeid en al jaren uit het oog verloren. Toen vorig jaar bekend werd dat de Roosjes hun gitaar definitief over de haag werpen, raakte dat een gevoelige snaar bij mij. Reden genoeg om op het allerlaatste Heideroosjes-concert ooit voor de laatste keer de geur van moshpits, lauw bier en heel veel gitaargeweld op te snuiven.

"120 procent nu het nog kan"

De AB was in geen tijd uitverkocht voor de allerlaatste concertreeks van de band. Het blijft vreemd dat een Nederlandse band zijn afscheidsconcert in een Belgische concertzaal speelt en dat heeft tot gevolg dat onze noorderburen heel goed vertegenwoordigd zijn in de Brusselse zaal.

De sfeer zit er al onmiddellijk goed in, onder meer door een fanfare die rond de bar van de AB Heideroosjesnummers brengt. Intussen loopt de concertzaal goed vol en vraagt de regisseur van de live-dvd, die die avond opgenomen wordt, het publiek om voor het einde van de Roosjes een minuut stilte in acht te nemen. Een overweldigende stilte valt in de zaal.

Daarna begint een ludiek afscheidsfilmpje van Urbanus, de Tollembeekse komiek uit wiens sketch de band ooit zijn naam geleend heeft. Het projectiedoek gaat omhoog en de band vliegt er onmiddellijk in met het nieuwe nummer "Tot hier!", wat zowat het afscheidsnummer van de groep is.

Na enkele oudere nummers legt zanger Marco Roelofs uit waarom de band ermee ophoudt: "We stoppen nu we ons nog 120 procent kunnen geven en geen 50. It's better to burn out than to fade away", klinkt het met een citaat van Neil Young, dat ook prijkte op het zelfmoordbriefje van Grungeheld Kurt Cobain.

Wat volgt is een krachtig en energetisch concert met afwisselend nieuwe nummers, iets oudere nummers en heel oude nummers. De Heideroosjes klinken nog als vanouds. De band speelt een strakke set aangevuld met wat puberale humor en heeft van het begin tot het einde de hele zaal mee.

Onverwachts intermezzo

Ergens halverwege, ongeveer na moshpithit "Time is ticking away", duikt plots een mannenkoor in strak pak op. De Roosjes verlaten tijdelijk het podium en de ietwat oudere mannen zetten een a capella-versie van een aantal Heideroosjesnummers in. Een onverwacht, maar toch gesmaakt intermezzo.

Zoals verwacht op een afscheidsconcert wordt het ene nummer na het andere opgedragen aan iemand. Als het niet aan de "onafhankelijke booker is die ons optilde en op een podium zette", dan is het wel aan "de mensen die de T-shirts verkopen" of aan "de fans die ons al die jaren gesteund hebben".

Dat laatste bereikt een hoogtepunt met een ode aan The Ramones. De Heideroosjes toerden onder de naam "Ramroosjes" enkele jaren geleden door de Lage Landen met covers van de Amerikaans punkrockband. Na onder meer "Blitzkrieg bop" en "Rockaway beach" wordt weer uit het eigen repertoire voort gespeeld. Zo moeten ook klassiekers als "Damclub hooligan" en "Sjonnie en vroem vroem vroem Anita" eraan geloven.

Nostalgische Roosjes

Door het gehele concert heen valt het op dat ik niet de enige ben die hier uit nostalgische overwegingen naartoe ben gekomen. Het publiek is een aardige mix van jong en oud, van studenten over punkers met pinnen en hanenkam tot ouders die hun kinderen meegebracht hebben. Vooral uit de bisnummers blijkt dat nostalgie ook de Heideroosjes zelf niet vreemd is. Het akoestische nummer "A bag full of stories" verzuipt er bijna in.

Uiteindelijk komt na een optreden van ruim 2 uur een eind aan een muzikale carrière van 23 jaar. De Heideroosjes brachten zowat eigenhandig de punkrock naar de Lage Landen en daar zijn we ze heel dankbaar voor.

Pieterjan Huyghebaert