"Survival of the fittest is de norm"

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten op 6 november laten we elke weekdag een Vlaming aan het woord die sinds kort of al een tijdje in Amerika woont.

Oktober 1984. Tweeëntwintig was ik en hier stonden we, ouders en ik, op Zaventem. Nog even wachten op het vliegtuig naar Los Angeles. Dan, onvermijdelijk het afscheid. Wie stond er ook aan te schuiven om te “boarden” voor L.A.? Onze dierbare Hugo Claus! Even praten en ik kreeg meteen een aanbeveling voor de "Sidewalk Café", op de boardwalk in Venice. Bleek een goeie tip te zijn!

Ik ging naar California, als au pair. Zonder internet en of gsm’s was het toch een heel ander gevoel om weg te gaan uit België, al was het de bedoeling dat het tijdelijk was.

Het eerste waar ik van schrok in Los Angeles, waren het aantal daklozen waarvan velen duidelijk geestelijk gestoord waren. Toen ik aan mensen vroeg hoe dat kwam, vertelden ze dat onder het Republikeinse presidentschap van Ronald Reagan, de financiële steun voor de "mental health"-faciliteiten werd stopgezet.

Die faciliteiten werden gesloten, waardoor een hoop patiënten op straat is beginnen te leven en op de dool was. Nog steeds trouwens zie je in het hart van elke Amerikaanse stad schrijnende armoede en menselijke ellende.

Eerste indruk is "ieder voor zich"

Als je dat allemaal ziet, begin je toch wat aandacht te schenken aan het politiek systeem dat dat toelaat. Je begint je vooral af te vragen wat kapitalisme precies inhoudt?! “Ieder voor zich” is ongetwijfeld de eerste indruk en “survival of the fittest” is de norm.

De atmosfeer in California is vriendelijk en de meeste mensen geloven in tolerantie en democratie, en steunen liberale ideeën. Zodra je inlands begint te gaan, leer je een ander soort Amerikaan kennen.

Mensen die liefst zo weinig mogelijk inmenging willen van de regering, mensen die keihard geloven in hun “right to bear arms”, vaak mensen die fanatiek overtuigd zijn van hun morele waarden die meestal ontsproten zijn in de bijbel. Er valt veel te leren in het immense Noord-Amerika, voor iemand die uit België komt.

Democraten en Republikeinen zijn 2 verschillende volkeren

De Grand Canyon is de meest majestueuze kloof in de aarde! Ongelooflijk mooi en indrukwekkend. Groter nog en minder mooi, is de kloof tussen Democraten en Republikeinen in dit land.

Alsof het twee verschillende volkeren zijn! Erger nog is dat heel veel mensen compleet apathisch zijn geworden tegenover politici, wat ze ook vertellen. Het vertrouwen is weg en het sarcasme hoogoplopend. Elke verkiezingen zijn er nieuwe kandidaten, maar uiteindelijk blijven ze allemaal hetzelfde verkondigen en verandert er in werkelijkheid heel weinig.

Twee jaar geleden ben ik United States-burger geworden, nu België “dual citizenship” erkent. Ik kan dus stemmen hier. De vorige verkiezingen geloofde ik heel erg in Mr Obama en steunde ik hem met passie.

Deze keer weet ik het niet goed meer. Ik informeer me over een derde “Libertarian Party” die gelooft in totale vrijheid, wat me wel aanspreekt. Jammer genoeg krijgen de kandidaten van een derde partij heel weinig media-aandacht en mogen ze vaak niet participeren in de debatten wegens te weinig interesse.

We zullen zien wat de twee volgende maanden brengen in de strijd voor het presidentsschap tussen Mitt Romney en Barack Obama. Het blijft een circus!

Ann De Clercq-Foley