"Ik geloof rotsvast in de American dream"

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten op 6 november laten we elke weekdag een Vlaming aan het woord die sinds kort of al een tijdje in Amerika woont.

Dit jaar woon ik precies de helft van mijn leven in de VS. Na mijn studies vertrok ik met een paar honderd dollar in mijn jeans mijn Amerikaanse droom achterna. Ik wou gaan reizen, de wereld zien.

Ik begon helemaal onderaan aan de ladder. Toen ik mijn ouders vertelde dat ik als kinderoppas ging werken, gingen ze door de grond. Heeft hij daarvoor vier jaar gestudeerd?, zag ik hen denken.

Het was de periode van de eerste golfoorlog, begin de jaren 90. Ik ervaarde het Amerikaanse patriottisme van heel nabij. Mijn Amerikaanse vriendin, nu mijn vrouw, studeerde nog. Ik kon zien hoe ook op haar campus de steun voor “the armed forces” duidelijk aanwezig was.

Overal zag je de Stars & Stripes, de “yellow ribbons” en de “We Support Our Troops” stickers. Ik maakte me wel vaker de bedenking hoe anders dit zou zijn "back home". Het uitgesproken patriottisch gevoel in Amerika is zonder meer een van de grootste verschillen met wat ik België en Europa gewoon was.

"Fascinatie voor de primaries"

Na een paar obscure omwegen (tuinier, kok, ...) belandde ik in het toerisme. Ik kwam tot het besef dat ik betaald kon worden voor mijn passie: reizen. Als reisgids begeleidde ik groepen doorheen de VS. Nu verkoop ik de VS als reisbestemming via internationale tour operators. Zo ben ik toch nog 8 à 9 keer per jaar in Europa, meestal ook met tussenstop in Tervuren.

Zoals mijn ouders het me aanleerden, bleef ik de actualiteit volgen, in België, in de VS en in de rest van de wereld. Ik bezocht zo veel mogelijk de bibliotheek van de Belgische ambassade in Washington om de krant lezen en om te zien wat er zich thuis afspeelde, en natuurlijk ook om te zien hoe Anderlecht het deed. Het internet maakte dat later veel gemakkelijker…

Als student raakte ik al gefascineerd door de primaries en de verkiezingsbeleving in de VS. Ik herinner me heel goed hoe ik in 1988 in Leuven een hele avond de resultaten volgde en zag hoe Bush Sr het haalde van Michael Dukakis.

"Ik geloof nog in de American dream"

Ook nu ben ik elke keer aan de televisie gekluisterd op Election Day en volg ik nauwlettend welke staten blauw of rood kleuren. Als vader van twee zonen (eind dit jaar worden dat er drie) en als ondernemer zijn mijn prioriteiten en voorkeuren toch wel geëvolueerd.

Op economisch vlak denk ik zonder meer Republikeins. Initiatief nemen en hard werken moet kunnen worden beloond. Het is de fundamentele basis van de “American dream” - ik geloof er nog alijd rotsvast in. Ik huiver van een overheid die te nadrukkelijk aanwezig is.

Maar op sociaal vlak leun ik dan weer eerder bij de Democraten aan, wat waarschijnlijk terug te brengen is op mijn Europese opvoeding. Het kan toch niet dat in een land als de VS er geen betrouwbare algemeen gezondheidszorg is.

Waar ik echter nog altijd niet bij kan, is de blijvende aanwezigheid van religie in de Amerikaanse politiek. Of het nu over politiek of over het leven in het algemeen gaat: iedereen zou wat meer water bij de wijn mogen doen – maar het mag natuurlijk geen azijn worden.

Gerrit De Vos