"Huiswerk doen of je weet als kiezer de waarheid niet"

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten op 6 november laten we elke weekdag een Vlaming aan het woord die sinds kort of al een tijdje in Amerika woont.

In 1996 ben ik als au pair naar de VS gekomen, dit was net nadat Bill Clinton herkozen werd als president. In dat jaar heb ik veel geleerd over Amerika en zag ik met eigen ogen de mogelijkheden die iedereen hier kan hebben, de zogenoemde “American dream”. De ouders waar ik bij verbleef op Long Island, New York, waren opgeklommen op Wall Street zonder universitaire studies. Dit sprak me enorm aan en na een jaar in de VS wist ik dat ik hier terug naartoe zou komen.

Ik ben onmiddelijk bij aankomst in België voor een Amerikaans bedrijf beginnen te werken en laten verstaan dat als er kansen waren voor werkgelegenheid in het hoofdkantoor in de VS, ik geen moment zou twijfelen. Na 4 jaar bij hen gewerkt te hebben in Zaventem, was die kans er eindelijk en ben ik in februari 2002 verhuisd naar Connecticut, samen met mijn vriend die ook een baan bij hetzelfde bedrijf kreeg aangeboden.

Dagelijkse leven hier loopt veel vlotter

Wij wonen intussen nu 10 jaar in Connecticut, een kleine staat in het noordoosten tussen NY and Boston. Connecticut is in oppervlakte de helft kleiner dan België maar met 3,5 miljoen mensen veel minder bevolkt. De open en groene omgeving en het klimaat is wat ons enorm aantrekt. Hier heb je echte seizoenen met koude winters en warme zomers.

Het wisselvallige klimaat van België zouden we echt niet meer kunnen verdragen. Door het klimaat zijn wij ook veel meer buiten actief: zwemmen, fietsen, wandelen in de zomer en skiën in de winter, allemaal in een prachtige groene omgeving.

De Amerikaanse maatschappij is goed georganiseerd en efficient. Het dagelijkse leven loopt hier gewoon veel vlotter in onze ogen. De winkels die open zijn laat in de avond en in het weekend geeft je de gelegenheid om je leven te organiseren naar jouw schema en niet dat van de supermarkt.

Maar ook armoede en misdaad

Onze zoon zit in het eerste leerjaar in een publieke school in onze gemeente met heel veel kinderen van verschillende achtergronden. Geen kampeertoestanden om je kind naar school te sturen, iedereen heeft plaats in de gemeente of stad waar je woont. Ik heb bewust voor een publieke school gekozen en niet voor een privéschool. Het extra administratief, sociaal en onderwijzend personeel in een lagere school... daar kunnen ze in België alleen maar van dromen.

Natuurlijk zijn er ook minder mooie kanten aan Amerika en de staat Connecticut is zeker een mooi voorbeeld van de extremen tussen arm en rijk. Het inkomen per inwoner is het vierde hoogste van het land maar dat is vooral door zeer rijke steden in het zuidwesten aangrenzend met de staat NY. Hartford, de hoofdstad van Connecticut, is zeer arm met veel misdaad, maar de omringende steden zijn van de rijkste in de staat.

De kansen zijn oneindig

De staat Connecticut is heel erg democratisch gezind dus veel last van eindeloze tv-spotjes van Obama en Romney hebben wij hier gelukkig niet, maar ontsnappen doen we er niet helemaal aan. Het zijn natuurlijk ook verkiezingen voor het Congres en die kandidaten gaan mekaar te lijf met negatieve promotiefilmpjes en die spreken elkaar volledig tegen.

Tenzij je als kiezer je huiswerk doet, weet je eigenlijk niet wat de waarheid is en stem je eigenlijk volledig afgaand op slogans. Wij zijn nog niet stemrechtig, maar dat komt dat nog wel. Op het werk wordt nooit over politiek gesproken. Het is duidelijk dat mensen dit onderwerp vermijden omdat de tegenstellingen tussen beide partijen zo groot zijn op dit ogenblik.

Onze familieleden en vrienden begrijpen soms niet goed waarom wij hier zijn, maar wij houden van dit land. Als je hier niet een tijdje woont, kan je de Amerikaanse maatschappij niet begrijpen en appreciëren. Onze zoon is nu 6 jaar en de kansen die ik voor hem zie in dit land zijn oneindig.

Heidi Clerckx