Verrassing in Mol

COLUMN - Nu het erom begint te spannen, doen steeds meer kandidaten en partijen een beroep op de Rijdende Helpdesk van Van Dievel Consulting. Om problemen op te lossen, of te creëren… Vandaag is Mol aan de beurt.

Het was niemand minder dan de federale staatssecretaris – Servais Verherstraeten – die mij naar Mol had geroepen. Verherstraeten, qua uiterlijk de Mister Bean van onze politieke elite, is namelijk ook lijstduwer voor CD&V in wat, qua oppervlakte tenminste, de grootste gemeente van Vlaanderen is, als ik de les aardrijkskunde uit het zesde leerjaar tenminste goed heb onthouden.

Een bazooka

Die zoekt een geheimwapen, een bazooka tegen de N-VA dacht ik, want bij de federale verkiezingen van 2010 had de N-VA vrijwel vanuit het niets 35 procent van de stemmen gescoord in het kanton Turnhout, waarvan Mol deel uitmaakt.
‘Ach nee,’ wuifde Verherstraeten mijn veronderstelling weg, ‘daar zijn wij hier echt niet mee bezig.’
‘Willen we een sightseeing tour maken door onze gemeente? Dan zult u mij beter begrijpen.’
‘Graag’ antwoordde ik, ‘uw batmobiel of de mijne?’
Tot mijn afgrijzen haalde de lijstduwer twee vouwfietsen uit de koffer, van het goedkope merk dat de krant De Morgen dezer dagen op zijn pagina’s aanprijst.

Negorijen

De conditie van de staatssecretaris was beter dan de mijne, en dat is een understatement. Meer dan eens raakte ik ver achterop en moest hij mij opwachten, pauzes die Verherstraeten gebruikte om de staat per telefoon beetje bij beetje en in gunstige zin te hervormen. Petit à petit, l’oiseau fait son nid, zeggen de Fransen.

Mol is inderdaad, en zeker qua perceptie, de grootste gemeente van het land, amai mijn voeten. Een dozijn gehuchten deden wij aan: Gompel, Balen, Berkenbos, Rauw, Ginderbuiten, Rosselaar, Boerentang en hoe die negorijen nog allemaal mogen heten. Wij passeerden het centrum voor kernenergie, het nu verlaten Zilvermeer, de ouderlijke woning van Tom Boonen, om tenslotte afgepeigerd (ik althans) in het centrum van Mol te belanden, alwaar wij lafenis zochten en vonden in een deftig café aan het station. Daar zat het voltallige gemeentebestuur ons op te wachten, vergezeld van zo goed als alle lijsttrekkers.

Verbazing

Onderweg was ik van de ene verbazing in de andere gevallen, iets waarvan Servais Verherstraeten zichtbaar genoot. ‘Dat hadt ge niet gedacht hé Van Dievel?’ stelde de staatssecretaris met pretoogjes vast. ‘Nee,’ gaf ik ootmoedig toe, ‘dat had ik nooit durven denken.’ Overal waar wij halt hadden gehouden, hadden de inboorlingen slechts één wens uitgesproken. ‘Gaat die meneer daarvoor kunnen zorgen?’ vroegen ze hoopvol en daarbij op mij wijzend.
‘Gij hadt verwacht om hier gelijk elders de kop van Bart De Wever op affiches te zien. Hebt gij er gevonden?’ Nee,’ gaf ik andermaal toe.
‘Gij hadt gedacht dat het hier over onveiligheid en koning auto zou gaan, over de vechtpartijen in de uitgaansbuurt en over de files op onze ring (waar wij trouwens fier op zijn, geen enkele buurgemeente heeft een ring met files zoals wij). Gij hadt verwacht dat het hier over scheve tegels en hondendrollen zou gaan, hebt gij iemand daarover horen klagen? Of over de opcentiemen? Of over het parkeerprobleem?’
‘Nee,’ schudde ik andermaal het hoofd, geen enkele van deze elders heikele onderwerpen was ter sprake gekomen tijdens onze rondrit.
‘Hebt gij partijpolitiek gekrakeel gehoord? Heeft er iemand een onvertogen woord over een concurrent laten vallen?’
Ik wenste ondertussen wel dat Servais Verherstraeten terzake zou komen, wat niet makkelijk is voor een CD&V’er, ik besef het.

Hartenwens

‘Wij in Mol, wij hebben maar één wens,’ vervolgde Servais Verherstraeten, en ik spreek hier namens allen hier aanwezig. En omdat gij de man zo goed kent en hem zelfs uw vriend moogt noemen, ben ik zelfs gerechtigd om u het ereburgerschap van Mol aan te bieden, mocht gij slagen in uw opzet, wat wij innig hopen en wensen.’
In het café knikten alle aanwezigen instemmend, overtuigd instemmend zelfs.
‘En daarom hebben wij als partijen in Mol beslist om in de kiescampagne slechts één enkel thema aan bod te laten komen, een thema waar wij allemaal onverkort en vierkant achter staan. ‘

Er viel een plechtige stilte.
‘Gij hebt de affiche gezien die meer dan één op de twee ramen, gevels en voortuinen van Groot-Mol siert. Wilt u dit ingekaderde exemplaar aan de betrokkene overhandigen, te samen met de meer dan 30.000 handtekeningen van alfabete Mollenaren?’

‘Dat doe ik,’ beloofde ik tot tranen toe bewogen.
 

Louis van Dievel

lees ook