Pannenkoeken

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten op 6 november laten we elke weekdag een Vlaming aan het woord die sinds kort of al een tijdje in Amerika woont.

Ik zou pannenkoeken bakken. Niet van die dikke pancakes waarop je bij een Amerikaans ontbijt wordt getrakteerd. Neen. Het zouden échte zijn, van die flinterdunne - crepes heten ze hier - om lekker in een rolletje met kandijsuiker op te eten. Rosita is er dol op. Ik zou pannenkoeken bakken voor Rosita. Want: ze zou iets te vieren hebben.

Rosita is onze babysitter. Ze is een kranig dametje van 50+, moeder van zeven. Jaren geleden kuste ze man, kinderen, en de bananenbomen op hun boerderij op de Filipijnen vaarwel. Ze trok naar het westen, op zoek naar meer inkomsten. En nu is ze hier. Op dins- en donderdagen komt ze met veel liefde op onze peuter passen. Wat zijn we blij dat ze hier is.

Dinsdag kon Rosita niet komen. Dat was ongewoon. De reden voor haar afwezigheid? Barack Obama. Namelijk, Rosita moest studeren. Zich voorbereiden op het interview dat op woensdag doorging, en hopen dat ze de juiste antwoorden in haar mouw zou hebben. Genoeg goeie antwoorden om Amerikaanse te mogen worden.

"Was Obama niet gewoon ziek tijdens het debat?"

Er was in die dagen wel meer geruis rond de verkiezingen. De gezichten in de metro stonden ernstiger dan anders. Na het eerste presidentiële televisiedebat werd Romney voor één keer unaniem als winnaar beschouwd.

Mijn democratische dokter vroeg zich af of haar favoriete kandidaat niet gewoon ziek was. Er reden ook weer nieuwe plezante bumperstickers rond, zoals deze met een afbeelding van een hond naast de woorden “I bark for Barack Obama”. Maar, de dichtste confrontatie met de verkiezingskoorts in mijn omgeving was wel dit: hondstrouwe Rosita die dinsdag niet kon komen.

De statistieken van het Department of Homeland Security liegen er niet om: het aantal naturalisaties stijgt spectaculair om de vier jaar, steeds in de aanloop naar de presidentsverkiezingen. Stemrecht is zeker één van de drijfveren waarom iemand zijn greencard zou willen inruilen.

Enkel US citizens (geboren in de VS of genaturaliseerde immigranten) mogen immers stemmen. Onbelangrijk is het niet. Van alle geregistreerde kiezers in 2008 was 10% genaturaliseerd of kind van ouders die na 1965 naar de VS gemigreerd zijn. Volgens de experten zal het in 2012 niet anders zijn. De politieke controverse rond de immigratiewetgeving is hier niet vreemd aan.

Maanden is Rosita er al mee bezig. Ze zeult het boekje Learn About the United States: Quick Civics Lessons overal met zich mee. Het is haar tweede poging. Veel tijd is er niet meer. Na 16 oktober kan ze zich in de staat waar ze woont niet meer registreren om te stemmen.

En natuurlijk zal haar nieuwe identiteit haar ook toelaten gemakkelijker het land in en uit te gaan. Om haar kleinkinderen op de Filipijnen te bezoeken, zegt ze en haar ogen pinkelen een beetje.

"Obama ziet er altijd happy uit op de foto's in mijn krant"

Het naturalisatie-interview bevat ook tien vragen over geschiedenis en politiek in de VS. Zes juiste antwoorden is genoeg. Ik blader door haar beduimelde boekje. Ik weet dat freedom of speech een recht is volgens het eerste amendement van de grondwet. Ik weet dat het economische systeem in de VS op een kapitalistische markteconomie is gebouwd. Dat het Huis van Afgevaardigden 435 leden telt, dat wist ik niet.

Om haar een hart onder de riem te steken bel ik haar dinsdagavond nog even op. "Weet je al voor wie je gaat kiezen?", peil ik. "Op wie zou ik stemmen?", mijmert ze, "niet gemakkelijk, maar Barack Obama, die ziet er toch altijd happy uit op de foto’s in mijn krant!"

Ik had van Rosita een duidelijkere keuze verwacht. Op dit moment mogen de Democraten de meeste immigranten tot hun achterban rekenen, de Afro-Amerikaanse en Latinobevolking op kop. Alleen de Aziatische immigranten zijn wat minder enthousiast over het Democratische gedachtengoed.

Zolang het nogal radicale Republikeinse standpunt over immigratie overeind blijft, zal de steun van immigranten voor de Democraten wellicht niet vlug verminderen.

Woensdagavond houd ik het niet meer uit. Ik weet dat Rosita morgenvroeg, klokvast op het afgesproken tijdstip, voor onze deur zal staan. Toch bel ik haar.

"No", zegt ze. Twee fouten te veel. "Ze vragen altijd wat ik niet weet en niet wat ik wel weet." Dat weet ik. Zo gaan examens nu eenmaal. Niet alleen in Amerika. Niet alleen voor naturalisatie. Maar Rosita, anders altijd opgewekt, klinkt ontgoocheld.

"Volgende keer beter", probeer ik haar te troosten. "Hoe gaat het met de baby?", vraagt ze. De baby komt tot bij de telefoon en tatert een volzin in een taal die Nederlands noch Filipijns klinkt. Zij krijgt Rosita weer aan het lachen.

Pannenkoeken bakken doe ik alsnog.

Marjanne Sevenant (Volg de ervaringen van Marjanne in de VS op www.debloghut.be)