Brakel, blauw bolwerk

COLUMN - Nu het erom begint te spannen, doen steeds meer kandidaten en partijen een beroep op de Rijdende Helpdesk van Van Dievel Consulting. Om problemen op te lossen, of te creëren… Vandaag zoekt hij die problemen in Brakel.

De afspraak was in het plaatselijke liberale huis, Estaminet Liberty genaamd, een plek waar ik al eens eerder verzeild was geraakt, op een regenachtige zomerdag. Het was een donker café waar spraakzame mannen al om 11 uur grote pinten aan het drinken waren. Toen ikzelf slechts een koffie bestelde, kreeg ik er ongevraagd een glaasje advocaat bij, alsmede zes suikerklontjes. Om maar te zeggen dat de liberalen in Brakel weten wat goed is voor de mensen. Maar nu zwegen de aanwezige stamgasten eerbiedig, want de peetvader en de peetzoon van de lokale afdeling van Open VLD hadden ernstige besognes af te handelen met een vreemdeling.

Overigens: Brakel bestaat eigenlijk niet. Het is de verzamelnaam voor Opbrakel, Nederbrakel, Elst, Michelbeke, Everbeek, Zegelsem en Sint-Maria-Oudenhove, waarbij Nederbrakel het laken naar zich toe heeft getrokken en het centrum van De Croo County is geworden.

Hier verliezen is alles verliezen

"Van Dievel", stak de oude De Croo van wal, "wij moeten ier in Brakel een klinkende overwinning behalen, er angt te veel vanaf, nietwaar fiston?" Waarbij de peetvader indringend naar de verveeld kijkende Alexander De Croo keek. "Brakel is bijna altijd een blauw dorp geweest, ik ben ier al achttien jaar burgemeester, ik wil de skepter nu aan mijn zoon doorgeven."

"Hier verliezen is alles verliezen", vatte ik het probleem van de De Croo’s samen, iets te gebald misschien. "Zo zou ik het niet stellen", begon vader De Croo. "Ge moet het zeggen gelijk het is, papa, als de uitslag in Brakel tegenvalt, kan ik een verlenging van mijn mandaat als voorzitter van Open VLD wel vergeten. Er wordt nu al danig aan de poten van mijn stoel gezaagd. Hij kan niet eens burgemeester in zijn eigen dorp worden! zullen de intriganten roepen. Nu fluisteren ze nog achter mijn rug dat ik niet deug als voorzitter, alsof ik dat niet weet."

"En dus ebben wij alles op alles gezet om ier een klinkende overwinning te be-alen", zei Herman De Croo, die het woord niet graag afstaat.

Mijn gedacht!

"Mijn gedacht!", schalde het door Estaminet Liberty, "tournee general, Pascaleke!". Met een snor die glansde van de schoensmeer maakte Marijn De Valck, nummer tien op de lijst, zijn entree in het café. "Die ontbrak er nog aan", zuchtte Alexander De Croo, waarna hij poogde om zijn sombere gezicht in een hartelijke glimlach te plooien. "Boma wordt ons ge-eim wapen, kieken!" Vader De Croo porde zoonlief venijnig in de ribbenkast.
"En we gaan er zondag nogal een lap op geven, let goed op mijn woorden! Mijn vrouw gaat op mij stemmen en ik ook, dat zijn er dus al twee, hahahahahaha!"

Heel het café bulderde van het lachen. Herman De Croo sloeg mij amicaal op de schouders. "Een volksmens, die Marijn De Valck, juist gelijk ik." Alexander De Croo lachte als een boer met kiespijn. "Zet er u bij Marijn, we zijn juist onze strategie aan het bespreken", nodigde Herman De Croo de populaire acteur uit aan ons tafeltje. "Wij gingen juist vertrekken", redde ik Alexander De Croo uit een penibele situatie, "we moeten nog een slotoffensief bedenken."

Een blauwe enquête

"Wij ebben bij alle 6.600 gezinnen van Brakel aangebeld om te vragen wat ze in Brakel willen veranderd zien. Veel kan dat niet zijn, maar alla, ge weet nooit dat er iets aan uw aandacht ontsnapt, begrijpt ge?", sprak Herman De Croo enigszins vanuit de hoogte. Dat kwam omdat hij te paard reed en Alexander De Croo en ikzelf te voet door de dorpskern van Nederbrakel wandelden. "Ieder gezin heeft een enquête gekregen, om hun gedacht te zeggen, en ze konden die daarna posten in een speciale brievenbus, een blauwe natuurlijk." Herman De Croo glunderde bij een uit de kluiten gewassen exemplaar van de genoemde brievenbus. "Daarmee dragen we tegelijk ons steentje bij aan de liberalisering van de post, verstaat ge?"

"En hebt ge veel van die enquêtes teruggekregen?", informeerde ik. "Och, wat is veel? Miskien de helft?" "Een derde, papa", verbeterde Alexander De Croo zijn vader. "U hebt dat dus niet gecontroleerd?", vroeg ik verbaasd. Vader en zoon schudden sip van neen. "Dan is het een slag in het water, neem het van mij aan. Ge moet de controle bewaren. In plaats van brievenbussen te zetten had ge opnieuw alle huishoudens van Brakel aan moeten doen."

"Ik eb et u nog zo gezegd", verweet de vader de zoon. "Gij hebt daar just niks van gezegd, papa!" Een familiale ruzie was in de maak. "Momentje", zei ik, "ik denk na." In de verte naderde een campagnestoet van de N-VA. Herman De Croo liep hen tegemoet, zette eigenhandig het volume van de geluidswagen op nul en beval de aanwezige N-VA-militanten om op de tippen van hun tenen voorbij te lopen, en rap een beetje.

Een slotoffensief

"Ik ga veel van u en van uw militanten vragen, maar het resultaat zal de moeite lonen." "Wij zijn tot alles bereid", sprak Herman De Croo ook namens zijn zoon en zijn partij. "U moet opnieuw bij alle huizen van Brakel aanbellen." "Jawadde, nog eens." "En u moet op de man/vrouw vragen of ze op u gaan stemmen." "Dat kunt ge toch niet controleren, Lowie", wierp Alexander De Croo op, "wie zegt dat ze dat inderdaad zullen doen?"

"Laat em uitspreken, fiston", wees Herman De Croo zijn zoon terecht. "Toch wel", antwoordde ik, en ik haalde een stempel en een inktkussen uit de zak van mijn jas. "Ziehier uw geheime wapen." "Al wie ja zegt als ge om zijn of haar stem vraagt, krijgt een stempel op zijn voorhoofd. Ge moet wel rap zijn, de mensen mogen niet beseffen wat hen overkomt. We zullen eens zien of ze zondag de veertiende oktober nog op een andere partij zullen durven te stemmen!"

"Van Dievel, gij zijt een skat!", riep Herman De Croo uit en kuste mij volop de mond, wijl Alexander alreeds gewapend met kussen en inktkussen aanbelde bij het eerste huis.

Louis Van Dievel

AP2004

lees ook