Het land waar de tegenstellingen groot zijn

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten op 6 november laten we elke weekdag een Vlaming aan het woord die sinds kort of al een tijdje in Amerika woont.

Ik bracht deze week vrijdag mijn jongste zoon van acht, Dante, wat vroeger naar school omdat hij een speciaal project had. Hij had mij de avond voordien gezegd dat hij met twee vrienden, August en Brooke, de “jobfair” aan het voorbereiden was en dat ze nog wat posters moesten maken. Of we 20 minuten vroeger daar konden zijn?

De “jobfair” is een soort vragenuurtje waar verschillende ouders komen vertellen over hun baan. Hij had de “principal” gevraagd of zijn vader ook iets mocht komen vertellen als “brewmaster”. Na wat aarzelen en wat telefoontjes van Ms Ellis, de principal, was dat ok. Als er maar geen ouders komen reclameren, had ze ons nog nageroepen in de gang. Ja, hopelijk niet!

We komen vrijdagmorgen iets voor 8 uur aan op school en tot mijn verbazing zijn er al veel kinderen. Ze staan in een nette rij te wachten om binnen te mogen, braaf, rugzak op de rug. Dante zegt hallo tegen een paar van de kinderen die hij kent.

Ik ben verbaasd en vraag hem waarom er al zoveel volk aan de school staat. "Papa", zegt hij, "dat zijn de kinderen die eerst nog moeten ontbijten. Vroeger waren er dat niet veel, maar tegenwoordig zijn er dat meer dan de helft van de klas."

Ontbijt: een muffin, chocolademelk en een banaan zijn gratis in het schooldistrict waar mijn kinderen naar school gaan, net als de lunch. "Papa", zegt hij nog, "onze meester, Mr. Swan zegt dat het niet gemakkelijk is om op te letten in de klas als je ‘s morgens niets gegeten hebt!" Klopt, flinke jongen! Hij ziet Brooke en loopt met haar naar zijn klas. Ik had deze morgen pannenkoeken gemaakt voor alle vier.

The haves and the have nots"

We wonen in Fort Collins, Colorado, in Amerika, het land waar alles mogelijk is, het land met de eerste man op de maan, Hollywood, Apple, noem maar op…, maar ook het land waar de tegenstellingen groot zijn.

De kranten staan vol over het debat van vorige woensdag: wie had de beste “punches”, wie gebruikte de beste clichés, welke rode staat wordt blauw en omgekeerd, alsof je met een paar kleuren de situatie kan beschrijven.

"Forward", zegt Obama, "Leave us alone", zegt Romney. "More taxes voor de rijksten", zegt Biden. "Schaf het ministerie van onderwijs af", zegt Ryan, alsof het allemaal zo eenvoudig is.

Ik denk dat de Amerikaanse verkiezingen eigenlijk gaan over “the haves and the have nots, de mensen die het goed hebben, zoals wij, en de steeds groter wordende groep van “have nots, de mensen die om welke reden dan ook steeds minder hebben en wat de rol is van de Amerikaanse Staat in dat gebeuren.

Een belangrijke vraag, erg actueel ook voor België, voor Europa, voor ons allemaal, maar meer nog voor de volgende generatie en wat hun mogelijkheden zijn in de toekomst.

‘s Avonds pik ik Dante op van school. "Hoe is het geweest flinke jongen?" "Tof papa, en de chocoladerepen, die oma en opa hebben opgestuurd van België, waren echt lekker!"

Floris Delée