Van "snowquester" naar "noquester"

Terwijl België de afgelopen twee dagen genoot van de eerste lentezon, kreunt een groot deel van de VS nog onder een strenge winter. Tenminste als we sommige media moeten geloven. In de realiteit blijkt dat Amerikanen graag paniekerig doen over het weer, en dat wij daar snel in meegaan.

De hoofdstad Washington DC zou volgens weervoorspellers geteisterd worden door de zwaarste sneeuwstorm van de voorbije twee jaar. "Snowquester", zo werd hij onheilspellend gedoopt in de Amerikaanse pers, naar analogie met de "sequester", de automatische besparingen die hier vorige vrijdag ingingen. Het had ook "snowmageddon" kunnen zijn, maar die naam had de vorige zware winterstorm al gekregen.

De hele stad neemt haar voorzorgen. Op dinsdagnamiddag begint de uittocht. Wie niet in de stad hoeft te blijven haast zich naar huis. Congresleden beginnen na anderhalve werkdag alweer aan hun weekend. De winkelrekken raken opvallend sneller leeg. Zelfs het toiletpapier is plots schaars. De rijen wachtenden aan benzinestations zijn iets langer. Batterijen worden ingeslagen, voor het geval er een stroomonderbreking is.

Iedereen is voorbereid op het ergste. Via de gsm krijg ik 's avonds een bericht dat de school van de kinderen gesloten zal zijn "wegens het aangekondigde noodweer". Persconferenties worden afgelast, zelfs de dagelijkse persbriefings op het Witte Huis. Overheidsdiensten blijven gesloten. Starbucks? Ook dicht. Uit voorzorg zijn ook al duizend vluchten afgelast. Nog voor er een petieterig vlokje uit de hemel is gevallen. Brace yourselves!

Koude Oorlog

's Anderendaags, 7u 's ochtends. Groot is mijn verbazing als ik vanuit mijn badkamer vaststel dat er nog nauwelijks sneeuw ligt. "Het kan misschien nog komen," sus ik mezelf. Ik open onze vernieuwde website, en die ziet er witter uit dan wat ik buiten te zien krijg. "Washington geteisterd door zware winterstorm" lees ik in de buitenlandrubriek. Toch even snel laten corrigeren in Brussel.

Voor de kinderen wordt het een leuke vakantiedag. Ook voor die tienduizenden leerkrachten en overheidsmensen die thuis mogen blijven. Maar jongens, wat moet dit paniekvoetbal niet kosten aan de Amerikaanse economie, vraag ik me af? Via Twitter vraag ik het ook aan president Obama. Is dit een land dat zich moet meten met andere supermachten?

Ik heb vijf jaar in China gewoond waar het best ook eens kan sneeuwen. Maar ik heb nooit meegemaakt dat de hele hoofdstad Peking daardoor volledig stilvalt. Ik heb maanden doorgebracht in Oost-Europa en Rusland, waar het kan sneeuwen van oktober tot in mei. Maar ook daar komt het openbaar leven zelden of nooit tot stilstand.

Wat is er gebeurd met Amerika, dat het land en haar inwoners schrik hebben gekregen van het weer? Is het de invloed van de sensatiemedia? Tv-zenders die de kijkers de stuipen op het lijf jagen met horrorverhalen waardoor de Amerikaanse samenleving in een kramp schiet? Weer als entertainment en ultiem afschrikmiddel?

Ik vraag me af waar het Amerika is gebleven waarmee ik ben opgegroeid in de jaren tachtig. De helden van mijn jeugd. Toen Amerikanen nog vooral schrik hadden van communisten. En hun raketten. De dreiging van de Koude Oorlog, weet u nog. Schrik die de Amerikaanse samenleving tegelijk sterker maakte. Een gemeenschappelijke vijand die ook overeind bleef als de temperatuur boven het vriespunt uitsteeg. Allemaal weg. Vervangen door... sneeuw.

Weersatellieten met verlof

Volgens mijn buurman advocaat David zou de Amerikaanse houding voor een groot deel verklaarbaar zijn door de juridische term 'liability'. Aansprakelijkheid dus. Niemand durft nog een risico te nemen. En daarom sluit ook een dagkliniek op een dag als vandaag haar deuren. Uit schrik dat een patiënt die gepland is voor een chirurgische ingreep onderweg naar het ziekenhuis iets kan tegenkomen en het ziekenhuis aansprakelijk kan stellen. Hetzelfde met de schoolbussen die daarom op stal blijven. Raar maar waar. Een maatschappij die zichzelf in een wurggreep houdt.

Een geruststelling: in de loop van de dag valt hier en daar nog wat sneeuw uit de lucht. Maar omdat het niet vriest blijft ze niet liggen. De dwarrelende sneeuwvlokken veranderen geleidelijk in mottige regendruppels. De kinderen zijn teleurgesteld: hun spannende vrije dag is op een sisser uitgedraaid. Leg het maar eens uit, waar die gekte nu allemaal goed voor was.

Op Twitter is "snowquester" intussen afgezwakt tot "noquester". En eigenlijk was die analogie met de "sequester" nog niet zo slecht gekozen, bedenk ik me. Vooruitziend zelfs. Want de overheid toeterde ook al weken op voorhand over de zware gevolgen van de automatische besparingen, om de burgers schrik op het lijf te jagen. Maar voorlopig beperkt de "sequester" zich tot wat ongemak hier en daar, zoals enkele minuten langer aanschuiven op de luchthaven. Ook enkele weersatellieten zouden hinder ondervinden van de besparingen. Zou het daarom zijn waarom ze zo naast de voorspelling zaten?

Ik wacht nog steeds op het antwoord van president Obama hoeveel een pussy-dag als vandaag gekost heeft aan de economie van de "greatest nation on Earth". Ik ga slapen met de gedachte dat Amerika niet meer is wat het geweest is, en het misschien nooit nog terug zal worden. Bye bye, mijn helden van CHiPs en Dukes of Hazzard.

Tom Van de Weghe is te volgen op Twitter via @tomvandeweghe