"Heeft ons kind daar nu toch iets van onthouden?"

In Gent zijn vandaag de ouders aan het woord geweest van de kinderen die gewond raakten in het kinderdagverblijf Fabeltjesland. "Ik zit nog altijd zo vol woede tegenover u", richtte een vader zich tot De Gelder. Veel ouders maken zich zorgen over de gevolgen op langere termijn voor hun kinderen.

Getuige Eli Tackaert is de vader van een jongetje dat op het moment van de gebeurtenissen 2 jaar en 2 maanden oud was. Als een van de laatsten heeft de man vernomen dat zijn zoon naar het ziekenhuis in Lokeren was gebracht. Daar aangekomen vertelde een arts hem dat alles goed zou komen. Het lange wachten was heel moeilijk, vertelt hij. "Ik heb een aantal keer op de muren gebokst uit de frustratie."

De man vertelt dat zijn zoontje de feiten vrij goed heeft kunnen verwerken. Voor hemzelf is het nog steeds heel moeilijk om te vertellen over wat er gebeurd is. Tijdens zijn getuigenis krijgt hij het emotioneel heel lastig, zeker wanneer hij zich naar het einde toe rechtstreeks richt tot De Gelder.

"Ik kan dat niet in mijne kop steken: hij is naar u komen lopen met zijn armen open, hij heeft zelfs papa tegen u gezegd, en gij hebt hem neergestoken. Ge hebt zelfs op zijn borst gestampt. Een manneke dat zo naar u komt (spreidt armen wijd en kijkt naar de Gelder), dat is erover. Ik zit op dit moment nog altijd zo vol woede tegenover u. maar ik ga mij niet verlagen tot dingen waar gij wel toe in staat zijt."

De man heeft daarna ook een vraag voor de voorzitter. "Ik kan mij niet voorstellen waarom dit (het wachten op een proces) 4 jaar heeft moeten duren. 4 jaar is echt héél, héél lang." "Ik heb daar begrip voor", antwoordt Defoort. "Maar de procedures moeten ook hun verloop volgen."

De volgende getuige is de moeder van het zwaargewonde zoontje, Nele Bruggemans. Het koppel, dat uit elkaar is, getuigt apart. Ze vertelt hoe ze vernomen heeft wat er is gebeurd en dat ze redelijk snel ter plaatse was omdat ze achter een ambulance kon rijden. Maar op duidelijke informatie moest ze lang wachten. Met haar zoontje gaat het goed, zegt ze. "Hij is de clown van de klas. Het is een "crèmeke" van een jongen."

"Ze was heel agressief de weken na de feiten"

De laatste getuigen in de voormiddag zijn Frank Van Haesendonck en Ines De Graef, de ouders van een meisje dat zwaargewond is geraakt bij de feiten. Hun dochtertje was toen 2 jaar en 6 maanden oud. Zij hadden geluk en moesten niet lang wachten op nieuws. De politie trok hen meteen uit de massa en bracht hen naar het ziekenhuis.

De eerste 14 dagen na de feiten vertoonde het meisje vreemd gedrag. "Ze was heel agressief, zo trok ze de lades open om de messen eruit te halen. Ze deed hem na. Ze plaste weer in haar broek. Toen is ze naar weer school gegaan, want ze was aan haar laatste dagen bezig in de crèche en dan is dat gebeterd. Maar momenteel (nu het proces bezig is, red.) heeft ze het weer heel moeilijk."

"We vertrouwen op het gezond verstand van de jury"

De eerste getuigen in de namiddag zijn Piet Pauwels en Carolien De Corte. Hun zoontje van toen 1 jaar en 8 maanden oud werd neergestoken door De Gelder. "Een heel lief en heel uitbundig kind", vertellen de ouders. "Hij ging graag naar Fabeltjesland. We gingen eigenlijk allemaal graag naar Fabeltjesland. We bleven er vaak nog een tijdje hangen, bij de "tantekes"."

"Hij heeft er niet zo veel last van gehad, 's avonds was hij wel wat meer hyper dan anders. Hij was al hyper en sindsdien is hij nog "hyperder" geworden, vinden wij", vertelt de vader. "Maar dat is het lastige natuurlijk, misschien was dat anders ook zo. Je begint op de duur alles te relateren aan die feiten: ligt het aan De Gelder of niet?"

"Vandaar dat dat niet echt over is voor ons", vult de moeder aan. "Heeft hij daar toch iets van onthouden?", vraagt ze zich af. De ouders maken zich zorgen dat er op latere leeftijd nog gevolgen zullen zijn. "Maar wij hebben geluk gehad", weten ze ook. "Onze eeuwige dankbaarheid gaat naar de tantekes. Ook naar de tantekes die er niet waren op die dag, voor alles wat ze gedaan hebben. En ook naar de hulpdiensten die fantastisch werk hebben geleverd. Wij vertrouwen op het gezond verstand van de jury."

Advocaat Michael Verstraeten, de raadsman van de ouders, vraagt na de getuigenis nog aan Kim De Gelder of het leed, dat de laatste dagen in de assisenzaal is getoond, hetgene was dat hij wilde bereiken. "Ik kan daar niet veel op antwoorden. Dat is niet wat ik wilde bereiken", zegt De Gelder.

"We zijn tante Rita eeuwig dankbaar"

De laatste getuigen op deze 12e dag van het proces zijn Frank Van Mol en Isabelle Kerremans, de ouders van een meisje dat ongedeerd bleef. Hun kind lag te slapen achter de deur die Rita Van Geyte geblokkeerd had. "Ik denk dat we tante Rita voor eeuwig moeten dankbaar zijn. Zij heeft ons het mooiste cadeau gegeven dat ze ons kon geven. Als zij die deur niet had dichtgehouden, dan hadden we ons dochtertje wellicht niet meer gehad", vertelt de moeder geëmotioneerd.

Hun kind heeft tot nog toe geen last gehad van wat er gebeurd is op de bewuste dag. "Maar op een bepaald moment gaan we haar dat moeten vertellen en haar veiligheidsgevoel in de maatschappij gaat daardoor aangetast worden. Ik hoop dat ze dan nog steeds dat vrolijke kind zal zijn", zo vertellen ze.