ACW-saga is slecht theater - Mark Van de Voorde

Niets illegaals, luidde de conclusie na inzage van de contracten tussen Belfius en ACW. Is hiermee de ACW-saga voorbij? Zeker niet en verre van. Maar één ding is nog duidelijker geworden dan het al was: achter de 'zogenaamde' want selectieve verontwaardiging over de 'vermeende' want onbewezen malversaties steken verborgen agenda's.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Commedia dell'arte

Verborgen agenda's hebben de vervelende neiging om, hun epitheton ten spijt, heel zichtbaar te zijn. Ze worden zichtbaar door de overacting waarmee de verontwaardiging wordt gespeeld. Je hebt snel door: hier wordt een toneeltje opgevoerd, want er wordt te hardop gepraat. Commedia dell'arte als het ware. Helaas politiek theater, waar in de jaren zeventig bepaalde gezelschappen tuk op waren: het dient een zaak.

Dat is wat de jongste dagen te zien kregen rond ACW en Belfius: de verborgen agenda's zijn houterig op de bühne verschenen. Te vroeg ook. De verkiezingen zijn pas over een jaar. Dat is het grote verschil met de Dioxinecrisis van 1999. Die vermeende crisis - achteraf bleek er helemaal geen besmetting geweest te zijn - kwam perfect op tijd om de geheime agenda geheim te kunnen houden.

ACW te schande maken

De verborgen agenda van N-VA is duidelijk en tweeërlei. Het ACW moet te schande gemaakt en financieel uitgekleed worden. Als machtigste speler van het maatschappelijke middenveld zit het in de weg om het nationalistische maatschappijmodel te kunnen realiseren: terwijl economie zo vrij mogelijk aan de markt wordt gegeven (zonder veel inspraak van de werknemers), horen cultuur, vorming en dienstverlening de staat toe en niet het vrije initiatief. Laatstgenoemde kun je inhoudelijk niet sturen , eerstgenoemde wel, mits je politiek voldoende weegt.

Dat politieke gewicht doen aandikken is de tweede verborgen agenda. Door het ACW te attaqueren hopen de nationalisten het kiespubliek van de christendemocraten te kunnen verlokken. De gemeenteraadsverkiezingen hebben aangetoond dat een 'Entführung aus dem Serail' (want zuilen zijn in de ogen van nationalisten serails) minder makkelijk is dan gedacht.

Rancune is van alle tijden

En dan is er nog de rancune. Van alle tijden en alle partijen, want in de politiek loopt elke trouwerij uit op een scheiding en bedriegen alle partners elkaar voortdurend. Rancune was het die ook minister Reynders motiveerde. Boos omdat hij Financiën niet meer heeft en snerend om zijn verantwoordelijkheid voor de KB's van toen te ontlopen. Het voordeel van rancune is dat zij kan overgaan.

Bij Jean-Marie Dedecker is de verborgen agenda de sollicitatie van een politiek dakloze. Door N-VA na te lopen zoekt hij een schuiloord voor zijn politiek overleven. Hij stond al eens met één voet in de N-VA, maar of ze daar iemand willen die met twee voeten tegelijk schopt, is zeer de vraag.

Karel De Gucht

De verborgen agenda van Karel De Gucht is, zoals nogal wat Toscaanse villa's, bijna aandoenlijk negentiende-eeuws. VRT-wetstraatwatcher Marc Vandelooverbosch wees er maandag 11 maart op in zijn commentaar voor Radio 1: "Karel De Gucht is een notoir vrijzinnige die wel eens stevig aan de christelijke boom durft te schudden."

ACW staat voor hem voor het vermaledijde christendom. Een aversie die blijkbaar erfelijk is, want zoon-senator wist zich al eens in de kijker te werken met een niet eens in overweging genomen wetsvoorstel om onder andere religieuze symbolen uit de publieke ruimte te verwijderen en politici te verbieden om deel te nemen aan religieuze plechtigheden.

Geen toeval dat Karel de Gucht zijn ontboezemingen kwijt kon op de voorpagina van De Morgen. Voor Yves Desmet is de tijd van Paars, toen christendemocraten in de oppositie zaten, de mooiste periode uit de Belgische geschiedenis. Aversie ontmoet nostalgie.

De vijand van mijn vijand is mijn vriend

Het probleem met al die verborgen agenda's is dat ze hooguit steunvuur leveren voor de tankdivisie van N-VA die de oorlog tegen het ACW begon. Zij die steun leverden, worden vergeten in de zegebulletins.

De bijgekomen agenda's gaan uit de van de idee: de vijand van mijn vijanden is mijn vriend. Ze vergeten evenwel dat die vijand van hun vijanden hen daarom nog niet als vrienden beschouwt. Die zal hun straks ook de oorlog verklaren: de MR omdat ze Franstalig is, de liberalen omdat ze een gelijkaardig economisch programma claimen, De Morgen omdat de culturo's er thuis zijn.

Geen ontzuiling maar ontzieling

Dat heeft Open VLD-voorzitter Gwendolyn Rutten heel goed begrepen. Terecht weigert zij in die val van de verborgen agenda's te trappen. Bovenal, en dat siert haar staatsmanschap, vindt zij het algemeen belang - en dus de begroting - op dit moment belangrijker.

De verkiezingen zijn pas volgend jaar. Tijd genoeg om campagne te voeren op haar scherpst. En voor het ACW tijd genoeg om klare wijn te schenken en zich te herbronnen. Het probleem van het middenveld was niet de ontzuiling maar de ontzieling.

(De auteur is onafhankelijk publicist, voormalig hoofdredacteur van Kerk & Leven en voormalig raadgever van enkele CD&V-ministers.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

Meest gelezen