"Gedwongen opname De Gelder was niet nodig"

Psychiater Eugeen De Bleeker zegt op het proces-De Gelder dat hij geen voorstander was van een gedwongen opname van Kim De Gelder in juni 2007 -zoals de ouders vroegen, omdat hij hem de stempel "psychiatrische patiënt" niet wilde meegeven. Bij de psychologe waar De Gelder daarna heen is gegaan, was zijn standaardantwoord: "Ik weet het niet."

Op 12 juni 2007 kwam er een telefoon binnen in het centrum Het Klaverblad, waar De Bleeker werkt, met de vraag om de psychiatrische diagnose van Kim De Gelder op punt te stellen omdat de ouders een collocatie van hun zoon Kim vroegen. Het is een vrederechter die dat moet beslissen op basis van de aanvraag en een medische verklaring.

"Ik voelde aan dat het contact tussen de ouders en hun zoon verstoord was, dat de jongen vooral zichzelf wilde zijn, zoals alle jongeren zelfstandigheid betrachten."

"Maar als ik die jongen laat opnemen, dan geef ik die jongen de stempel “psychiatrische patiënt”. Dat is niet goed voor zijn ontwikkeling", zegt De Bleeker.

In de aanvraag van de huisarts stond onder meer dat er een vermoeden van psychose was. Dokter De Bleeker heeft dan met de ouders en met Kim De Gelder apart gesproken, maar concludeerde niet dat De Gelder een gevaar was voor zichzelf of voor de maatschappij, hetgeen een voorwaarde is voor een gedwongen opname.

"Hij luisterde niet meer, deed zijn eigen ding en sloot zich af. Bij menig jongeren van 16 zien we dat wel, hoewel Kim De Gelder toen al iets ouder was. Het is een leeftijd waar wel meer jongeren in opstand komen. Mijn mening was dat we de problemen van de jongen naar voren moesten laten komen."

Daarom stelde de dokter voor om De Gelder te laten behandelen bij een psycholoog. "Ik koos bewust voor een behandeling bij een psycholoog en niet bij een psychiater, want dan zou hij weer een stempel krijgen."

De Bleeker stelde psychologe Mieke Van Den Sande voor als therapeute. "De ouders zijn daar meteen mee akkoord." Ze waren in 2005 al bij Van Den Sande geweest, maar dat wist De Bleeker niet.

De Bleeker wil nog de stelling van de ouders rechtzetten dat hij de problemen, die de ouders hebben aangekaart, zou hebben weggelachen. “Ik heb nog nooit in mijn leven gelachen met mensen die in de problemen zitten.”

"Ik weet het niet", was het standaardantwoord van De Gelder

Na het onderzoek bij dokter De Bleeker is Kim De Gelder naar psychologe Mieke Van Den Sande gegaan, de vrouw van De Bleeker. In 2005 waren de ouders met hun zoon al enkele keren bij haar op bezoek geweest. "Ik zag eenzelfde jongeman en gezin als in 2005 en ik denk dat de problematiek gelijkaardig was, misschien was het wat verergerd", zegt Van Den Sande.

"Het gebeurt zeer veel dat kinderen in een bepaalde levensfase hun ouders niet meer willen zien. Hier duurde het wel heel lang, al in 2005 en in 2007 bleef dat verhaal. Dat is niet zo gewoon, maar ik denk niet dat dat heel abnormaal is."

In totaal waren er zeven gesprekken, vijf met De Gelder alleen, twee met de ouders erbij. In de eerste gesprekken wordt een vragenlijst overlopen, waar de patiënt wel of niet op antwoordt. "De bedoeling is om dan een vertrouwensband op te bouwen. Als er vragen zijn waarop de patiënt niet kan of wil antwoorden, dan komt dat in latere gesprekken vaak nog wel terug."

Niet zo bij De Gelder, zegt Van Den Sande. De psychologe zag weinig vooruitgang in de gesprekken. "Hij zei heel regelmatig: “Ik weet het niet." Er waren soms heel lange stiltes, dat ik zat te wachten. Een echt gesprek was heel moeilijk. Meestal verandert dat na het 2e, 3e gesprek, maar niet bij De Gelder."

"Hij had geen motivatie, hij zei altijd dat hij kwam omdat zijn ouders dat wilden." Omdat De Gelder zelf niet in behandeling wilde blijven, zijn de sessies stopgezet. In al haar gesprekken met De Gelder heeft ze "nooit iets van wanen of hallucinaties gehoord of gezien bij hem", zegt de vrouw nog na een vraag van een advocaat.