Meest recent

    Bart de Sluwe en Geert de Pletwals - Christian Laporte

    Jongens, jongens, toch... wat een zinderende en op sommige momenten bijna waanzinnige sfeer, enkele dagen geleden in de “Cercle de Lorraine -Club van Lotharingen” juist tegenover het Babylonisch en Poelaertiaans Justitiepaleis van Brussel. Het was net of er een grote filmacteur of filmactrice te gast was bij de tweetalige businessklub (waar men dan toch vooral de moedertaal van Didier Reynders spreekt).
    opinie
    Opinie

    Maar op de virtuele rode loper zagen we noch Georges Clooney, noch Halle Berry noch Nicole Kidman en zelfs niet “onze” Matthias Schoenaerts.
    Nee, de absolute “gueststar” van de dag was “slechts” de voorzitter van de N-VA en burgemeester van Antwerpen.
     

    De N-VA is nooit ver

    Mijn “slechts”, beste lezer, is natuurlijk een beetje ironisch bedoeld, want bij ons in Franstalig België spreekt men veel meer over Bart dan over om het even wie, wanneer men het over politiek heeft. En wanneer een politicus een verklaring aflegt is de N-VA-koryfee nooit ver weg,  behalve dan missschien bij de Waalse regering waar men blijkbaar al aan de verkiezingen van 2014 denkt, om  daarna de “Ecolos” uit de meerderheid te wippen. (Waalse en Vlaamse regeringen verschillen hier weinig: ze ruziën tot en met...)

    Maar voor de rest, wanneer de PS de MR aanvalt of wanneer de voorzitter van de CDH, Benoît Lutgen eindelijk iets te zeggen heeft, wordt er steeds verwezen naar het noorden en vooral naar haar grootste partij.

    Begrijpen maar ook verstaan

    Ik ga ze natuurlijk niet bekritiseren of het tegenovergestelde zeggen want ik draai zelf mee in die onuitputtelijke roadshow. De uitgever had me inderdaad gevraagd een voorwoord te schrijven voor het boek “Derrière le miroir” waarin enkele van de belangrijkste columns van De Wever, die in “De Standaard” en “De Morgen” zijn verschenen, vertaald werden door historica Céline Préaux, bekend analiste van de Franstaligen in Vlaanderen. Préaux deelt  met  ondergetekende een zekere kwaliteit: elk met onze eigen sensibiliteit proberen we niet alleen Vlaanderen in al haar facetten te begrijpen maar ook te verstaan.

    Omdat we nog steeds overtuigd zijn dat men tot het uiterste moet dialogeren alvorens de stekker eruit te trekken. En dus is het belangrijk dat de Franstaligen eindelijk eens De Wever in de volledige tekst zouden lezen. En het is dan een overtuigde federalist en monarchist en zeker geen Bartfreak die het zegt aan zijn Franstalige broeders!

    Operatie charme in de "Lorraine"

    Zullen ze het doen? Hopelijk.  Maar intussen heeft Bart een charme-offensief op touw gezet in de “Cercle de Lorraine”. Zoals hij het vroeger al gedaan had in twee andere “cercles”, in “de Wallonie” en in de “Sainte-Anne” naast Hertoginnedal.   Een hele boel “patrons” en andere opinieleiders hebben daar  met veel plezier naar zijn voorstellen geluisterd.

    Niet degene die de Franstaligen verwerpen, natuurlijk – de communautaire dus... - maar de economische waar er ook tussen twee vragen door een rechtstreekse aanval kwam tegen de Parti Socialiste. Verder was meer dan één politieke observator verbaasd dat De Wever maar heel weinig zei over het confederalisme of over het statuut(je) van Brussel.

    Maar goed, dat was misschien minder door onwetendheid – alhoewel... want waarom zegt de N-VA dan dat ze er nog niet helemaal mee klaar is?- dan door strategie.

    Geen liefhebbers van de tongkus

    En zelfs over de federale kieskring toonde de Antwerpse leeuw niet te veel van  zijn klauwen. Wat meebracht dat een heleboel Franstalige kaders, captains of industry, edellieden  en ook enkele MR-politici tevreden de Cercle de Lorraine verlieten met in hun achterhoofd het perspectief van een rechtse federale regering in 2014.


    Maar, er is een maar en geen kleine. Het heel mooie nummer van De Wever bleek niet zo overtuigend te zijn want het was vooral een manier om aan de Franstaligen te zeggen dat ze niet meer voor de PS moesten stemmen. En de PS reageerde natuurlijk heel kwaad, maar dat was ook heel normaal daar de socialisten en de Vlaams-nationalisten zeker en vast geen liefhebbers van de tongkus zijn... De Mouvement Réformateur moest ook uit de hoek komen want Bart De Wever had de Franstalige “blauwen” als potentiële bondgenoten voorgesteld. Wat een “micmac” zegt men bij ons (en misschien ook bij U, Vlaamse vrienden) want het debat werd er niet helderder door.
     

    Frank, ze luisteren zelfs niet naar het weerbericht!

    Toen er dan sprake was van een toenadering over Brussel, een toenadering die de N-VA niet helemaal afgeschoten had, begonnen we zelf een beetje te hopen: het gezond verstand komt niet alleen terug in het Vaticaan met een echte paus-goede herder, maar ook in onze politieke wirwar.

    Maar ons plezier was van heel korte duur want Geert Bourgeois was juist terug van weggeweest, met harde woorden die alleen het dovemansgesprek opnieuw konden aanwakkeren. En dus zijn we terug naar af gegaan. En iedereen toonde dan zijn dikke opgeblazen spierballen. Intussen wacht men nog steeds op moedige beslissingen om onze budgettaire context te verbeteren. En wanneer Koning Winter even terugkeert ligt het land helemaal plat alsof men van niks wist. Indien ik Frank Deboosere was, ik zou mijn ontslag aanbieden! Regeren is vooruitzien, zei iemand...

    (De auteur is politiek commentator bij de krant La Libre Belgique.)