Hysterisch huilen bij het zien van…de paashaas!

Vandaag zoeken weer duizenden kinderen naar eieren, al dan niet van chocolade, en de vondst tovert al snel een glimlach op meerdere gezichten. Toch kan de paashaas roet in het eten gooien. Want wanneer het pluizige dier onaangekondigd opduikt, blijkt dit niet voor ieder kind een vreugdevol moment. Meer zelfs, het kan leiden tot een ware hysterische huilbui.

Dat de paashaas overdag zijn eieren komt uitdelen, oké, maar dat hij ’s nachts ongezien door de tuin sluipt, dat is toch een stap te ver voor deze kinderen. Voor hen lijkt het op een goedkope griezelfilm en hysterisch gillen lijkt dan ook de enige optie. De paashaas zelf blijkt intussen ook met verstomming geslagen.

Terwijl haar broers wel interesse hebben voor de paashaas in de lokale winkelketen, is Sumner niet helemaal zeker van het gigantische pluchen konijn. En de onzekerheid neemt almaar toe, om uiteindelijk alleen maar de hulp van moeder in te roepen om haar uit deze hachelijke situatie te redden.

Als een kind al ergens geen reuzekonijn wenst aan te treffen, is dat ongetwijfeld in de eigen kamer. Deze vader denkt daar nochtans anders over en probeert dochterlief te verrassen met zijn verkleedsessie. Maar die zet het, in een spontane reflex, op een gillend weglopen. Gelukkig lijkt het "trauma" snel verwerkt.

Voor wie een paashaas al een verschrikking is, zal een paasgorilla dat nog meer zijn. Voor deze kinderen is schreeuwen en wegvluchten dan ook de enige mogelijkheid. Sussende woorden als "’t Is toch maar de paasgorilla" hebben nauwelijks effect.

Het verdriet moet niet altijd hysterisch zijn. Het kan zich ook geleidelijk opbouwen, maar daarom niet minder intens zijn. Om uiteindelijk toch blij te worden wanneer de paashaas ver uit de buurt is.

lees ook