"Knal klonk harder dan een kanonschot"

Aan de marathon van Boston namen ook verschillende Belgen deel, maar voorlopig zijn er geen aanwijzingen dat ze tot de slachtoffers behoren. Velen van hen zijn wel sterk onder de indruk. "De Amerikanen riepen meteen dat het om een explosie van een bom ging, maar ik geloofde het niet", zegt Pieter Weltjes uit Genk. Wilfried Silon begeleidde 2 kinderen van wie de vader meeliep. "Het was erg emotioneel."

"Ik was net de finish overgelopen toen een gigantische knal weerklonk, harder dan een kanonschot", vertelt Weltjens. "We zagen vlammen en daarna heel veel witte rook."

Weltjens wist naar eigen zeggen eerst niet wat er aan de hand was. "Ik dacht dat de tribune waarop de personaliteiten zaten was ingestort of zoiets. De Amerikanen riepen meteen dat er een bom was ontploft, maar dat geloof je niet."

De mensen aan de finish werden meteen aangemaand om snel door te lopen en weg te gaan van de plaats van de aanslagen. "Ik heb geen doden of gewonden gezien. Ik had pas door hoe erg het was toen het thuisfront begon te bellen om te vragen of alles goed was", aldus nog Weltjens. De Genkenaar was er met een hele groep en het was niet meteen duidelijk waar iedereen zich bevond. Bange momenten, maar later bleek dat iedereen van de groep ongedeerd is gebleven.

"De uren na de aanslagen hoorden we enorm veel sirenes", aldus nog Weltjens. "Er is ook een enorme politiemacht op de been. Het leger is aanwezig, er zijn helikopters ingezet en de metro is afgesloten."

Helemaal gerust is de Belgische groep uit Genk daarom niet. "Je weet maar nooit wat er nog kan gebeuren", zegt Weltjens. "Het is ook zo spijtig dat dit gebeurt op een dag die eigenlijk fantastisch moet zijn voor de sportwereld. Je voelt je nergens meer veilig."

2013 AP

"We zitten in een belegerde stad"

Wilfried Silon was eveneens in Boston als begeleider van de Managers Marathonclub, een groepje bedrijfsleiders dat aan de marathon deelnam. "We waren onze lopers aan het aanmoedigen aan kilometer 32. Daarna zijn we met de taxi naar de aankomst gegaan", vertelt hij. "Onderweg hoorden we het nieuws van de aanslagen. Ik had twee kinderen bij me van een man die meeliep, het waren dan ook dramatische minuten voor ons, de wereld stond even stil."

"Gelukkig zijn al onze leden ongedeerd gebleven. Een van hen heeft enorm veel geluk gehad. Hij was 2 minuten de aankomstlijn voorbij toen de aanslagen gebeurden. Hij stond nog na te hijgen achter de meet. 'Het was alsof een tank een gebouw binnen ramde, toen die bommen afgingen', zei hij."

"Alle straten zijn nu afgesloten", aldus nog Silon. "De avond van de marathon houden we normaal gezien een klein feestje. Maar alles is gesloten. Aan ons hotel werden ook meteen alle vuilnisbakken weggenomen. Ik ben 25 jaar betrokken bij het marathongebeuren, heb het altijd ervaren als een feest van verbroedering. Alle nationaliteiten nemen deel, alle religies ook. En dan zoiets. Onbegrijpelijk."

AP2013

"Men neemt het heel serieus"

Ook Belgen elders in de stad zijn volop aan het bekomen. Sam Gydé uit Gent was al in zijn hotel toen de explosies gebeurden maar hij heeft ze wel gehoord. "Ik ben daarnet gaan wandelen om eten te gaan kopen. Toen ben ik mensen tegengekomen die aan het lopen waren vlak bij het incident. Dat was toch een vrij traumatiserende ervaring."

"Iedereen is hier vrij sterk onder de indruk. Je ziet hier ook in het straatbeeld veel zwaarbewapende militairen en politieagenten. Men neemt het hier toch heel serieus."