MOOOV: wereldcinema voor (en in) het hele land

Mathematisch gezien is Vlaanderen sinds dit jaar een filmfestival armer maar daar krijgen we wel een ijzersterk nieuw evenement voor in de plaats. Cinema Novo en Open Doek, de twee grootste wereldfilmfestivals van het land, dragen voortaan hetzelfde vaandel: MOOOV.
Mooov vindt plaats op verschillende locaties. Naast Sint-Niklaas (foto) is dat ook Turnhout, Brugge, Genk, Lier, Roeselare en Koersel-Beringen

In het reguliere bioscopen komen films uit de minder voor de hand liggende hoeken en streken steeds moeilijker aan de bak. Zelfs in het zogenaamde arthousecircuit is de concurrentie moordend en genadeloos. Gelukkig zijn er nog festivals die de wereldcinema kunnen opvangen. Tot vorig jaar had je in Vlaanderen twee grote spelers op dat vlak: Cinema Novo in Brugge en Open Doek in Turnhout. Sinds 1 januari 2013 hebben die twee organisaties de handen in elkaar geslagen en gaan ze als MOOOV door het leven.

Die beslissing is natuurlijk niet uit de lucht komen vallen. “De eerste gesprekken zijn begonnen in september 2010”, vertelt festivaldirecteur Marc Boonen. “Het audiovisuele aanbod in Vlaanderen is heel divers. Wereldcinema is daar een beperkt onderdeel van, met een aantal relatief kleine spelers die voornamelijk lokaal actief zijn. In het verleden had de Vlaamse regering al hun bekommernis geuit over deze versnippering en over het feit dat het publiek maar beperkt toegang had tot de films. Onze fusie is hier een antwoord op.”

Een van de meest opvallend ingrepen, en ook een van de redenen waarom MOOOV zich van de andere festivals onderscheidt, is dat het evenement zich niet in een enkele stad afspeelt maar in 7 steden, verspreid over 4 provincies. Van west naar oost zijn dat Brugge, Roeselare, Sint-Niklaas, Turnhout, Lier, Koersel-Beringen en Genk. Elk van die plaatselijke afdelingen van het festival maakt een eigen selectie uit het programma en krijgt alle ruimte om eigen accenten te leggen.

"Bijdrage leveren aan het maatschappelijke debat"

Zo een samensmelting heeft niet verwonderlijk een aantal zakelijke voordelen (“een sterkere positie tegenover sponsors en subsidieverstrekkers, meer duurzame inkomsten, besparingen qua communicatie en transport”) maar het is de organisatoren toch vooral om een nobeler doel te doen.

“Het moet leiden tot meer ruimte en aandacht voor wereldcinema in Vlaanderen in alle diverse uitingen,” legt Boonen uit. “We willen de kennis bij het brede publiek vergroten en meer kijkers aantrekken. En als ik het straf stel, willen we er ook voor zorgen dat filmcultuur een grotere bijdrage levert aan het maatschappelijk debat en dat film sterker geprofileerd wordt binnen cultuur.”

MOOOV wil naar eigen zeggen zowel een sterk kwaliteitslabel voor wereldfilms zijn als een gids voor het publiek. Om hen alvast een steuntje in de rug te geven, krijgt u van mij een kleine selectie uit het exotische lekkers dat tijdens deze eerste editie op het menu staat.

"Fill the void"

De trouwplannen van een 18-jarig orthodox Joods meisje krijgen een stevige knauw wanneer haar zus overlijdt. "Fill the Void" is absoluut een soapverhaal, maar omdat de New Yorkse cineaste Rama Burshtein (die zich overigens tot de Hassidische overtuiging bekeerde) dat milieu zo attent observeert, zit je er met ingehouden adem naar te kijken.

"Kirikou en de mannen en de vrouwen"

Wereldcinema is net zoals andere cinema voor alle leeftijden, en dat geldt ook voor de immer innemende verhalen over het Afrikaanse jongetje Kirikou. In zijn kleurrijke derde film beleeft de kleine animatieheld van Michel Ocelot weer een reeks opmerkelijke avonturen.

"No"

Vandaag is het geen geheim meer dat politiek en reclame onlosmakelijk verbonden zijn maar ooit was dat huwelijk nieuw. De originele satire "No" reconstrueert een precies moment uit de Chileense geschiedenis, de eerste verkiezingscampagne na de dictatuur van Pinochet. Gael García Bernal speelt een reclamemaker die half door toeval een leidende figuur wordt in de "No"-strijd, die wil verhinderen dat Pinochet legaal verkozen wordt. Er is overigens niets mis met uw ogen: regisseur Pablo Larraín heeft de film de stijl van de oude videobanden van de late jaren 80.

"Post tenebras lux"

De regieprijs die Carlos Reygadas vorig jaar op het festival van Cannes kreeg, was naar het schijnt een compromis. Een deel van de jury was compleet gewonnen voor deze eigenaardige sociale fabel, een ander deel haatte de cryptische vertelstijl. Het klopt dat Reygadas het niet nodig vindt om veel uitleg te geven bij zijn verhaal over een rijk gezin in een arme streek en dat hij narratieve logica geen grote zorg vindt. Maar fascinerend is "Post tenebras lux" in elk geval. In een interview geeft hij alvast één tip: de duivel die in de film rondloopt, is geen gemene satan maar kinderlijke verbeelding.

"Thy womb"

De Filippijnse cineast Brillante Mendoza houdt niet van stil zitten. Dus werkte hij vorig jaar twee semidocumentaire langspeelfilms af: het gijzeldrama "Captive" met Isabelle Huppert en het ontroerende sociale portret "Thy womb". Daarin gaat het over een onvruchtbare vrouw van 45 die de kinderwens van haar man toch wil vervullen en dus op zoek gaat naar een geschikte nieuwe echtgenote voor hem.

De eerste editie van MOOOV vindt plaats in Turnhout (19/4 tot 28/4), Brugge (17/4 tot 28/4), Genk (23/4 tot 28/4), Sint-Niklaas (20/4 tot 28/4), Lier (22/4 tot 28/4), Roeselare (20/4 tot 23/4) en Koersel-Beringen (22/4 tot 29/4).

Alle info vindt u op www.mooov.be.