Hoe win je mij terug? - Véronique Bockstal

Vorige week raakte ik in de rand van een seminarie verzeild tussen een groepje senioren. Actieve beleggers, zo bleek. Ze leken zo weggeplukt uit mijn verleden als vermogensadviseur, intussen lang geleden. Het gesprek ging over de aangifteplicht van levensverzekeringen van vreemde origine. Over welke Tak nu wel dan niet boven water moest komen volgens de recente programmawet.

Nadat ik mijn verleden in de groep had gegooid om mijn interventie wat gewicht te geven, nam een van de dames me apart. Ze wou weten hoe ze kon beleggen in Zwitserse frank. Of ze zich daarvoor naar Zwitserland moest begeven om daar een rekening te openen. Niet om belastingen te ontduiken, benadrukte ze, “maar ik vertrouw die euro niet langer”.

Europamoeheid troef

Ondanks het Feest van Europa viert het euroscepticisme hoogtij. De zicht- en voelbare gevolgen van de economische crisis ‘eroderen’ het vertrouwen van de burger, aldus een Europese denktank. Wat tot enige tijd geleden een ‘Britse ziekte’ was, raakt steeds verder verspreid op het continent. Met andere woorden, we zijn Europa moe.

Niet echt verwonderlijk met al die doemberichten die elkaar opvolgen in een niet te harden tempo. Waarop ze betrekking hebben - Europa, België of Vlaanderen – maakt niet uit, het zijn perfect communicerende vaten. De besmetting loopt zo over van het ene naar het andere niveau.

Jobs, jobs, jobs

Vorige week waren het de hallucinante werkloosheidscijfers, vooral bij jongeren, die menig hart beroerden. Afgerond zit bijna 1 op de 4 jongeren in België zonder werk. België doet het daarmee nog steeds beter dan de zuiderse landen die aankijken tegen quasi het dubbele of driedubbele aan onbenut jong talent, maar de vrees om verder weg te glijden zit er dik in.

Diept de zuiderse malaise uit, hier blijft het wachten op minder slecht nieuws. De vraag naar uitzendarbeid, een potentiële voorbode van betere tijden, de vacatures en de vaste jobs blijven dalen. De helft van de financieel directeurs van Belgische bedrijven vertelden in een rondvraag dat ze dit of volgend jaar personeel zullen moeten bedanken voor bewezen diensten.

Belastingsdiarree als remedie

De enige remedie voor het besparingsvingertje van Europa, lijkt een diarree aan meer en nieuwe belastingen. Alles waar nog rek op zit, wat de buren hebben dat wij nog niet hebben of waar we nog onder het Europees gemiddelde zitten is het overwegen waard.

Met de belastingen op verbruik bijvoorbeeld zitten we in de Europese middenmoot. Dat laat ruimte voor een btw-verhoging en ook al gaat dit ten koste van de eigen koopkracht, het tast de export niet aan. Dit klinkt bemoedigend.

Wie zijn bedrijf wil vereffenen, kan zich maar beter haasten want daar gaat de roerende voorheffing van 10 naar 25%. Dit staat haaks op het aanmoedigen van bedrijfsactiviteit als je ‘t mij vraagt, but I could be wrong.

Een echte cash cow wordt de tobintaks. Die komt er, koste wat het kost, alleen de actieradius – welke landen mee het bad in moeten - vraagt nog wat lobbywerk. Kwestie van te vermijden dat naast kapitaal ook geviseerde financiële transacties elders worden ‘gedomicilieerd’. Waar liggen de banken toch wakker van, is de redenering. Ze rekenen de hogere transactiekosten toch gewoon door aan hun klanten.

Ook het spook van een vermogens(winst)belasting blijft door onze contreien waren. Rijst de vraag op welk vermogen we bij leven en bij dood nog niet worden belast. Ook spaarcenten die deels vrijgesteld zijn van roerende voorheffing komen van lonen die langs de bedrijfsvoorheffing zijn gepasseerd.

En finaal is er nog de piste voor de frisdranktaks, naar Frans voorbeeld. Waarom bij producten die schadelijk zijn voor de gezondheid de consument en niet de producent het gelag moet betalen, is me niet duidelijk.

Aanzwellende buffers

Het houdt bedrijven en mensen scherp, al die belastingballonnetjes. Scherp in het zoeken naar hoe ze kunnen ontsnappen aan al dat belastinggeweld. Niet vanuit winstbejag of drang naar winstmaximalisatie, maar vanuit een volkomen natuurlijke behoudsreflex en angst om te verliezen wat men heeft. Vanuit onwetendheid wat er nog gaat komen.

Onzekerheid, angst en pessimisme doen de buffers tegen nog erger, onder andere de spaarboek, alleen maar verder aanzwellen.

Gemiste kansen

Er komt geen perspectief. Nochtans klinkt de roep om structurele oplossingen en de vrees voor sociale onrust als het zo verder gaat oorverdovend luid.

Lauren Heeffer, sinds kort de spreekbuis voor ‘jong, Belgisch en werkloos’, ging vorige week aan Rehn’s deur bellen om duidelijk te maken hoe het Europese besparingsmantra jongeren hun hoop en vertrouwen doet verliezen in politici, in Europa en vooral in zichzelf. Rehn, zich duidelijk niet bewust van de kracht van een luisterend oor, gaf niet thuis. Een kanjer van een gemiste kans, vind ik. Adecco topman, Patrick De Maeseneire, luisterde wel en is bereid 24.000 Belgische jongeren te helpen bij hun zoektocht naar een job.

Mijn tips

Aan wie van de beleidsmakers interesse heeft om mijn vertrouwen terug te winnen, geef ik bij deze drie tips.

Een: geef het goede voorbeeld. Mij budgetrestricties opleggen en zelf 30% meer spenderen dan gepland aan de nieuwe hoofdzetel van de Europese Raad, alias het ei van Van Rompuy, behoort daar niet toe.

Twee: vertel me naast het wat ook het waarom. Vertel me bijvoorbeeld waarom ik nog tot einde juni moet wachten op de Europese aanpak van de jeugdwerkloosheid.

Drie: vertel vooral de waarheid. Ik kan meer aan dan je denkt.

Het Feest van Europa is er dan wel een in mineur, maar als ook jij je stem wil laten horen, aarzel niet. Deel ze, die tips!

(De auteur is zelfstandig marketing & communicatie-expert)
 

lees ook