Een leerrijke avond op de taalgrens - Christian Laporte

Er is echt veel werk voor de boeg om de “nordisten” en de “sudisten” van dit landje aan de Noordzee bijeen te brengen om samen een interessante en positieve toekomst voor België voor te bereiden. Het is ongelooflijk dat naaste buren zich zo weinig (her)kennen en dat de kloof blijkbaar nog groter wordt want sommige media doen er nog een schep bovenop door de verschillen te vergroten in plaats van te zoeken wat ons verenigt en ons kan binden.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Voor alle duidelijkheid, het “Belgique de papa” is morsdood, maar of we het nu willen of niet, Nederlandstaligen en Franstaligen zullen op dezelfde plaats blijven wonen en daarom ben ik sinds meer dan dertig jaar voorstander van een goed begrepen federalisme...dat onze wederzijdse humanistische rijdommen naar voren brengt. Het minste communautair incident wordt in een context van quasi-burgeroorlog geplaatst terwijl gemeenschappelijke initiatieven in de vergeethoek geduwd worden en als ouderwets beschouwd worden.

Enkele dagen geleden dacht ik aan deze slechte sfeer tijdens een voordracht over de manier waarop ik enkele actuele Belgische problemen aankaartte, op uitnodiging van “Het Land van Edingen”, een sectie van de Orde van den Prince, het Vlaams-Nederlands pluralistisch en apolitiek genootschap van mannen en vrouwen die zich inzetten voor de taal en cultuur van de Nederlanden.

Vriendschap en tolerantie

Een zeer fijn genootschap als U het mij vraagt waarvan de leuze “Amicitia et Tolerantia” me natuurlijk persoonlijk sterk aanspreekt. Een grote dank nog aan de voorzitter, Leo Camerlynck, wiens pad ik - niet per toeval - al gekruist had bij de “Vlomse Brusselse Académiciens”...

Want daar zat effectief schoon volk op mij te wachten in een streek waar noch miradors noch hoge muren, nog brullende honden de Vlamingen van de Walen scheiden. Degenen voor wie ik het woord zou voeren over onze politieke dagelijkse “brol” waren ook zeer interessante mensen, Vlamingen uit Vlaanderen maar ook uit Wallonië en uit Brussel die nog steeds een (h)echte dialoog willen bevorderen.

En het had zelfs nog een beetje spannender kunnen zijn daar in Marcq-Mark (Enghien-Edingen) indien twee grote Vlaamse militanten niet op de laatste minuut hadden moeten afhaken. Inderdaad, ik vernam daar niet zonder genoegen en een zekere fierheid dat Jan Verroken er ook zo graag bij was geweest en met hem ook Willy De Waele.

Ten huize van Jan Verroken

De eerste, vandaag een stoere negentiger aan wie ik zeker toewens meer dan een eeuw te leven, is al een oude kennis. Toen ik voor de nog steeds te dikwijls Fransdolle krant “Le Soir” werkte, ging ik hem opzoeken voor een of ander interview over de taalgrens maar het was vooral toen ik besloot een objectieve geschiedenis te schrijven over de toch wel tragische splitsing van de Katholieke Universiteit Leuven dat we elkaar echt leerden kennen.

Ik ben zelf een kind van die scheiding: na mijn kandidaturen in politieke, economische en sociale wetenschappen in de Facultés Saint-Louis in Brussel leidde mijn weg mij heel natuurlijk in de stad van Jan Primus, van de dynastie Eyskens en van de Tobbacken... Ik vertoefde nog een jaar in Leuven en moest tot mijn grootste spijt vaststellen dat alles volbracht was...

We klopten zeker niet meer met min of meer enthousiasme op de smoel van onze Vlaamse landgenoten – en wederzijds gebeurde dat ook niet meer – maar de echte goeie oude tijd was helemaal voorbij: daar ik een heel normale opvoeding kreeg in de Rand van Brussel (!) bleef ik mijn “co-koteurs” begroeten in hun eigen idioom in ons zeer goed gelegen kot met zicht op de Grote Bibliotheek op het Ladeuzeplein maar allemaal samen (veel) pinten gaan drinken zat er niet meer in. En nochtans ging ik zonder bitterheid mee naar Waals-Brabant waar de UCL een nieuw avontuur begon in Louvain-la-Neuve...

Mijn toen al zeer federalistische ideeën speelden daar zeker een rol in maar ik werd nooit zo zuur als Mgr Massaux, de rector van de UCL die deze “zonde tegen de geest” (“péché contre l'esprit”) nooit kon verkroppen (hoewel zijn laatste gouvernante wel een Vlaamse dame was voor wie hij de mis in het Nederlands opdroeg).

Ik wilde alleen mijn vooroordelen aan de kant leggen en, waarom niet, zelfs in dialoog komen met degenen die de splitsing steunden. Het waren interessante ervaringen die me ook de ogen openden voor zekere clichés die, onder anderen door mijn eigen toen nog een klein beetje FDF-krant heel dikwijls naar boven kwamen. Uiteindelijk verscheen mijn “Affaire de Louvain” bij uitgever De Boeck in de helaas vandaag ter ziele gegane collectie Pol(itique)-His(toire).

Geen Belgische driekleur in de Lennikse skyline

Ik was heel fier toen mijn serieuze studie door zowel de Vlaamse als de Franstalige pers heel goed werd onthaald. Ik vertel U dit alles vandaag omdat ik denk dat het nog mogelijk moet zijn een nuttige discussie te leiden met de mensen van de overkant. En dat ook met ere-burgemeester van Lennik, Willy De Waele, de tweede genodigde die ons niet kon komen vervoegen in Mark...

Ik was het natuurlijk ook niet eens met hem toen hij de Belgische kleur uit zijn Lennikse skyline verwijderde maar dacht ook toen dat men eerst zijn speekselreserves moet leegmaken alvorens de wapens te gebruiken.

Terug naar Mark-Marcq of Marcq-Mark: meer dan (n)ooit is er een kloof in de geesten tussen het noorden en het zuiden en zelfs de meest overtuigde bruggenbouwer heeft daar problemen mee. Maar het blijft een absolute noodzaak naar de overkant te gaan om het teveel aan foute gedachten recht te zetten en om nieuwe perspectieven te schetsen. Dat vergt veel tijd, veel moeite en is heel vermoeiend, maar - jongens toch- dat doet deugd...

(De auteur is politiek journalist bij La Libre)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.