Diana Krall imponeert op Gent Jazz

"Ik zal het kort houden: hier is de grote jazzdame op wie u wachtte." Meer woorden had de presentator gisteravond niet nodig om Diana Krall te introduceren, voor wie de tent was volgestroomd. Krall trakteerde het enthousiaste publiek op doorleefde interpretaties van de groten van de Amerikaanse muziek, van Bing Crosby tot Tom Waits. "Als het maar geen Elvis Costello is."
©Tamara Rafkin 2013

Diana Krall stond al voor de tweede keer boven aan de affiche van Gent Jazz en liet er geen twijfel over bestaan dat ze daar blij om was. “One of my favourite places to be”, zei ze meer dan eens. Bij haar eerste doortocht had ze nog beloofd dat ze manlief Elvis Costello warm zou maken voor het festival. Wat ook gebeurde: Costello staat over enkele dagen intussen zelf voor de tweede keer op de Bijlokesite. Krall zal dan alweer weg zijn uit Gent, want de concertagenda’s van beide echtelieden overlappen elkaar niet.

Zou Krall daar nu opgelucht over zijn of stemt het haar net melancholisch? Feit is dat ze een beetje een droevige indruk maakte aan het begin van haar set. Het paste in elk geval wel bij het repertoire van de avond: veel songs over eenzaamheid, leegte en onvervuld verlangen passeerden de revue. En ook één "wedding song". "Geniet er maar van, want alle andere liedjes gaan over break-ups", waarschuwde ze.

"Ongelofelijk wat je allemaal met een ukelele kunt doen"

Genoeg petite histoire, over naar de muziek. Slechte dag of niet, Diana Krall bewees gisteren dat ze een rasartieste is. Energiek en schijnbaar moeiteloos sleepte ze de tent mee van Nat King Cole naar Neil Young, van diepe melancholie naar swingende levenslust. Ongecompliceerd maar nooit plat communiceerde ze met het publiek, haar bindteksten vol ironie en zelfspot.

Beginnen deed ze met nummers uit haar laatste cd "Glad rag doll", waarop ze vaudeville-jazz uit de jaren twintig naar haar hand zet. Het podium was cabaretachtig aangekleed, met een baldakijn en zware gordijnen, feeërieke lichtjes en wat decoratie.

Met de ingetogen ballad "Just like a butterfly caught in the rain" kreeg ze de tent stil, terwijl het vrolijkere "Everything’s made for love" voorzien werd van de in the roaring twenties onvermijdelijke ukelele. "Ongelooflijk wat je met dat instrument allemaal kunt doen", sprak ze dubbelzinnig. "In bad bijvoorbeeld, een bad gevuld met Duvel waarin je na een slechte dag kunt wegzinken."

©Tamara Rafkin 2013

No-nonsense doorleefdheid

Van vaudeville uit de jaren twintig naar de grote eigentijdse Amerikaanse singer-songwriters: voor Diana Krall is het een kleine stap. Omschakelen deed ze halfweg de set via "Temptation" van Tom Waits. De gitarist met Buddy Holly-look dreef het ritme op, de violist voegde er een scheutje weemoed aan toe en Krall demonstreerde wat voor een uitstekende pianiste ze is.

Na dit heerlijk stomende hoogtepunt stuurde ze haar muzikanten backstage -"Ze mogen een cocktail drinken, ze hebben het verdiend"- terwijl ze alleen achter haar piano bleef zitten. "Wat willen jullie horen?", vroeg ze het publiek -"Jullie mogen alles vragen, maar geen Costello"-, … om dan toch gewoon haar eigen zin te doen. Ze bracht doorleefde interpretaties van "A simple twist of fate" van Bob Dylan en "A man needs a maid", naadloos overvloeiend in "Heart of gold" van Neil Young. Krall weet hoe een hommage hoort te zijn: als zij ze zingt, blijkt des te meer hoe tijdloos goed die nummers zijn.

Met covers van de klassiekers "Fly me to the moon", "The sunny side of the street" en “Boulevard of broken dreams" vervolgde ze haar eerbetoon aan de Amerikaanse muziek. Een paar uurtjes voordien had Kurt Elling met zijn "Broadway – The Brill Building" hetzelfde gedaan, maar het verschil in stijl was groot. Beide artiesten toonden veel inzet, maar waar Elling glad entertainment bracht, kwam Krall met no-nonsense doorleefdheid. Geen wonder dat het publiek haar bedankte met een overtuigende staande ovatie.

©Tamara Rafkin 2013