Lintjes knippen

Het verbaasde me. Schrijvers, journalisten, opiniemakers: de scherpsten onder hen deden nostalgisch en mild. Het hele jaar werd over dotaties gedebatteerd. De (ex-)kroonprins was doorgelicht en werd in de media zelfs manipulatief en autoritair genoemd, zijn vrouw gewiekst. Nu vonden ze Filip opeens “klaar”.

Tussen prozac-happy en hyperbool boos

Bij alle bezadigde loftuigingen, gelukkig was er nog de Standaard. Op Facebook kopten ze elke koningsberichtgeving met een NVA-uitspraak en riepen zichzelve daarmee welhaast tot officiële partijspreekbuis uit.

Een kleine minderheid was boos. De Saksen-Coburgs waren voor volkerenmoord verantwoordelijk, dotaties, ondemocratisch, u kent het riedeltje.
Nu zou ik het prettig vinden dat mijn officiële lintjesknippers dat met bijpassend behoorlijk Nederlands konden, maar erfzonde bovenhalen is werkelijk achterhaald. Iemand moet die krengen knippen, en liefst niet wie het land bestuurt.
Punt is: wie het wél doet, dat kan mij niet schelen.

Intussen in Dubai

Intussen werd in Dubai Marte Deborah Dalelv in Dubai opgesloten nadat ze aangifte deed van verkrachting. In komkommertijd en vlaggenzwaai miste u het misschien, dus een samenvatting: Dalelv werd vervolgens veroordeeld tot 16 maand om onder andere alcoholconsumptie en ontucht buiten het huwelijk. De vermeende verkrachter kreeg 13 maand. Dalelv werd door haar werkgever (voor de sappige roddel: een Qatari interieurbedrijf van de Qatari multimiljonair beter bekend als “meneer Janet Jackson”) ontslagen. Deze procedure – veroordeling om alcoholmisbruik en eventueel ontucht na klacht om verkrachting – paste Dubai al herhaaldelijk op buitenlanders toe.

Was het zo erg niet, dan vond een mens de tegenstelling interessant. Aan de ene kant het Emiratenstaatje. Deel van een groep landen met zeer sterke seksenongelijkheid, door de VN routineus en zonder gevolg veroordeeld om overtreden van mensenrechten tegenover vrouwen. De Noren kennen dan weer een lange geschiedenis en gestage opbouw van sociaal-egalitaire wetgeving, waarin verkrachting indrukwekkend vroeg serieus werd genomen. Al in de Middeleeuwen, toen de rest van Europa (vrouwen)verkrachting nog als diefstal zag – een vrouw was eigendom van vader of echtgenoot en haar waarde daalde bij verkrachting – beschouwden de Vikings het als aanranding van de persoonlijkheid en werd een verkrachter streng bestraft; eens schuldig bevonden werd je vogelvrij verklaard (een vogelvrije mocht onder andere onbestraft worden omgebracht).

Zolang Dubai op olie zit...

Alleen is het wel erg. Weetjes steken frivool af, lintjes maken niets meer uit.
Zeden verschillen. Maar buiten de onbegrijpelijke wetgeving in de Emiraten, die het zedelijk verschil ver te boven gaat en zo om vier mannelijke getuigen vraagt bij verkrachting, als ware het een sociale bijeenkomst zoals een picknick of een tupperwareparty, treft Dubai ook schuld op een ongrijpbaarder manier. Nog meer dan zijn even fundamentalistische buren, profileert Dubai zich internationaal als toeristische en zakelijke trekpleister. In elk reisbureau, op elke internationale zender voeren ze al jaren campagne. Dat heeft gewerkt. Alleen moet je daarna wel met die buitenlanders omgaan.

Toeristen en gastwerkers hoor je als goed gastland te ontvangen, maar ook te beschermen. Daar gaat Dubai uit de bocht. Het is fundamentalistisch en accepteert weinig afwijking in zeden, maar stelt zich relatief conservatief en verwelkomend op. Dat zorgt voor onvermijdelijk conflict als buitenlanders botsen op de wetten, gehandhaafd met minimale communicatie, openheid, begrip.
Zolang Dubai op olie zit, wordt zijn ijzeren hand internationaal genegeerd. Onze mensen zullen er glimlachend lintjes doorknippen en de quasi-slavenarbeid van Pakistani en Indiërs, de vrouwenonderdrukking, de andere mensenrechtenschendingen niet bespreken.

Mensenrechten in Brussel

Dichter bij huis zat de Brusselse Begijnhofkerk andermaal vol de dag na een koningskroning. Dat is tegenwoordig zelden goed nieuws. In de Begijnhofkerk verbleven asielzoekers bij gebrek aan onderdak, hongerstaakten ze langdurig bij blokkerend beleid. Nu was het aan de Afghanen. Een half jaar geleden was een gerepatrieerde geïntegreerde Afghaan nog nieuws, nu zat die kerk vol. Goddank kwam Peter Adriaenssens spreken en maakte de celebrityfactor het nog een béétje nieuws.

Jongeren en kinderen hadden te weinig hoop voor hun leeftijd en ook geen reden daartoe. Als deze kinderen worden teruggestuurd, meende Adriaenssens, zullen ze zich de wreedheid herinneren van België. De cyclus van geweld en hardheid verlengen wij mee. Hij noemde het een mensenrechtenschending.
Hoor je wie hulp zoekt uit oorlogsgebied of andere levensbedreiging als goed gastland niet te ontvangen en beschermen?
Zijn onze mensenrechten klassegevoelig?

Malala en Ajmit

Malala, het Afghaanse meisje dat de Taliban trotseerde om te kunnen studeren, ging de afgelopen weken op wereldtour onder enorme persbelangstelling. Nauwelijks een journalist hoorde het Afghaanse meisje Ajmit in Brussel spreken, die met uitstekend resultaat de middelbare school in België afwerkte. Haar boodschap was pijnlijk scherp. “Dag en nacht gestudeerd. Ik haalde mijn diploma, heb Nederlands gestudeerd en me geïntegreerd. Nu moet ik officieel thuis gaan zitten, omdat ik niet mag werken. Straks word ik op een vliegtuig naar Kaboel gezet.” Wat betekent solidariteit als je op de schopstoel wacht tot men je buitengooit? Hoe geloof je dan nog in een toekomst?

Zoals lintjes worden doorgeknipt in onze naam, gebeurt ook dit in naam van het volk. Mijn naam. Ik schrijf het op een mentaal lijstje, dat ik wil consulteren in plaats van die lelijke verkiezingsaffiches.

Eind goed, of zo

Maandag werd Marte Deborah Dalelv vrijgesproken. Het luchtte me op, maar dat soort inspanning was van Noorwegen te verwachten. Een Australische vrouw moest eerder elf maanden uitzitten na haar aanklacht, een Brits echtpaar werd om een kus veroordeeld.
In de Begijnhofkerk is nog geen lint geknipt. In drie dagen zag ik één artikel passeren. Het beleid zwijgt en deporteert verder mensen die beter Nederlands spreken dan de koning en in dit land hoop op een thuis zien. Mensen die massa's hokjes onder de kop “geïntegreerd” aankruisen.

Filip zag er gelukkig uit. Dat kon ik moeilijk begrijpen. Zonder enig commentaar lintjes doorknippen, zelfs in Dubai, je mond houden over de Begijnhofkerk, ettelijke dictators de hand schudden. Welke dotatie koopt je gemoedsrust af?

Lintjes kunnen ons geen andere dag niet schelen. Wel maakt mij uit wiens hand de lintjesknippers schudden en daarmee goedkeuren. Wat onze leiders van andere laten passeren. Hoe humaan ze zelf regeren. Welke mensenrechten België voor het gemak laat passeren/

(De auteur is columniste en schrijfster.)

lees ook