What's in a name? - Ivan Ollevier

Van één ding kunnen we vrij zeker zijn: de naam die William en Kate voor hun zoon zullen kiezen, zal traditie uitstralen. Kevin is uitgesloten. Elvis ook. Of Ringo. Het zal ook een Engelse naam zijn. Geen Wilhelm dus. Of, godbetert, François. En je kunt er donder op zeggen dat de naam in de lange geschiedenis van de Engelse dynastie al eens eerder gebruikt zal zijn.
labels
Analyse
Aansturen van de 'analyse' teaser o.a. op de home pagina en 'analyse' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'analyse' overzichtspagina

Het geheugen van de natie

Een blik op de geschiedenis kan opheldering brengen: welke naam maakt kans, en welke is uitgesloten? De monarchie is in het Verenigd Koninkrijk het geheugen van de natie, en bij elke suggestie zal wel een of andere adviseur de vinger opsteken en een historische kanttekening maken. Op gevaar af mezelf helemaal belachelijk te maken en voor aap te worden gezet, wil ik toch even het lijstje aflopen en proberen uit te maken welke namen favoriet zijn en welke uitgesloten.

We noemen hem James...

Volgens de bookmakers is James topfavoriet. Sinds de 17e eeuw heeft er geen James meer op de troon gezeten (“Jakobus” noemen we hem in het Nederlands). Maar die laatste James was niet echt een populaire vorst. Om te beginnen was hij katholiek (en voor veel Britten ben je dan al meteen verdacht). En hij lag voortdurend overhoop met het Lagerhuis, tot de parlementsleden het zo beu waren dat ze de dochter en schoonzoon van James uitnodigden het roer over te nemen (die schoonzoon was een steile Calvinist, de Hollandse stadhouder Willem van Oranje, en hij joeg zijn schoonvader in 1688 het paleis uit).

Of nee, George is beter...

George dan. Lijkt er al beter op. Aan de vorige George denken de Britten die het zich nog kunnen herinneren met genegenheid terug. George VI was de vader van de huidige koningin Elizabeth, een bescheiden en verlegen man die één groot gebrek had: hij stotterde. Maar hij loodste het land wel door de Tweede Wereldoorlog. Diens vader, George V, was een stugge sabelslijper, maar hij moderniseerde het koningsambt aan het begin van de 20e eeuw.

De George’s die hem vooraf gingen, lagen iets moeilijker. De Eerste was een ongemanierde Duitse prins die geen woord Engels sprak en liever in Hannover zat dan in Londen. De Tweede idem dito. De Derde werd waanzinnig, en de Vierde was een losbol die een bloedhekel had aan zijn eigen vrouw (toen Napoleon stierf, zei een minister hem: “Your fiercest enemy has died.” Waarop George hoopvol antwoordde: “Has she?”).

Toch maar Edward?

Edward dan maar? Mmm… De laatste Edward, de Achtste, abdiceerde in 1936 om te kunnen trouwen met de Amerikaanse Wallis Simpson. En ook omdat hij Hitler een iets te warm hart toedroeg en het parlement daar een probleem mee had. De Edward daarvóór, de Zevende, was een vrouwengek. Maar hij werd wel geroemd om zijn diplomatieke talent (bij de Fransen viel zijn intense kennis van de Parijse bordelen in goede aarde – aan Edward VII hebben beide naties de entente cordiale te danken).

And how about John?

Een grote kanshebber, zeggen de bookies, is John. Ondanks de moderne bijklank van de naam is het heel lang geleden dat er nog een John op de troon heeft gezeten. Dat klopt, het is heel lang geleden, sinds 1216, maar daar is een reden voor. John was zo ongeveer de meest incompetente koning die ze ooit gehad hebben: zelfs naar Middeleeuwse normen was hij een bruut van de ergste soort die er bijvoorbeeld geen graten in zag om politieke tegenstanders hun benen af te hakken.

Henry? Geen grote kanshebber, dunkt me. De kleine zijn oom heet al Harry, een afgeleide van Henry. Maar je weet nooit.

Richard! Henry! Charles!

En wat zouden de adviseurs van Richard vinden? Oh nee… De vorige Richard, Richard III, sloeg Henry VI de schedel in (koning van Engeland zijn was ooit een gevaarlijk beroep), en de twee zoontjes van zijn broer, zijn enige rivalen voor de kroon, liet hij opsluiten in de Tower (waarna er van de prinsjes nooit meer iets gezien of gehoord is). De geschiedschrijving stelt Richard voor als een sissende psychopaat, en hij werd trouwens enkele jaren later zelf aan mootjes gehakt in de Slag bij Bosworth.

Zullen we dan maar op Charles gokken? Zoals de grootvader van de kleine? Bij "King Charles" denk ik spontaan aan Charles I. Ook al geen alom geliefde koning. Hij ontketende in de 17e eeuw een burgeroorlog en eindigde op het schavot, waarna Engeland voor enkele jaren een republiek werd. Charles II, zijn zoon, hield meer van feestvieren dan van regeren, had een nagenoeg eindeloze lijst met minnaressen en buitenechtelijke kinderen. En toch heeft de huidige koningin Elizabeth haar zoon “Charles” genoemd? Ja, maar hij heeft al te verstaan gegeven dat hij, wanneer of als het er ooit van komt, als George VII de troon wil bestijgen. Juist vanwege de negatieve historische connotatie.

Ringo, why not?

Dat is natuurlijk het argument dat heel mijn uiteenzetting kan ondermijnen: uiteindelijk zal de prins, wanneer hij over een halve eeuw of zo tot koning gekroond zal worden, zelf zijn naam mogen kiezen. En wie weet kiest George of Alexander of Edward of hoe hij ook moge heten dan toch nog voor “Ringo”?

(De auteur is buitenlandredacteur bij VRT Nieuws.)