Groothertog van Tomorrowland - VDC

Ik had het kunnen weten, na de schichtige blik en de haast waarmede de oude koning Albert afscheid nam van ons, de 3 steunpilaren van Van Dievel Consulting. 'Sire', had ik hem even daarvoor met zoveel woorden gevraagd, 'zal VDC ook de nieuwe koning met raad en daad en tegen marktconforme tarieven kunnen bijstaan? De stoof moet branden, nietwaar, want wat de VRT betaalt voor mijn onschatbare verdiensten is geen vetpot te noemen.'

De oude koning had niet geantwoord, had ons een slap handje gegeven en was snel in de wachtende limousine gestapt. 'Dat ziet er niet goed uit, patron,' had mijn trouwe dobermann Brabançonne geconcludeerd. Dinska Bronska had een pruillip getrokken. Allemaal voorbarig, dacht ik, tot het tegendeel bleek.

Hoe noemde gij?

Mijn sleutel paste niet meer op het slot van de achterdeur van het kasteel van Laken, om te beginnen, zodat ik mij als de eerste de beste hofleverancier moest aanmelden aan het wachtlokaal aan de grote poort.

'En hoe noemde gij?' vroeg de garde champêtre van dienst uit de hoogte. Waarna hij in de hoorn van de telefoon begon te smoezelen. 'Wat verkoopte gij?' vroeg hij halverwege zijn gesprek. Ik antwoordde naar waarheid dat ik in gebakken lucht handelde. 'De keuken zegt dat ze niks nodig heeft,' meldde hij mij tenslotte, 'kom volgende week nog eens terug.'

Gelukkig passeerde er op dat ogenblik een eerstaanwezende lakei die mij als vriend van het koningshuis identificeerde en die zo vriendelijk was mij naar binnen te loodsen. 'Alles is hier veranderd,' fluisterde hij wijl hij omzichtig om zich heen spiedde, 'en ik weet niet of het ten goede is. Ikzelve ben van de troonzaal overgeplaatst naar de koninklijke fitness, ik ben op van de zenuwen.'

Wie bent u?

Via een kluwen van geheime gangen en verborgen deuren bereikte ik ongezien de troonzaal, alwaar ik koning Filip aantrof, zittend op de troon en doende allerlei koninklijke poses uit te proberen, wat ik afleidde uit de manshoge spiegel in namaak empirestijl die voor de troon stond opgesteld.
Ik kuchte om mijn aanwezigheid kenbaar te maken.

'Wie bent u?' vroeg de nieuwe koning op verschrikte alsmede betrapte toon.
Ik was even sprakeloos.
'Sire,' zei ik, 'kent u mij niet meer? Ik heb mij in opdracht van uw vader de oude koning jarenlang beziggehouden met uw opvoeding en coaching. Ik mocht u monseigneur noemen.'
'En hoe is uw naam, zei u?' vroeg de koning nogmaals, terwijl hij strak naar een punt ergens boven mijn hoofd staarde.
'Van Dievel,' antwoordde ik, 'Louis Van Dievel van Van Dievel Consulting, vertrouweling van de monarchie.'
'Uw naam zegt mij niets. Wees zo goed de troonzaal te verlaten, ik heb het druk met het opzoeken van de grenzen van mijn koninklijke functie.'
'Maar sire,' pruttelde ik tegen.
'Als u niet weggaat houd ik mijn adem in!' dreigde het staatshoofd.

Hoe zijt gij binnen geraakt?

Op dat moment kwam een heer van stand de troonzaal binnen, welke ik herkende als zijnde Frans Van Daele, de nieuwe kabinetschef van de koning.
'Die meneer maakt mij bang! wees de koning naar mij.
'Hoe zijt gij in hemelsnaam binnen geraakt, Van Dievel?' vroeg Van Daele zich luidop af, 'ik had nochtans instructies gegeven om alle vertrouwelingen van den Albert tegen te houden aan de poort.'
'Heer Van Daele,' sprak ik in opperste verwarring, 'wat heb ik misdaan om in ongenade te vallen?'
'Vroeger,' deelde Frans Van Daele mij op licht ironische toon mede, 'werden hovelingen, vertrouwelingen en vleiers van de oude vorst na een wisseling van de troon onthoofd of in de vergeetput geworpen. Ge hebt geluk dat de tijden veranderd zijn. Maar om op uw vraag te antwoorden: gij past niet meer in het project dat wij voor ogen hebben met de koning. Den Albert was veel te eigenzinnig, en gij stookte hem nog wat meer op. Wij zijn van plan om de Filip wat korter aan de lijn te houden.'

Hij sprak alsof het onderwerp van gesprek niet op minder dan anderhalve meter van ons verwijderd op zijn troon zat en met het hoofd schuin en een diepe denkrimpel luisterde naar wat er over hem gezegd werd.
'En ik loop in de weg van uw plannen, begrijp ik,' begreep ik.
'Voilà!' beaamde de kabinetschef mijn vermoeden, 'en maak nu dat ge weg komt of ik roep de kwaaie mannen van de koninklijke lijfwacht.'
Waarna Van Daele Frans mij bij mijn schabbernak vatte en mij aldus de troonzaal uitsleepte.

Als het dat maar is!

'Mijnheer Van Daele,' stribbelde ik nog tegen, 'u kunt mij toch niet met lege handen wegsturen! Ik heb toch geweldige verdiensten voor de monarchie.'
'Ge denkt toch niet dat we u minister van Staat gaan maken?!' hoonde de kabinetschef.
'Ik had eerder aan een adellijke titel gedacht,' flapte ik eruit.
Er verscheen een grijns op het onsympathieke gelaat van de heer Van Daele, een grijns die zonder twijfel het epitheton 'gemeen' verdiende.
'Als het dat maar is, Van Dievel, daar kan voor gezorgd worden.'
'Baron worden, gelijk Mia Doornaert, zou mij zeer plezieren,' verduidelijkte ik hoopvol.
'Kijk maar goed in uw brievenbus deze week,' riep Frans Van Daele nog terwijl hij mij met mijn klikken en klakken van het bordes van het kasteel van Laken flikkerde.

'Patron,' zei Brabançonne twee dagen later, 'zie nu wat er met de post is gekomen.'
Mijn trouwe vriend en dobermann wendde enigszins geambeteerd de blik af.
Het was een oorkonde, ondertekend door koning Filip, waarmede ik tot groothertog van Tomorrowland werd geslagen. Aanstelling geldig tot en met 28 juli.

(De auteur is journalist bij VRT Nieuws en schrijver.)

lees ook