"Tomorrowland: niet boenk erop, wel onvergetelijk"

Onze radiocollega Eva Van dyck was nieuwsgierig waar alle heisa over Tomorrowland over gaat en dus stuurden we haar naar Boom. "Werchter en TW Classic: dat waren de festivals waar ik dit jaar dolgraag naartoe wou. Onder andere voor de onovertrefbare en onvergetelijke Bruce Springsteen. Helaas bevond ik me tijdens deze festivals op Italiaanse bodem. Een dagje Tomorrowland moest het verlies goedmaken. De collega’s van online stelden me meteen plompverloren de vraag wat ik daar ging doen op mijn gezegende leeftijd? Tja…"

Het was een duur dagje Tomorrowland: de enige tickets die ik kon bemachtigen via via – na twee zaterdagen telkens twee uur tevergeefs achter een computer te hebben gezeten tijdens het grootse kaartverkoopmoment - waren immers comforttickets, VIP-tickets dus. Daar was uiteraard een mooi prijsje aan verbonden, maar kom, laat het ons meteen in stijl doen, redeneerden de vriendinnen en ik. Stijlvol, dat past wel bij ons.

Heel wat mensen waren blijkbaar van hetzelfde gedacht. En dus bleken er wel heel veel VIP’s te zijn, waardoor ik me meteen al heel wat minder “important” voelde. Het VIP-gehalte van ons ticket was bovendien beperkt tot de toegang tot een aantal comfortzones: gebouwen her en der op het terrein waar je onder andere (tegen betaling) kreeft kan eten, waar mooie meisjes gratis hapjes serveren en er schommels hangen.

Nu, ik voel niet de nood om kreeft te verorberen op een festival, de dienborden van de mooie meisjes werden stijlvol bestormd door een bende VIP’s die vaak schaamteloos meteen twee of drie hapjes achterover sloegen en de schommels leken me na drie pinten echt geen goed idee meer. Maar kom, het uitzicht vanop de comfortzone aan main stage was wel magnifiek! En je moest er minder lang aanschuiven om een kleinste kamertje te kunnen betreden.

Wat doe ik hier?

Wat doet een 39-jarige op Tomorrowland? Dat is dus de vraag die deredactie me stelde en die maakte dat ik een beetje onzeker het terrein opliep. Maar gelukkig bleek ik al heel snel verre van de oudste bezoeker. Opluchting alom.

En toch was de vraag van mijn collega’s niet onterecht. Wat doe ik hier, begon ik me na een paar blije uren toch af te vragen. Mijn leeftijd had daar echter niets mee te maken, wel het feit dat ik geen dance-liefhebber ben. Ik kan wel één of twee goede nummers smaken en zal dan lustig mee de handjes in de lucht steken. Maar een hele dag van dat: het bleek te veel. Eén pot nat ook, althans volgens mijn oren, want alle andere oren konden wel verschillen in dj’s en stijlen waarnemen.

De juiste vraag is dus eigenlijk: wat doet iemand die dance niet bijzonder goed kan pruimen op een dance-festival? Ik zou nooit naar Graspop gaan, waarom had ik me wel tot Tomorrowland laten verleiden? Het feeërieke totaalplaatje? De heisa in de media? De massahysterie? Het feit dat wereldwijd zoveel mensen een ticket willen en slechts een fractie van hen er eentje kan bemachtigen? Ja, ja en ja. In “deze Efteling voor volwassenen’ verwachtte ik zoveel lekkers aan te treffen dat de dance daaraan ondergeschikt zou worden. Ik zou me vergapen en verwonderen, versteld staan, compleet weggeblazen worden.

En daar liep het dus mis. Niet omdat Tomorrowland niet bijzonder is, maar omdat die bijzonderheid te overbelicht wordt. In alle media is dit festival compleet uitgekleed en tot op het bot ontleed. Elke scheet die er gelaten zal worden, is op voorhand al bewierookt. Mijn verwachtingen waren dan ook onmenselijk hoog en konden onmogelijk ingelost worden. En als gevolg ging mijn intrede op de wei niet gepaard met de verwachte wauw-kreet, maar met een “is het dat maar”-gevoel. En dat gevoel bleef grotendeels tijdens de rest van de dag. (Uitgezonderd tijdens het verorberen van mijn luxe-hamburger: het top-wauw-moment van de dag!)

Het avondlijke vuur- en lichtwerk op main stage kon me ook wel bekoren, maar tegen dan was ik te murw en moe om nog van mijn sokken te worden geblazen. Het dance-land bleek immers een gigantisch land, en mijn voeten waren tegen ’s avonds dan ook bekaf. (Daar steekt de leeftijd dan mogelijk wel de kop op). Maar vooral, zonder omgeving die me van mijn sokken blies, restte enkel de muziek. En die begon na enkele uren danig tegen te steken. Meer zelfs, ik was de boenke boenke tegen 22-23 uur zo hartstochtelijk beu dat ik vroegtijdig en oneervol de aftocht heb geblazen. Net op het moment dat de hemel zijn sluizen opende en er alsnog een bijzonder spektakel van maakte.

Een eindeloze sliert uitgelaten mensen die samen de stortregen en modderpoelen trotseren, terwijl je de donder niet meer kan onderscheiden van de hagelkanonstoten. Dat heeft wel iets. En het maakte Tomorrowland voor mij alsnog onvergetelijk leuk.