Ik heet Dimitris en ik ben het beu - Dimitris Verdelis

Ik ben Dimitris (26), half Belg (moeder), half Griek (vader). Na een zoveelste discussie met vrienden heb ook ik, in navolging van miljoenen Grieken in het thuisland, een overvolle emmer. U moet weten dat ik, sinds de uitbraak van de economische crisis in 2009, ontelbare discussies tot zelfs beschuldigingen heb moeten ondergaan in verband met de Griekse toestand. Nu ben ik van nature zeer dialectisch, maar in dergelijke discussies probeer ik keer op keer water bij de wijn te doen omdat je als halve Griek natuurlijk bevooroordeeld bent.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

De Griekse staat versus de burgers

Ik probeer nooit in te gaan op uitspraken als ‘het is hun eigen schuld’ of ‘nu moet je het niet op Europa steken’. Wat men vaak vergeet voor men meningen spuit in die trend, is het feit dat ik door mijn toevallige betrokkenheid lees, lees en nog eens lees. Ik kan iedereen dan ook aanraden hetzelfde te doen.

Nu is de emmer dus overgelopen. Deze bijdrage is mijn manier om enkele zaken duidelijk te maken alvorens de publieke opinie lichtzinnig omgaat met argumenten en woorden. De belangrijkste discrepantie die men keer op keer nalaat te maken is die tussen een staat en haar burgers.

Na de militaire dictatuur

Het is een illusie te denken dat de Griek de facto tevreden is over zijn of haar regeringen. Sinds de val van de militaire dictatuur in 1974 hebben de Grieken de keuze gehad tussen een liberale partij (Nea Demokratia) en een socialistische partij (PASOK).

Het machtsvacuüm dat na die val is gecreëerd, heeft dus automatisch geleid tot een tweepartijenstelsel dat het Ancien Régime vertegenwoordigde en zoals bij ontelbare machts- of regimewissels gebeurt (cfr Egypte, USSR, postkoloniaal Latijns-Amerika,…) heeft de burger nooit echte inspraak gehad over het nieuwe regime of beleid. Of dat nu met geweld of zonder geweld gebeurt. De chaos van dit machtsvacuüm in 1974 heeft de Griekse politiek tot op heden bepaald.

Een rot systeem

Dit politiek stelsel was en is rot en is in feite een oligarchie waar connecties en geld de plak zwaaien. Een klein deel van de bevolking heeft daarvan kunnen profiteren, telkens op basis van wie het meeste geld heeft, terwijl de overgrote meerderheid gewoon is opgegroeid in en met dit systeem. Enkele voorbeelden zijn grootschalige en gecontroleerde fraude (de regering wist dit), verplichte bijlessen na elke schooldag voor alle kinderen wiens ouders dit konden betalen (als een Grieks kind wilt slagen op school, gaat het dagelijks van 09.00 tot 16.00 naar school en dan direct naar de ‘bijlessen’ tot ’s avonds) en het feit dat elke Griek, en bijvoorbeeld mijn vader, een enveloppe met geld moet betalen om een hartoperatie te kunnen ondergaan (anders wordt de operatie simpelweg uitgesteld).

Nu mag u het geloven of niet maar de Grieken zijn het hier niet mee eens en hebben dat ook meermaals aangeklaagd (wij betogen, tevergeefs, al langer dan sinds 2009). Dit is een corrupt en oligarchisch systeem à la Rusland, waar zelfs de sterkste oppositie weinig tot geen invloed heeft. Ook Brussel wist dit.

Wie betaalt het gelag?

n 2009 breekt de economische crisis uit en in Europa is Griekenland het grote slachtoffer. Andere landen als Ierland en IJsland krabbelen uit de crisis door verantwoordelijke en stabiele regeringen waar corruptie geen pilaar van de economie is. Europa beslist de corruptie van de Griekse oligarchie te bestraffen. In ruil voor leningen moet er aan bepaalde voorwaarden voldaan worden. Logisch, toch? Niets is minder waar.

De besparingsplannen van het IMF, Europa en hun Trojka hebben dramatische gevolgen voor de Grieken. Economen als Paul De Grauwe en Paul Krugman hebben meermaals gewaarschuwd voor deze domme besparingen. Op het middelbaar leren studenten reeds dat koopkracht wegnemen geen basis is voor economisch herstel. Als je geen brood meer kan kopen, sluit de bakker. Meer theorie is er écht niet.

Voedsel uit de vuilnisbak

Ondertussen is de Griekse koopkracht gehalveerd, vallen er ontelbare ontslagen (27% werkloosheid) en wordt ook hun gezondheid op het spel gezet (40 Griekse ziekenhuizen draaien op vrijwilligers) en zijn er zelfs niet genoeg medicijnen om deze volksgezondheid te garanderen. Extreemrechtse milities hebben de politie vervangen in de Atheense straten en een groot deel van de bevolking verwelkomt dit zelfs. Het sociale weefsel in de hoofdstad met de helft van de nationale bevolking is kapot en meerdere instanties spreken over een humanitaire crisis.

Middenstanders graaien voedsel uit vuilnisbakken en een steeds groter wordende poel van drugsverslaafden roken dagelijks batterijvloeistof voor €1 (cfr. Vranckx). Dimitris Christoulas, een 77-jarige apotheker, heeft op klaarlichte dag op het Syntagmaplein voor het parlement een kogel door zijn kop gejaagd omdat hij weigerde om voedsel in vuilnisbakken te zoeken voor zijn kinderen.

De slachtoffers zijn niet de daders

Waarom slagen we er in België en Europa niet in om de juiste schuldigen met de vinger te wijzen zoals we dat elders wel doen. Waarom denkt men dat de slachtoffers tevens de daders zijn? Omdat het in eigen land gebeurt. In ons Europa zou het toch niet kunnen dat machten zo misbruikt worden? Intussen heeft het IMF zich verontschuldigd voor een ‘foutje’ in de formules van het besparingsplan.

Europa en het IMF spelen met vuur door zo onverantwoordelijk om te gaan met Europees belastinggeld. Geld gebruiken om putten dieper te maken is echt geen oplossing, los van de collateral damage voor de Griekse bevolking. Met dergelijke budgetten kan je nog spelen om vertrouwen te winnen voor de markten, maar een bankroet of een vertrouwenscrisis voor een land als Italië (2000 miljard euro staatsschuld) betekent onverbiddelijk het einde van onze gemeenschappelijke munt en zou dramatische gevolgen kunnen hebben. Deze bubbel wordt genegeerd door de Europese instanties, maar bubbels springen nu eenmaal.

Dit is een smeekbede om rationaliteit. Lees en wees verontwaardigd over wat er boven je gebeurt, niet over wat er onder je gebeurt. Het is echt geen schande om jezelf te informeren. Anders krijg je platitudes en veralgemeningen die tot niets leiden. Om het met de woorden van ’s moederlands grootste poëet te zeggen: ‘Denkt aleer ge doende zijt en doende denkt dan nog.'

(De auteur is student Taal- en Letterkunde, vertaler en copywriter én heeft Griekse roots, maar dat had u al begrepen.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.