Waar u was toen u het nieuws vernam?

Enkele dagen geleden lanceerden we een oproep met de vraag waar u was toen u de dood van koning Boudewijn in 1993 vernam. En u reageerde massaal! Uit alle inzendingen plukten we de meest originele, opmerkelijke of frappante herinneringen aan de dag dat de koning stierf.

Waar, hoe en wanneer jullie de dood van de 5e koning der Belgen vernamen, loopt sterk uiteen. De herinneringen aan het moment bevatten wel 1 constante: zijn overlijden kwam voor iedereen volkomen onverwacht. Velen onder jullie waren op reis. Het nieuws bereikte jullie dan ook in alle mogelijke talen van de wereld.

“Ik was op vakantie in Frankrijk waar ik kampeerde aan de oevers van de rivier de Cèze”, laat Youri Raes weten. “Aan de andere kant van een groot grasveld naast ons, woonde een gepensioneerde kolonel van het Belgische leger. Hij kwam zelden tot de oever van de rivier, omdat hij slecht te been was. Die dag kwam hij het grasveld toch lopend overgestoken, totaal van de kaart. “Baudouin est décédé”, meldde hij.”

Els De Vuyst werkte in 1993 als journalist bij de radio van de toenmalige BRT. “Rond 23.30 uur kregen we een telefoontje met het nieuws van het vermoedelijke overlijden van de koning”, herinnert zij zich. “We mochten het echter nog niet bekendmaken. Pas rond 0.15 uur kwam de bevestiging van het Paleis en konden we het nieuws met een extra uitzending wereldkundig maken. De rest van de nacht was het alle hens aan dek.”

“Dat een mens zich zoiets herinnert!”

“Ik ben even koningsgezind als de beul van Lodewijk XVI, maar toch weet ik nog perfect waar ik was en wat ik die dag heb gedaan”, zegt Jef Prinsen. Samen met zijn gezin was hij op vakantie in een uitgestorven dorpje in de Ardennen. “’s Ochtends probeerde ik een muziekje uit een transistorradio te peuteren. Zo hoorde ik in het Frans de eerste flarden over het heengaan van Boudewijn. Maar het klonk zo gekraakt dat ik lang niet zeker was of ik net had gehoord dat hij een prettige vakantie in Motril beleefde, dan wel of hij was overleden. Pas toen mijn zus even later arriveerde, kreeg ik het nieuws bevestigd. Dat een mens zich zoiets herinnert!”

Muriel Drissen was 20 jaar geleden pas van een flinke dochter bevallen toen ze op de ochtend van het vertrek uit de kraamkliniek het nieuws op de televisie vernam. “Ik was er toch van onder de indruk”, weet ze nog. “Ik weet nog exact hoe ik op de rand van het ziekenhuisbed neerzat. Ik had voor het eerst weer kleren aan. Naast me lag mijn pasgeboren dochter in een veel te grote draagstoel. Ze is nu 20, maar elk jaar opnieuw moet ik eraan denken dat de koning stierf op de dag dat we naar huis mochten.”

“Op stap in de lokale dancing”

Gynaecoloog Hendrik Cammu was de nacht dat het overlijden van Boudewijn bekend raakte, volop in de weer. “Ik was opgeroepen om een dringende keizersnede te doen. Toen de baby was verlost, vertelde een assistent sec dat de koning was overleden. Hij vertelde wel vaker droge grappen dus geloofde ik hem niet. We zetten de radio aan en hij bleek de waarheid te vertellen.”

“Ik had er net een avondje stappen opzitten in de lokale dancing”, weet Bruno nog. “Toen mijn vriendin en ik naar onze wagen terug wandelden, hield een patrouillewagen van de politie ons tegen. De agent meldde ons wat was gebeurd. In tegenstelling tot andere weekends ben ik bij het thuiskomen niet stilletjes naar boven geslopen, maar heb ik mijn ouders wakker gemaakt om hen het nieuws te vertellen.”

“A special message for the Belgian passengers”

Pieter Vanhove was 20 jaar geleden vlak bij de plek waar Boudewijn overleed. “We verbleven met de familie op een camping in Motril. Ik was 8. Een paar dagen eerder waren we met z’n allen tot aan de villa van de koning en de koningin gewandeld. Toen de wachter hoorde dat we Belgen waren, beloofde hij ons dat hij onze groeten aan Boudewijn en Fabiola zou overbrengen.”

Herman Piqueur keerde in de nacht van 31 juli op 1 augustus 1993 samen met zijn gezin met de ferry van Hull naar Zeebrugge terug na een rondreis door Schotland. “Na het ontbijt werd aan boord van het schip een “special message for the Belgian passengers” omgeroepen. Het werd opeens heel stil op de boot. Veel mensen weenden. Enkele uren later zijn we in een onwezenlijke sfeer ontscheept en naar huis gereden.”

“Koen Wauters?!?”

Diezelfde nacht was Patrick Van den Bogaert eveneens op de terugweg naar huis na een reis door het westen van de VS. “Het moet op ettelijke kilometers hoogte zijn geweest dat het cabinepersoneel van Delta Airlines ons meldde dat koning Boudewijn was overleden.”

Niet iedereen rouwde 20 jaar geleden om hetzelfde nieuws. “Mijn konijn was net overleden”, weet Chloé Van Eecke nog. Ze was toen 7. “Het beestje was zeker niet van koninklijken bloede, maar het was voor mij wel een ingrijpender gebeurtenis dan het feit dat onze vorst was gestorven.”

Ook Benedikte Van Eeghem sloeg de angst aanvankelijk om een andere reden om het hart. Op 31 juli had ze een concert van Clouseau bijgewoond. “De volgende morgen vroeg mijn moeder me bij het ontbijt of ik wist wie was gestorven. “Koen Wauters?!?”, vroeg ik met een krop in de keel. Tieners stellen andere prioriteiten dan volwassenen, niet waar?”

“Het moment was surreëel”

“Ik was op stap als begeleider van een groep jongeren op bergtocht in Saint-Luc in Zwitserland”, weet Joris Moens nog. “Onderweg kwamen we enkele Belgische wandelaars tegen die ons het nieuws meldden. Ik heb doorgaans een slecht geheugen voor dit soort dingen, maar deze herinnering is toch blijven plakken, omdat het moment zo surreëel was. We zaten afgesloten in de bergen, maar toch wist het nieuws ons te vinden.”

Jan Blommaert verbleef 20 jaar geleden samen met zijn echtgenote in Japan. “In een restaurant van het bedrijf waar mijn vrouw toen werkte, kwam plots een gast op ons toegestapt. Hij boog het hoofd en deelde ons zijn diepste en welgemeende medeleven mee. Mijn vrouw en ik vielen uit de lucht. Daarop toonde de man ons een Japanse krant. Op de voorpagina stond een foto van Boudewijn met daarbij de kop “Koning der Belgen, vriend van keizer Hirohito, onverwacht overleden”.”

Samson en Gert

Wie die bewuste zondagmorgen thuis het nieuws van het overlijden hoorde en op dat moment jonger dan 12 was, herkent zich vast en zeker in het verhaal van Stijn Depoorter uit Gent. Ons bereikten immers massaal reacties zoals die van hem die verband houden met ’s lands meest populaire kindervrienden van begin jaren 1990.

“Op zondag zat ik steevast voor de buis klaar voor mijn wekelijkse afspraak met Samson en Gert”, steekt Stijn van wal. “Helaas: die ochtend kreeg ik enkel een foto van Boudewijn te zien met zwaarmoedige muziek op de achtergrond.” Nog meer kinderen van toen waren ontgoocheld dat Samson plaats moest ruimen wegens het overlijden van de koning. “Toch maar lastig vond ik dat”, weet Nele Debecker nog. “Mijn wekelijkse afspraak met de sprekende hond viel in het water”, laat Bart De Smet weten.