Fietsrevolutie

Fietsen in Londen is iets wat je doet als je genoeg van het leven hebt. Of als je testosterongehalte je verleidt om het op te nemen tegen het gemotoriseerde verkeer in de waan dat je daarvan kunt winnen. In de laatste categorie is er sprake van explosieve groei.
Invision2013

Fietsen is, eindelijk, Groot-Brittannië aan het veroveren. En niet alleen op het platteland. In Londen is het aantal fietsers de afgelopen tien jaar verdubbeld tot een miljoen.

Daar zou je blij om moeten zijn, maar ik heb zo mijn twijfels. Voor de Britten is fietsen namelijk een sport. De velo is geen alternatief vervoermiddel, maar een methode om nog sneller, nog harder, nog verder te gaan.

Verreweg de meeste fietsers in Londen zijn mannen. Mannen in lycrashorts, met speciale handschoenen, scherpe helmen en meer versnellingen dan er afleveringen zijn van Top Gear. Ze zijn uitgerust voor strijd. Want op de wegen, zelfs in de buitenwijk waar ik bijna dagelijks fiets, is het oorlog.

Automobilisten zien fietsers als de vijand en andersom. Bij gebrek aan fietspaden beconcurreren ze elkaar om dezelfde wegruimte.

"Leren van Nederland"

We moeten leren van Nederland, zegt premier Cameron, die maandag aankondigde € 100 miljoen uit te trekken om Groot-Brittannië voor 2015 fietsvriendelijker te maken. Er gaan meer fietspaden komen en hier en daar zullen maximumsnelheden worden verlaagd.

Maar het is niet alleen een kwestie van infrastructuur. Het is ook een kwestie van cultuur. Vandaar dat ik het op me genomen heb (iemand moest het doen) de Britten bekend te maken met de andere kant van fietsen. Ik rij op een tweedehands ding en, indien nodig, in een rok en hakken. Mijn diepste wens is een traag, zwart, oer-Hollands vehikel met superhoog stuur.

Toen een Nederlandse kennis op zo’n omafiets eens door Londen reed, draaide een taxichauffeur die naast haar voor het rode licht wachtte zijn raampje open en zei: ‘Wie denk je dat je bent? Mary bloody Poppins?’

Mijn fiets is uitgerust met slingers seizoengebonden, plastic bloemen. Kerstrozen in de winter, roze bloesem in het voorjaar. Op de bagagedrager heb ik een namaak grasveldje met madeliefjes (Xenos, € 3.20). De boodschap is: hee, Britten, je hoeft geen wielerterrorist te zijn om op de fiets te kruipen. Fietsen kan ook een ontspannende bezigheid zijn. Daarom draag ik ook geen helm. Het pas niet bij het relaxed imago en je krijgt er plat haar van. Maar of het werkt?