Eminem bouwt feestje op wei in "Brussels"

Redacteurs Joris Truyts en Ellen Maerevoet hebben een parcours uitgestippeld langs de verschillende podia van Pukkelpop en brengen drie dagen lang verslag uit vanop de wei. Rapper Eminem was de hoofdact op de eerste dag.

Eminem bouwt een feestje op de wei in "Brussels"

Omstreeks halfelf staat een stampvolle wei voor het hoofdpodium in spanning te wachten op Eminem. Die laat de massa een klein halfuurtje langer wachten dan gepland. Neen, zijn sterallures is de blanke rapper nog niet kwijt. Op het podium valt het grote witte doek weg en een imposante installatie verschijnt. We zien onder meer een helverlichte "E", die leidt naar een verhoog waarop de muzikanten van de rapper spelen.

Eminem, gekleed in een korte kaki broek, een wit T-shirt en een rode trui met kap, begint er enthousiast aan. Maar het optreden komt toch vrij traag op gang met vooral mindere songs uit zijn laatste albums. Op wat ouder én bekender werk is het wachten tot "Kill you" ingezet wordt. Intussen heeft Eminem tot verbazing van het publiek al een tiental keer "Come on, Brussels" geroepen. In Hasselt kunnen ze daar niet mee lachen. Ook lijkt het er erg op dat er een tape meeloopt tijdens het rappen (hij klinkt een beetje te snedig en helder), maar zeker zijn we daar niet van.

Echt op gang komt het optreden pas met "Cleaning out my closet",  "The way I am" en nog wat later "Stan" (een ingekorte versie helaas). Nummers die luid meegezongen worden en waar voor velen, voor mij ook, ongetwijfeld een grote dosis jeugdsentiment aan vasthangt. Ten tijde van "The Marshall Mathers LP", zijn doorbraakalbum, was ik 14-15 jaar en bij mij en mijn leeftijdsgenoten had Eminem de status van onbetwiste held.

In de jaren daarna kwam de rapper vooral in het nieuws met rechtszaken en drugsproblemen. Anderen namen zijn plaats aan de top in. Maar dat hij nu in België speelt, is al een belevenis op zich. Twee keer was hij al ingepland op Pukkelpop, maar in 2000 mocht hij de VS niet uit en twee jaar geleden gooide de storm roet in het eten.

Het werd dus toch vooral een optreden dat op nostalgie dreef. Al konden ook recentere songs als "Love the way you lie" en "Not afraid" wel bekoren. Dikke pluspunten ook voor de hitmedley aan het einde met "My name is", The real Slim Shady" en "Without me". Als bisnummer volgde met "Lose yourself" nog een onvervalste knaller. Een feestje bouwde Eminem zeker, maar het had toch wat meer mogen zijn.

In de Marquee is door het uitlopen van de Eminem-show het optreden van de Canadese postrockers van Godspeed You! Black Emperor al even bezig als we langsgaan. Het contrast kan amper groter zijn. Hier geen hiphop-hits, maar instrumentale klanktapijten die opbouwen naar een wilde storm van geluid. Een fijne afsluiter voor wie er nog de aandacht kan bijhouden, want geen toegevingen op festivals: stukken van tien minuten met niet meer dan wat "ruis" durven ze hier ook spelen. 

De echte afsluiter van de dag was dan weer Chase & Status, omstreeks 2.30 uur deden zij het licht uit op het hoofdpodium na een stomend dansfeestje. (JT)

Nine Inch Nails verpakt rauwe energie in gestileerde show

In 2009 kondigde Trent Reznor een lange sabbatperiode aan voor zijn Nine Inch Nails. Nu is hij opnieuw aan het toeren en begin september komt het nieuwe album “Hesitation marks” uit.

Reznor begon moederziel alleen aan zijn optreden op Pukkelpop, enkel vergezeld van een mengpaneel waaruit allerlei beats en bliepjes kwamen. Al snel werden de andere instrumenten het podium opgereden en kwamen de bandleden erbij. Het openingsnummer was nieuw werk “Copy of A”.

Niet veel later werden er ook bewegende led-panelen het podium opgeschoven waarop onder meer de schaduwen van de muzikanten geprojecteerd werden. Reznor leek zich in het begin een beetje te ergeren omdat de zon (die in Kiewit uiteindelijk pas rond een uur of zes doorbrak) rond tien voor negen nog niet helemaal onder was. Dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat hij een indrukwekkende (licht)show bij zich had. Sowieso staat de donkere muziek (met dito teksten) van Reznor in schril contrast met een romantische zonsondergang.

Reznor droeg een mouwloos zwart shirt waarin zijn gespierde bovenlijf goed uitkwam. De gestileerde show draaide duidelijk rond hem. Tijdens bepaalde nummers werd hij van zeer dichtbij gevolgd door een man met een volgspot (een tikkeltje overdreven misschien?). Nine Inch Nails heeft een schare trouwe fans, en hoewel ik daar niet meteen bij hoor, was ik toch onder de indruk van de gestileerde show en van de rauwe energie die Reznor op het podium uitstraalt. Hij toont wat de cliché-uitdrukking “er volledig voor gaan” echt betekent. En een publiek moeten overtuigen, waarin ongetwijfeld al heel wat fans op Eminem staan te wachten, is geen sinecure. (EM)

(c) Johan Poelmans - klinikartistik.be

Sfeer en lachende gezichten bij The Happy

Wie op Pukkelpop talent uit eigen land wil ontdekken, moet in de Wablief-tent zijn. Vandaag speelde er onder meer het Leuvense duo Float Fall, dat in sneltempo aan het doorbreken is. Ook The Happy, waar wij wél naartoe konden gaan, is al lang niet geheel onbekend meer. Maar toegegeven, veel meer voorkennis dan het prettig gestoorde "Walkman" hadden wij niet voor het optreden.

The Happy, de groep rond Isolde Lasoen -drumster bij Daan- heeft een opvallende bezetting: vier vrouwen en één man. Zingen doen de vrouwelijke muzikanten allemaal. Isolde lijkt ons wel een betere drumster dan zangeres, moeten we zeggen. Naast "Walkman" vielen ons nog de erg meezingbare single "218" en de stevig rockende afsluiter "Moonshine" op. Echt veel memorabele songs, neen dus.

Leuk moment wel, Isolde Lasoen haalt op een gegeven moment Joris Casier van Steak Number Eight (later vanavond in de Wablief-tent) op het podium om in haar plaats te komen drummen. Hij moet wel eerst lippenstift op, "want dat is een voorwaarde". Sfeer in de tent én een glimlach op ons gezicht bracht The Happy zeker wel. Dat lijkt ons ook waar ze voor gaan. Missie geslaagd kortom. (JT)

Uurtje stevige Britrock met Miles Kane

In de vooravond was het in de Marquee de beurt aan Miles Kane. De Britse rocker was vroeger frontman van The Rascals en vormt samen met Alex Turner van Arctic Monkeys The Last Shadow Puppets, maar onder zijn eigen naam optreden gaat hem ook bijzonder goed af.

Kane heeft een wat (gespeeld?) arrogante look, maar hij komt daar prima mee weg tijdens zijn optredens omdat hij ook een pak goede songs heeft. Daarnaast beheerst hij de kunst om het publiek te bespelen en exact te laten doen wat en wanneer hij wil.

Er zat veel vaart in de set van Kane. “Rearrange” -dat blijft een prachtsong- was een eerste collectief meezingmoment en wat bleek, er waren ook fans gekomen voor de looks van Kane (getuige daarvan het meisje naast me dat tegen haar vriendin zei: “hij kan mij krijgen” ).

Iets verderop in de set volgde de single “Don’t forget who you are”. Miles Kane was een van de artiesten die twee jaar geleden ook op de affiche stonden. Hij verwees naar de “terrible hurricane” waardoor zijn optreden geannuleerd werd. “Jullie hebben ervoor gezorgd dat het het waard was om terug te komen”, bedankte hij het enthousiaste Pukkelpoppubliek. Een uurtje stevige Britrock dus, niet meer, maar zeker ook niet minder.

Geen Britrock meteen daarna in de Castello, maar wel “Nigerrock” met Bombino, een Toeareg-gitarist. Zijn derde album “Nomad” werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. Alle muzikanten droegen een witte sjaal over hun outfit en ook deze band rockte een aardig eind weg, met een gezapige ondertoon wel, niet het bijna hyperkinetische rockerige van Miles Kane. Maar zoals u weet, is het op Pukkelpop onmogelijk om alles te zien en moest ik dit concert, dat alvast veelbelovend begon, vroegtijdig verlaten. (EM)

Villagers zorgt voor eerste hoogtepunt op Pukkelpop

Het is een van de hipste groepen van het moment. {Awayland}, hun tweede album, werd met lof overladen. En terecht. Wij trokken dus met hooggespannen verwachtingen naar de Marquee. En of dat Villagers, de Ierse groep rond Conor O'Brien, indruk heeft gemaakt.

Villagers staat voor rijk gearrangeerde en gevarieerde indiepop, gitaargedreven, maar met hier en daar ook keyboard-accenten. Het melancholische "Nothing arrived", wellicht hun meest catchy nummer, komt al vroeg in de set en zorgt voor een eerste hoogtepunt. De Ieren bouwen de song op naar een climax, waarin O'Brien fel uithaalt.

Wat een stem heeft die frontman ook. Hij zingt rustig en beheerst, bijna pratend vaak en met een knik in zijn stem alsof ze elk moment zou kunnen breken. Conor Oberst van Bright Eyes is een goede vergelijking. Maar de Villagers-frontman varieert ook en blijft een heel helder stemgeluid produceren als hij aan zijn hoge en luide uithalen begint.

De knappe versie van "The waves" is ook het vermelden waard. De opvallende song, die met zijn elektro-bliepjes wat doet denken aan Alt-J, wordt live erg knap gebracht. Best wel complexe, afwisselende muziek en misschien geen evidente festivalgroep, maar Villagers was volgens ons wel goed voor het eerste echte hoogtepunt van Pukkelpop.

In de Marquee was de Ierse band voorafgegaan door Surfer Blood, een Amerikaans viertal dat vrolijke gitaarpop brengt. Zonnige melodieën en af en toe leuke samenzang, het was er wel. Maar echt overtuigen kon de band niet, daarvoor bleef het allemaal te veel op de vlakte. Zanger John Paul Pitts dook nog het publiek in, maar het bleef een eerder gezapig concert. Niets storends, maar ook niets dat bij veel festivalgangers lang zal blijven hangen. (JT)

Vuurwerk pakt uit met sfeervolle soundscapes

Een act die als naam Vuurwerk kiest, prikkelt de nieuwsgierigheid en schept verwachtingen. Dus op basis van een naam en een promotekstje belandde dit project van het Brusselse producerscollectief Run Tell Secrecy in dit parcours.

Vuurwerk mocht de Castello openen, een duistere plek (de Castello is immers een volledig afgesloten tent) waarin de muziek van deze act goed tot zijn recht komt. Vuurwerk maakt sfeervolle soundscapes, met als basis pompende beats (die bij momenten door je hele lijf trillen) met daarboven sprookjesachtige melodieën, denk Nitin Sawhney, maar dan iets meer uptempo.

Daarnaast heeft Vuurwerk stijlvolle visuals in zwart-wit mee. Onder meer beelden van bergen, verlaten kamers, een oude rastafari, de klaagmuur en dansende derwisjen passeerden de revue. De titels van de tracks werden bij de start geprojecteerd. Een greep uit het aanbod: “Naomi”, “Desire”, “Grip” en “Dresses”. Aangezien het gros van de nummers instrumentaal is, is het aan de luisteraar om er een verhaaltje bij te verzinnen. En in combinatie met die visuals en de -soms- betoverende klanken lukt dat aardig.

De Castello bevindt zich trouwens in de “dancehoek” van het festivalterrein, waar ook de Boiler Room en de Dance Hall liggen. En daar was al van in het begin van de namiddag een fijn feestje bezig. Pukkelpop probeert de Boiler Room-vibe nog wat uit te breiden door ook tot een eind buiten de tent gigantische lichtconstructies op te hangen en dat lijkt –zelfs overdag- al aardig te lukken. (EM)

Vlaamse rappers Safi & Spreej tonen "attitude"

Heel wat hiphop op deze eerste dag van Pukkelpop. In de Dance Hall mochten zowaar Vlaamse rappers de tent openen. Safi & Spreej, een duo uit Gent en Mechelen -"de East en West Coast van Vlaanderen", zei Lisa Smolders in haar aankondiging- maakten hun debuut op een echt groot podium.

De vergelijking met de Amerikaanse rapscene was wat met de haren getrokken, maar de Vlamingen stonden wel met een attitude op het podium die deed vermoeden dat ze net het vliegtuig vanuit LA hadden genomen. "Pukkelpop, jullie zijn de shit", "Liefde aan jullie", het hoort er ongetwijfeld bij.

Vroeg op de middag konden de rappers toch al rekenen op een degelijke opkomst. En met enkele bescheiden hitjes in hun achterzak, kregen ze het publiek zeker op de eerste rijen goed mee. Onder meer met "Voor u" en "Herinner mij" werd enthousiast meegedaan.

Safi & Spreej zitten bij hetzelfde label als de Nederlanders van The Opposites, maar ze pakken het wel anders aan. De Vlaamse rappers hebben het in hun teksten over persoonlijke problemen en maatschappelijke thema's. Ze willen duidelijk ernstig genomen worden.

Wie er stond, zal ook zeker meegekregen hebben dat het duo net een nieuwe plaat uit heeft, "Fase 2". "Het is een grote eer om hier te staan", gaven ze nog mee. En dat ze oprecht trots waren om hun muziek op het festival te brengen, was van hun gezichten af te lezen. Al bij al een geslaagd Pukkelpop-debuut en een fijne opwarmer voor Eminem vanavond, een optreden waar de Vlamingen ongetwijfeld zelf naar uitkijken.

Vlak daarna was het in de Club-tent aan singer-songwriter Mikal Cronin. Drie mannen op het podium met heel lang haar, die best stevige gitaarrock brengen. Steviger dan je zou vermoeden als je Cronins bejubelde nieuwe plaat "MCII" hebt beluisterd.

De Amerikaanse zanger had het over de grootste tent waarin hij ooit al gespeeld heeft. Goed gevuld was die tent nog niet en het publiek reageerde ook wat mak. Al deed Cronin zijn best om er af en toe vuur in te brengen. Ach, het is nog vroeg. Nummers als "Weight", "Change" en "Shout it out" toonden live dat ze hitpotentieel hebben en niet zouden misstaan op pakweg Studio Brussel. Een artiest om in de gaten te houden. (JT)

School is Cool trotseert al meteen de regen

De Rock Rally-winnaars van 2010 School is Cool vonden het "een enorme eer" om deze editie van Pukkelpop te mogen openen, maar gaven ook toe dat ze "extreem bang" waren. "Gelukkig is er 1.000 keer meer volk dan we hadden verwacht", zei frontman Johannes Genard. De band zag vorig jaar violiste Nele Paelinck naar Argentinië vertrekken. Intussen is zij vervangen door twee nieuwe dames: toetseniste Hanne Torfs en violiste Justine Bourgeus.

De eer om de eerste noten van het concert te spelen was weggelegd voor Bourgeus. De band begon met een ingekorte versie van "New kids in town" (een song die trouwens aan het eind van de set ook nog eens volledig gespeeld werd).  En naast goede muzikantes bleken de nieuwkomers ook prima zangeressen. Het feit dat School is Cool nog tot vlak voor de start van het optreden aan het soundchecken was, heeft er zeker toe geleid dat de sound van de groep meteen zeer goed zat. School is Cool klonk strak en stevig, maar bij momenten ook subtiel en ingetogen.

Tijdens het optreden brak er, nadat het al een hele tijd wat aan het motregenen was, ook een bui los boven Pukkelpop, maar dat leek het publiek niet te deren. Johannes Genard vertelde dat het het tweede Pukkelpopoptreden van de band was. "Normaal was ons tweede optreden al in 2011 gepland", zei hij, verwijzend naar de afgelastingen door de storm toen. "Deze song is voor Pukkelpop 2011." Wat volgde was een ingetogen versie van "Entropology" waarin alle groepsleden op het einde krachtig op trommels sloegen, een mooi moment om nog even stil te staan bij de rampeditie van 2011.

Naast hits als "The world is gonna end tonight" en "War paint" speelde de band ook nieuw werk. Het is alvast uitkijken naar het tweede album van School is Cool dat volgend jaar uitkomt.(EM)

(c) Johan Poelmans - klinikartistik.be