Goose zet vet uitroepteken achter Pukkelpop

Redacteurs Joris Truyts en Ellen Maerevoet hebben een parcours uitgestippeld langs de verschillende podia van Pukkelpop en brengen drie dagen lang verslag uit vanop de wei. The xx en Goose zijn de hoofdacts van de slotdag.

Goose zet vet uitroepteken achter Pukkelpop

De Belgische band Goose, ook al voormalige Rock Rally-winnaars, had de eer om Pukkelpop af te sluiten op het hoofdpodium en dat bleek een zeer goede keuze van de organisatie. Goose walste over de wei met zijn rauwe mix van elektro en rock. Nooit was er een saai of zwak moment tijdens deze "greatest hits"-show met internationale allure, om van de verbluffende lichtshow nog maar te zwijgen.

Opener “Control” zette meteen de toon, alsof het voor de festivalgangers plots duidelijk werd dat dit het begin van het einde was. Daarna volgden “United” en “Real”.

“Can’t stop me now” was onversneden power. “Dank om dit mooie moment met ons te delen”, zei frontman Mickael Karkousse na afloop. Er zat een ongelofelijke vaart in het optreden van de Kortrijkzanen. En de lichtshow, die verlegde de focus ook naar het publiek dat duidelijk zin had in een laatste heftig feestje op de wei in Kiewit.

Voor “Synrise”, het voorlaatste nummer, riep Karkousse de “hulp van iedereen” in. Niet alleen ik zal vannacht met de “oe-oe-oe-oe-oeh’s” in de oren huiswaarts keren. Een zwaar uitgesponnen "Words" vormde het slotakkoord. Het was dan ook een uitgekiende marketingtruc om vlak na het concert aan te kondigen dat Goose onder het motto “Goose invades” op 9 november op I Love Techno staat, maar toch: allen daarheen, want Goose staat garant voor een zwaar feestje. “Het was fantastisch”, zei Karkousse tot slot.

Daarna volgde het traditionele vuurwerk, dat oogverblindend was. Pukkelpop 2013 gaat nog even door in de Boiler Room en dan is het weer een jaartje uitkijken naar de volgende editie. (EM)

The xx krijgt wei van Pukkelpop stil

Toegegeven, bij eerdere festivaloptredens van The xx overdag, is mijn aandacht wel eens verslapt, hoewel ik de songs van het Britse trio prachtig vind. Vanavond kreeg The xx echter de plek op de affiche die het verdient, op een tijdstip waarop het volledig donker is. Hun concert en de lichtshow kwamen hier in Kiewit perfect tot hun recht.

“Het is een eer om hier op dit podium te staan. We houden van dit festival en van dit land”, zei Oliver Sim bij de start en hoewel veel bands dat zeggen, klonk het bij The xx oprecht. Sim zou later trouwens vertellen dat hun optreden hier in de Marquee in 2010 een van hun meest favoriete shows ooit is.

Van de songs van The xx wordt een mens niet bepaald vrolijk. Ze gaan bijna allemaal over de liefde, en vooral over de onmogelijkheid daarvan, het gebrek eraan of de tragedie van het iemand laten gaan en te laat beseffen dat dat misschien niet de juiste keuze was.

Het concert was een aaneenrijging van hoogtepunten. Enkele songs die het meeste indruk gemaakt hebben waren: “Heart skipped a beat”, “Sunset”, “Missing”, “Shelter” en uiteraard de radiohits “Crystalised” en “Islands”.

The xx speelt geen noot te veel. Romy Madley Croft haalt de mooiste riffs uit haar gitaar en Oliver Sim is niet te beroerd om zijn bas op geregelde tijdstippen te laten zwijgen en a capella verder te zingen. Jamie Smith ondersteunt alles met een arsenaal aan percussie-elementen, al dan niet elektronisch. Zo kreeg “Reunion” bijvoorbeeld een catchy outro op steel drum mee.

Sim bedankte het publiek uitgebreid. “We houden van jullie”, zei hij en het klonk gemeend. Hij verklapte ook dat Romy morgen (“om klokslag middernacht”) jarig is. “Mocht je haar straks zien, bijvoorbeeld bij de dj-set van Jamie (Smith draait nog in de Castello, nvdr), betaal haar een drankje.” Dat drankje komt er misschien niet meer van, maar de fans op de voorste rijen zongen wel “Happy birthday” voor haar.

Naar het eind van het optreden, vormden elkaar kruisende lichtstralen trouwens een mooie x over het hoofdpodium. “Angels” was het slotnummer dat eindigde op “Being as in love, love, love”. En liefde, veel liefde, dat was wat er vanuit het publiek opsteeg in de richting van The xx. (EM)

©Chris Stessens

Crystal Castles laat de wei een uur lang wachten

De band die ongetwijfeld het langst op zich heeft laten wachten deze editie, is Crystal Castles, het Canadese elektroduo Ethan Kath en Alice Glass. Iets na 19 uur staan wij en een vrij goed gevulde Dance Hall klaar, maar geen Crystal Castles te bespeuren. Lisa Smolders komt aankondigen dat het iets langer zal duren. De tourbus van de band heeft onderweg autopech gehad. Uiteindelijk beginnen ze ruim een uur later dan gepland.

Wie geduldig heeft gewacht, krijgt vervolgens wel de chaotische en energieke liveshow waarvoor Crystal Castles bekendstaat. Glass, voor de gelegenheid met blonde haren, springt hevig rond op de beukende beats en slepende synths. Wat ze brengen wordt door de kenmerkende bliepjes -al gebruiken ze die intussen veel minder- wel eens “gameboy-muziek” genoemd.

Glass duikt nog een paar keer het publiek in, en krijgt zo de handen op elkaar. Na het bezwerende “Not in love”, dat op plaat ingezongen wordt door Robert Smith van The Cure, stopt de show al na een kleine 40 minuten. Voor ons geen ramp, want het is tijd om naar The Knife te vertrekken. Maar toch, zonde na al dat geduldige wachten.

Ook een heel eervolle vermelding waard is Frightened Rabbit, in de vooravond in de Club-tent. Scott Hutchison, de frontman van de Schotse indieband, kreeg als kind de bijnaam “bang konijntje”, vandaar de naam. Erg toepasselijk, want de songs van Hutchison gaan over angsten, verlies en relatiebreuken. Vaak hartverscheurend en live door merg en been snijdend. In de Club stond een select publiek, maar ongetwijfeld hebben de Schotten vanavond fans bijgewonnen. (JT)

Fijn vertoeven in het universum van The Knife

Neen, onverdeeld gelukkig waren wij niet met "Shaking the habitual", het laatste album van The Knife. Het "magnum epos" van het Zweedse elektroduo is een ambitieuze oefening, maar door de experimentele uitstapjes is de volledige plaat uitzitten een ware opdracht. Dat The Knife hier op Pukkelpop stond met de "Shaking the habitual-show" leidde dan ook tot enige ongerustheid.

En die wordt niet weggenomen door de "pre-show mét aerobics", die pas op het laatste moment was aangekondigd. Een vreemde baardige man in latex-pakje en een gezelschap van gemaskerde dansers sporen het publiek aan om te springen, een soort fitness-oefeningen te doen en "real power is in the people" te schreeuwen. Het hoort blijkbaar bij het programma en er wordt ook wel meegedaan door het publiek, maar het is toch vooral wachten op The Knife.

Er komt vervolgens een hele troep muzikanten en dansers op het podium op de tonen van "A cherry on top" uit het nieuwe album. Ze zijn bizar geschminkt en dragen opvallende outfits, een soort regenmantel met kap en daaronder gekleurde, nogal "spacy" ogende jumpsuits. Muzikaal komt het optreden wat traag op gang. Het is wachten tot aan "Bird", waarbij op het einde de beats echt losbarsten.

De dansers die The Knife heeft meegebracht, zorgen dat het evenzeer theaterperformance als popconcert is. Ze doen kleine toneeltjes, springen rond of blijven soms gewoon stilstaan. Bevreemdend allemaal. Maar inzakken doet het optreden niet meer. Karin Dreijer Anderson en haar broer Olof pikken gelukkig vooral de meer toegankelijke, melodieuze delen uit "Shaking the habitual". En die elektro vermengd met tribale ritmes -ze hebben heel wat trommels meegebracht- werkt live wonderwel.

Bovendien is er ook ouder werk te horen als "One hit" en "Got 2 let U". Het hoogtepunt is voor ons de liveversie van "Full of fire", het meesterwerkje van de nieuwe plaat. Tien minuten lang stuitert het alle kanten uit, zonder een moment te vervelen. Op het einde wordt het optreden zelfs nog een echt dansfeestje wanneer de herkenbare beat van "Silent shout" losbreekt en alle dansers wild beginnen rond te springen. The Knife neemt je mee naar een heel eigen universum. Waar het allemaal over gaat, hebben wij niet kunnen achterhalen, maar in ieder geval was het er een uur lang heel fijn vertoeven. (JT)

Bat For Lashes looft "prachtige energie" publiek

Bat For Lashes (Natasha Khan) was een van de artiesten naar wie vandaag ook uitgekeken werd, al stond de Marquee helemaal niet vol. De Britse zangeres heeft intussen al drie albums gemaakt. Aan het Pukkelpoppubliek vertelde ze dat ze al een tijdje op tournee is en dat ze het leuk vond “om de mensen te zien dansen en lachen”. “Jullie hebben een prachtige energie”, oordeelde ze.

Khan heeft zelf ook een “prachtige energie” op het podium, maar bij de start leek ze toch vooral geënerveerd omdat er klankproblemen waren. “Sorry, we horen hier rare geluiden op het podium”, verontschuldigde ze zich. Het probleem hield blijkbaar een paar songs lang aan, want toen Khan zich voor het eerst achter de piano gezet had om zichzelf te begeleiden, moest ze de song afbreken omdat ze de draad compleet kwijt was. Maar professioneel als ze is, zette ze meteen het volgende nummer “Travelling woman” in en de hapering was meteen vergeten.

De Britse is gezegend met een fluweelzachte stem, met een erg breed bereik. Ze wordt vocaal bijgestaan door haar celliste en haar mannelijke muzikanten, die verantwoordelijk zijn voor het creëren van de gelaagde sound. Het concert kwam relatief traag op gang, maar in het midden was “Laura” (dat Khan enkel begeleid door een pianist bracht) een hoogtepunt.

Khan, bloem in het haar en gekleed in een zomers broekpak met flower-power-motieven, danste rond over het podium, vaak ontwapenend glimlachend. Voor ons stond een oprecht enthousiaste artieste. Haar hit “Daniel” spaarde ze, zoals verwacht, tot het einde op. Daarna vroeg ze nog een applaus voor haar “briljante muzikanten” en wenste ze het publiek “liefde en blijheid toe”. Wij wensen haar uiteraard hetzelfde. (EM)

Triggerfinger bevestigt tijdens enige optreden in België

“Vaderlandse trots” Triggerfinger heeft op de Belgische podia niets meer te bewijzen. Ruben Block, Mario Goossens en Monsieur Paul (Paul Van Bruystegem) hebben dit jaar al veel getoerd in het buitenland en het optreden op Pukkelpop was hun enige optreden in België deze zomer. Block zei dat hij het fijn vond dat dat optreden in Kiewit (“op de Kiewitse feesten”, zoals hij het omschreef) plaatsvond.

De band verstaat als geen ander de kunst om subtiele momenten met rauwe rock en blues af te wisselen en durft pauzes in te bouwen in de nummers om daarna dubbel zo hard uit te halen. “Coming for you” was de stevige opener. Even daarna volgde “Let it ride”.

Ruben Block gaf aan het publiek nog mee dat ze als ontbijt “een fantastisch concert van Mintzkov” gezien hadden, iets wat wij alleen maar kunnen beamen. Hij verklapte ook dat Will Tura naast het podium naar hun optreden stond te kijken, waarop de zanger even het podium opkwam, een grappig, en ook wel een beetje bevreemdend, moment.

De kracht van Triggerfinger blijft dat de drie groepsleden overduidelijk vrienden zijn en door het vele optreden fantastisch op elkaar ingespeeld zijn, iets wat in alle nummers te merken is, maar vandaag toch vooral opviel in “All this dancing around”. Drummer Mario Goossens kreeg traditiegetrouw zijn gloriemoment toen hij midden in de set een lang uitgesponnen drumsolo speelde. Goossens drumt als een bezetene en slaagt er zelfs vanachter zijn drumkit in een volledige wei mee te krijgen.

Even leek het erop dat Triggerfinger “I follow rivers” achterwege zou laten. De band heeft de Lykke Li-cover ook niet nodig om een straffe set neer te zetten. Maar aan het eind van het optreden was het dan toch zover. En de wei had duidelijk wel op het nummer staan wachten, waarin Mario Goossens op de meest aandoenlijke manier een koffiekopje bespeelt. Er werd gezongen, gefloten en geklapt. Triggerfinger bevestigt zijn klasse, keer op keer. (EM)

©Chris Stessens

Kodaline: aangenaam intermezzo, maar ook niet meer

De Ierse band Kodaline wordt een grote toekomst voorspeld. Ze brengen poprock gericht op een breed publiek en met een hoog hitgehalte, genre Coldplay en Snow Patrol. Wij trokken dus naar de Marquee met enige verwachtingen, maar werden niet geheel overtuigd.

Begrijp ons niet verkeerd, Kodaline maakte een degelijke indruk, een aangenaam intermezzo, zeker bij het zomerse weer dat ook vandaag op Pukkelpop heerst. Gecharmeerd werden wij onder meer door de pianoballad "High hopes" en door "Love like this", een fijne popsong opgeluisterd mét mondharmonica en mandoline.

Maar we kunnen er niet omheen: voor ons neigt de muziek van Kodaline te vaak naar het kleverige en mierzoete. En dat gaat vervelen. De band maakt tijdens het optreden nog wat reclame voor hun eerste album dat net uit is, “In a perfect world”. Hitmateriaal hebben ze, maar met grote vergelijkingen kan beter nog wat afgewacht worden. (JT)

“3 uur ’s nachts”-sfeertje met Jagwar Ma

Vanmiddag was het tijd voor een rondje ontdekkingen op Pukkelpop. Er staan immers zoveel namen op de affiche dat je af en toe gewoon eens moet durven kiezen voor iets wat je helemaal niet kent, maar waarvan de naam of de beschrijving wel intrigerend klinkt, of omdat het je aangeraden is door mensen met een goede muzieksmaak.

Twee bands die op die manier op het lijstje beland waren, stonden na elkaar geprogrammeerd in de Castello (sowieso wel een tent waar het vaak fijn toeven is): Jagwar Ma en S O H N.

Jagwar Ma is een Australisch duo waarvan de muziek op de site van Pukkelpop omschreven wordt als “psychedelische electro-rave-pop”. Het duo opende met vogelgeluidjes en pakte daarna uit met redelijk experimentele tracks, die toch dansbaar bleken. Het duurde misschien even om erin te komen, maar daarna waande je je in de Castello op een feestje in een duistere club rond drie uur ’s nachts.

“Exercise your chemistry”, klonk het in een van de tracks, die voortgestuwd werd door een soort tribal-ritme met daarboven een catchy pianomelodietje. In een ander nummer, dat eindeloos leek te duren, beperkte de tekst zich tot “come and save me”, maar de opbouw was zo goed dat wie mee was met de performance met een beetje goede wil in een soort van mini-trance kon geraken. Om 3 uur ’s middag spelen op een zomerse dag en toch een edgy nachtclubsfeertje kunnen creëren, knap.

Even daarvoor was er in de Castello al een andere parel gepasseerd: S O H N (het project van een Londense producer die in Wenen resideert). Het aantal beats per minuut lag een heel pak lager dan bij Jagwar Ma. Hier ging het vooral om de sferen die gecreëerd werden. De omschrijving "spacy" ging door ons hoofd. S O H N leek best wel goed naar James Blake geluisterd te hebben, want bouwde bepaalde tracks ook op door diepe bastonen, piano en zijn hoge stem mooi te laten samensmelten, met dit verschil dan dat James Blake daarin zowat de gestileerde perfectie benadert en dat het hier nog allemaal wat organischer klonk (maar ook dat is een compliment). Meeslepend, staat er als besluit in de notitie.

Een eervolle vermelding is er tot slot voor Noisettes. De Britse band rond de zwarte zangeres Shingai Shoniwa (foto in tekst) spreidde op het vroege middaguur veel speelplezier tentoon en Shoniwa zelf liep op blote voeten van links naar rechts over het podium als een dartelend kind. Voeg daarbij haar soulvolle stem en enkele catchy nummers en u weet dat dit het ideale recept is om een festivaldag goed in te zetten. En voor de jongeman die tijdens “Never forget you” een heel nummer lang de hand van de knappe frontvrouw mocht vasthouden, kon dag 3 van Pukkelpop al helemaal niet meer stuk. (EM)

©Chris Stessens

Optreden van Regina Spektor gaat volledig de mist in

Het was een van de optredens waar wij op deze laatste Pukkelpop-dag het meest naar uitkeken, maar Regina Spektor is uitgedraaid op een grote ontgoocheling. Niet dat ze er geen zin in had, het waren technische problemen die roet in het eten gooiden. Meteen bij het begin valt op dat de piano van de Russisch-Amerikaanse zangeres een krakend geluid produceert. Alsof er een bekraste plaat staat te spelen.

Het optreden wordt stilgelegd en Regina wandelt van het podium. Net zoals gisteren Noah and the Whale trouwens, ook op het hoofdpodium. Die groep kon na een korte pauze de valse start weer goedmaken, dus wij hopen dan nog op hetzelfde scenario. En de zangeres is inderdaad snel terug, maar de geluidsproblemen zijn niet voorbij. Spektor doet dapper voort en slaagt er nog in om degelijke versies van "On the radio", "Better" en "All the rowboats" te brengen.

Tijdens het lieflijke "Ne me quitte pas" wordt het echter te erg. En ook het nieuwe nummer "You've got time" gaat de mist in. Even later verdwijnt Spektor weer van het podium. Of ze nog terugkomt, is niet duidelijk. Tomas De Soete komt vervolgens uitleggen dat de problemen te maken hebben met het mengpaneel, waarna Spektor weer het podium opkomt. Ze kondigt aan dat ze dan maar wat stillere nummers gaat spelen en zet "Blue lips" in, maar moet meteen weer stoppen.

"Ze zeggen mij dat ik van het podium moet. Het is helemaal kapot", zegt ze. "Sorry, we tried." Zich verontschuldigend en met een blik van "ik kan er ook niet aan doen" wandelt Spektor van het podium, 20 minuten voor het geplande einde. Het über-romantische "Samson", haar bekendste nummer, krijgen we dus niet te horen. "Ocharme Regina", hoor ik naast mij. De zangeres valt inderdaad weinig te verwijten.

Uiteindelijk kwam Spektor nog een keer terug om zonder haar bandleden nog enkele nummers te spelen, waaronder "Samson". Maar toen waren wij jammer genoeg al vertrokken. Jammer maar helaas. (JT)

©Chris Stessens

De Nieuwe Lichting begint aan het grote werk

Toen Tout Va Bien, Rhinos Are People Too en Soldier's Heart enkele maanden geleden uitgeroepen werden tot de winnaars van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel, kregen ze plots nog een verrassing te horen: er zou voor hen een plaatsje op de Pukkelpop-affiche zijn. Vanmiddag was het zover, de drie beloftevolle acts mochten de Wablief-tent openen.

De eer om te beginnen is voor Rhinos Are People Too, een vijftal uit Peer, voor hen is het dus een festival in hun achtertuin. De drie bands krijgen elk zo'n 10 minuten, veel tijd om een blijvende indruk na te laten, is er dus niet. Maar wij zijn toch aangenaam verrast door de snedigheid van de Limburgers, die een eigen interpretatie van "Roses" van dEUS brengen. Mooi samenvallende stemmen ook van gitarist Pieter-Jan Decraene en zangeres Loes Caels. Aan hun podiumprésence is evenwel nog werk.

Tout Va Bien is het pseudoniem van Mechelaar Jan-Wouter Van Gestel. Hij staat moederziel alleen op het podium met enkel een piano tot zijn beschikking. Intieme en breekbare muziek, die mikt op het hart. Beloftevol is Van Gestel zeker, maar de tent echt ontroeren, is hem niet gelukt. Het mist nog wat beleving en intensiteit, denken wij. Ook hij speelt een cover, een Engelstalige versie van de Jacques Brel-klassieker "Ne me quitte pas".

De groep die al het verste staat, is zonder twijfel Soldier's Heart. Met "African fire" hebben ze al een goed ontvangen single uitgebracht. De groep brengt een dromerige mix van rock en electronica. Zangeres Sylvie Kreusch heeft iets aangetrokken met glitters en afsluiten doet de groep met een salvo van rode en witte papieren hartjes. Dat we hen hier nog zullen terugzien, daar twijfelen wij niet aan. (JT)

Mintzkov heeft ondankbare taak om te openen

Dag 3 begon op Pukkelpop al om 11.15 uur, een ontiegelijk vroeg uur naar festivalnormen. Philip Bosschaerts van Mintzkov verwees er dan ook naar: “Pukkelpop, dit is het vroegste concert dat we ooit gespeeld hebben. Jullie zijn ons ontbijt.”

Mintzkov won in 2000 Humo’s Rock Rally en brengt op 27 september een nieuw album uit, waaruit nu ook al werk gespeeld werd, waaronder de single “Word of mouth”. De festivalgangers die toch al de moeite gedaan hadden om naar het hoofdpodium te trekken, kregen ook een mooi uitgesponnen versie van “Mimosa” te horen.

De stille kracht van Mintzkov (al is stil in een rockcontext misschien een foute woordkeuze) blijft bassiste Lies Lorquet. Lorquet is, naast een zeer degelijke bassiste, ook een straffe zangeres. Ze staat hier op het hoofdpodium met een cool om u tegen te zeggen, alsof ze dit dagelijks doet. Vooral de passages waarin Lorquet alleen zong en die waarin haar stem mooi samenging met die van Bosschaerts konden dus bekoren. Tijdens het laatste nummer liet de band de gitaren nog eens stevig gieren en gingen de handen van het publiek enthousiast op elkaar.

Mintzkov draait al mee sinds 2000 en mag, met de nieuwe plaat in het vooruitzicht, gerust weer wat meer op het voorplan komen in de Belgische rockscène. Tijdens de festivals blijft het opvallen hoeveel sterke bands ons land wel telt en dat mogen we niet als vanzelfsprekend beschouwen. (EM)

©Chris Stessens