Venezuela, land in ontbinding -Walter Van Steenbrugge

De hagelwitte stranden, de zwoele polé-polé geluiden, een indrukwekkende fauna en flora en de zon -het hele jaar door op de afspraak- mogen dan wel een grote aantrekkingskracht uitoefenen, het dagelijkse maatschappelijk leven in Venezuela des te minder.

Caracas slikt gemiddeld meer dodelijke aanslagen dan het permanent bloedende Irak. De Venezolaanse chauffeur van de lijkwagen heeft zowat dezelfde job als die van de plaatselijke stadsbuschauffeur. Hij verschijnt op iedere plaats en op elk uur van de dag. Enkel de snelheid van het voertuig verschilt en het vele volk in de bus loopt bij de lijkwagen, in stille colonne, achterop.

Weerloos zonder wapen

Zowat iedereen loopt er met een wapen rond.
Wapenloos betekent weerloos.
Zonder begeleider red je het nauwelijks en met een wat duurder Westers kostuum of merkuurwerk word je snel tot de makkelijk grijpbare prooien gerekend.

De Far West van Latijns-Amerika heeft geen afdoend werkend handhavingsbeleid. Alle macht ligt bij het Ministerio Publico : de uitoefening van de ordehandhaving, het onderzoek naar de delicten en de latere vervolging. De figuur van de onderzoeksrechter en een controlerend onderzoeksgerecht bestaan er niet.

En dat zie en voel je aan den lijve.

Betalen om iets gedaan te krijgen

Een gesprek met de Procureur, zelfs voor een vreselijk halsmisdrijf, leverde mij niets op - zoals mij ten andere voorspeld was. Om te weten hoever het onderzoek naar een moord gevorderd was (of in mijn geval niet gevorderd was) moest je rechtstreeks bij de Politie zijn.
Afgaande op het uiterlijk politievertoon dacht je aanvankelijk 'dat zit hier wel goed'. Maar de blitse en grote Westerse politiewagens waren enkel facçde. In het politiedossier stak vrijwel niets.

Betalen moet je als betrokken partij om iets in gang te krijgen.
De politiefunctionarissen worden slecht betaald, veel latino swing mag je dan niet verwachten. De maffia weet dit en vindt dit best oké, want zij kunnen cash betalen.

Een crimineel Walhalla

Voor criminelen is dit land het Walhalla. Een corrupte overheid is immers het meest lucratief voor zij die dollars bezitten. Zuid-amerikaanse cocaïne, de plaatselijke teelt, zorgt voor de pittige spijs van de kas.
Misdrijven die veel ellende en menselijke schade veroorzaken worden daardoor veelal niet aangepakt.
Het recht van de sterkste beurs geldt, de kleur die de biljetten hebben is niemands zorg. De burger ziet dit met lede ogen aan en bewapent zich, ultiem.

Falende overheid

De overheid komt zo goed als niet tussen in een van zijn kerntaken. Als Europese gerechtelijke overheden een internationale samenwerking willen op touw zetten, wordt ook dan de deur dichtgegooid. Het land is daarenboven zo goed als eentalig, wat de isolatie faciliteert en de internationalisering bemoeilijkt.
Urenlange redevoeringen van president Nicolas Maduro of een van de zijnen, simultaan op elke radiozender, veranderen niet maar propageren het huidige bestel.

Het volk staat er bij en kijkt er naar.

Borsten en spelen

Schouwspelen moeten dan maar verlichting bieden.
Voor de vrouwen is er zowat in elke wijk een plastische chirurg, de borstvergrotingen vermaken en vullen het straatbeeld. Voor de mannen is er elk uur van de dag voetbal. In het doorsnee restaurant kon je zelfs op toilet ieder beeld van de wedstrijd Venezuela - Bolivie volgen.
Men gooit er letterlijk de bal voor de pot. Het atoomschot van het nummer 10 van Venezuela dat de gelijkmaker opleverde (2-2), gaf lawaai al was er een bomexplosie.
Geen Brood maar Borsten en Spelen.

Europa trekt de staart in

Enige invloed van de Verenigde Staten is nauwelijks te bespeuren want Yankees zijn er kop van jut. Ook Europa trekt in Latijns-Amerika de staart in. De Belgische Ambassade sloot deze week definitief haar deuren in Caracas, en de Nederlandse consul bedient zowaar, minstens de facto, meerdere staten (Nederland, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en nu ook België),

Vele bonafide handelaars en traders zul je hier ook niet vinden. Een land zonder een behoorlijk performante justitie is een land waar je niet in rust kunt werken, waar het vertrouwen zoek is, en waar er dus weinig zin is voor investeringen.

Een immens groot land, rijk aan vele grondstoffen en met een demografische wildgroei, is op drift en biedt weinig hoop voor de vele bijzonder gastvrije en vriendelijke latino's. Die vriendelijkheid verdwijnt uit mijn blik eenmaal ik mijn reis terug aanvatte naar het Europees continent. Velen van hier voelden zich geroepen om vliegtuigpersoneel te schofferen en denken dat zij zich met hun euro's alles mogen permitteren.

Ze beseffen niet eens hoeveel geluk ze hadden om in deze contreien geboren te worden en zijn nauwelijks bewust hoe belangrijk een goed politiek beleid is, alsook een voldragen ontwikkelingssamenwerking.

(De auteur is strafpleiter.)

lees ook