De Franstalige (kemp)hanen zijn terug! - Christian Laporte

Voor wie het nog niet zou weten is de twijfel helemaal verdwenen na dit weekend met de “politieke universiteiten” van de twee voornaamste Franstalige partijen! Binnen minder dan een jaar – acht en een halve maand ... - gaan we naar de stembus. De “moeder van alle verkiezingen” en haar drie stembiljetten maken ze blijkbaar al heel, heel nerveus.
labels
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Zowel de PS, zaterdag in Namen, als ook de MR zondag in Chevetogne heeft ons willen tonen dat ze zeker en vast niet zullen wachten tot de officiële opening van de verkiezingscampagne om de strijd voor de suprematie in Franstalig België in te zetten. En ze hebben dat zeker niet verwoord in academische termen, want hun zogezegde “universités d'été” leken dan toch vooral op Waalse kermissen waar men tussen pot en pint de militanten galvaniseert om binnenkort veel affiches te plakken en indien het moet op de vuist te gaan met die “van de andere kant”.

Jeugd en onderwijs

Dus waren de toespraken nog heel algemeen want de programma's zijn ver van af, alhoewel men reeds aan de jeugd belooft dat ze aan hen zullen denken en ook dat ze zich zullen toespitsen op een verbetering van het onderwijs. Het is natuurlijk leuk meegenomen dat aan te kondigen in een periode waar de scholen precies aan het herbeginnen zijn. In 't Frans heet dat “faire d'une pierre deux coups”...

Maar om dan toch in het nieuws te komen, moesten er enkele zware en lachwekkende formules in staan, want dat wekt de interesse van de media...

Amai, daar komen de bolsjewisten...

Daar waar Paul Magnette in de Waalse hoofdstad de liberalen verweet “tovermiddelen” naar voor te schuiven om de kiezers te doen geloven dat ze minder belast zullen worden, repliceerde Charles Michel met een formule die toch ook een beetje voorbijgestreefd is: eerlijk gezegd, echt bolsjewistisch zijn de Waalse en Brusselse socialisten toch ook niet meer (?) zelfs indien sommige leiders een stalinistische uitspraak niet schuwen. Maar daar had ik het bijna alleen over Philippe Moureaux, die toch een beetje afstand heeft genomen van het politieke toneel.

Eigenaardig genoeg komen die aanvallen vanwege twee partijen die blijkbaar gedoemd zijn weer samen te regeren, wat hun respectieve aanvallen nog een beetje surrealistischer maakt.

De recente “politieke barometer” van Dedicated- La Libre-RTBF heeft het eens te meer herhaald deze laatste dagen: de PS deelt nog steeds de lakens uit in het zuiden van het land voor de MR, terwijl de “blauwen” van Charles Michel de leiders zijn en blijven in Brussel, zelfs zonder het FDF van Maingain, die alleen ook veel minder sterk zijn dan vroeger. Qua populariteit zijn het ook de sterke mannen en vrouwen van die partijen die op kop blijven rijden.

De strategie is zo helder als het beste bronwater van de Ardennen: de twee groten vallen elkaar aan met scherpe ideologische standpunten die in andere landen dan het onze onverenigbaar zouden zijn, maar met ons coalitiesysteem zullen ze wel een aanvaardbaar compromis afsluiten. En tezelfdertijd zetten ze ook de andere middelgrote Franstalige partijen aan de kant: wie linkse ideeën heeft, zal minder snel geneigd zijn om voor Ecolo te stemmen, terwijl de conservatieven niet voor de CDH zullen kiezen, waarvan ze weten dat zeker en vast Joëlle Milquet dicht bij Elio Di Rupo ligt of, beter gezegd, staat.

Het N-VA-raadsel

Maar – want er is ook een “maar”... - ze hebben zich nog niet helemaal gepositioneerd tegenover hun noodzakelijke Vlaamse partners. Nu al beginnen te zeggen dat men indien het mogelijk zou zijn liefst zonder maar als het moet ook met de N-VA te regeren– tenminste indien de peilingen bevestigd worden in mei – zal ze zeker niet dienen.

Daarom is het discours van de MR ver van definitief, maar zelfs Paul Magnette sluit niet uit te moeten onderhandelen met de vermaledijde nationalisten.

Dat nog: zoals hun landgenoten in Vlaanderen zijn de burgers in Franstalig België echt vragende partij dat de democratische nationalisten van De Wever eindelijk klare wijn schenken en zeggen wat ze echt willen: ofwel een republiek Vlaanderen op touw zetten, ofwel de nieuwe federale regels echt navolgen. In Wallonië en Franstalig Brussel hoopt men ook dat de andere Vlaamse partijen kleur bekennen. Wat de CD&V'ers dit weekend gezegd hebben, gaat zeker niet die weg op... Wie roept daar in de menigte dat men niets anders kan verwachten van de tsjeven?

(Christian Laporte is politiek commentator bij La Libre Belgique.)

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.