Begenadigd redenaar tegenover machtsvrouw

Zondag is het zover: dan zijn het nationale verkiezingen in Duitsland. De kopstukken houden toespraken op verschillende plaatsen in het land. Tv-journalist Stijn Vercruysse was erbij.

Een gevechtskuntenaar met zwarte gordel slaakt een luide kreet en trapt een plankje in tweeën. Beleefd applaus weerklinkt op de houten banken vóór brouwerij Köstritzer in Bad Köstritz, een klein stadje met amper 4.000 inwoners in de deelstaat Thüringen.

De plaatselijke blaaskapel heft een mars aan. De Thüringer Rostbratwurst ligt op de rooster. Kinderen vermaken zich op het CDU-springkasteel. De kleuters van het plaatselijke schooltje worden het podium op gehesen en mogen een liedje zingen.

Straks komt Angela Merkel. Dat ze hier een thuismatch speelt, is duidelijk. De CDU zit stevig in het zadel, zowel in de deelstaatregering als lokaal. En bovendien zijn we hier in de voormalige DDR, waar ook de Kanzlerin vandaan komt. “Ze is van bij ons”, zegt een dame in het publiek.

Na elfendertig geweigerde interviewaanvragen hebben we besloten hier, in dit onbenullige plaatsje en niet in het drukke Dresden – waar ze vandaag ook langskomt - onze kans te wagen en de Wetstraatmethode toe te passen: we stellen ons strategisch op en zullen haar in het voorbijkomen een vraag toewerpen.

THE ASSOCIATED PRESS2013

Maar één van haar woordvoerders en de aanwezige journalisten geven ons geen kans. De talrijke in maatpak en kogelvrije vesten uitgedoste bodyguards doen ook al weinig goeds vermoeden. Angela Merkel, de machtigste vrouw van Europa, geeft zelden interviews, en al helemaal niet in de laatste dagen voor de verkiezingen. Merkel wil geen enkele fout maken en gaat alle controverse uit de weg.

Haar toespraak is saai en zielloos. Cadeaus als een bos dahlia’s en een schilderij worden koel en zakelijk in ontvangst genomen. Van het glas plaatselijke Dunkelbier drinkt ze één slok, en geeft het dan aan haar assistent.

Maar de mensen hier zijn dol op Mutti. Als ze het publiek ter afscheid stijfjes toezwaait, gaan alle borden met ‘Angie’ enthousiast de lucht in. En dan verdwijnt ze, omringd door haar bodyguards, van het podium. Langs de achterkant weliswaar, ver weg van onze strategische positie, ver weg van het publiek. De woordvoerder werpt me een triomfantelijke ‘zie je wel’-blik toe.

Zal Steinbrück over zijn eigen middenvinger struikelen?

Helemaal anders was het bij haar sociaaldemocratische rivaal Peer Steinbrück, een paar dagen geleden in München. Op het podium ontpopt de meest besproken man van Duitsland (hij beging nogal wat flaters tijdens deze campagne) zich als een ware stand-up comedian.

Na zijn toespraak mengt de man zich in het publiek, deelt ijverig handtekeningen uit en gaat intussen onverschrokken in discussie met de mensen. Nadien kunnen we hem rustig enkele vragen stellen.

Een dag later kijkt hij ons aan met opgestoken middelvinger (“Stinkefinger”), vanop de voorpagina van het vrijdagmagazine van de Süddeutsche Zeitung weliswaar. Het is een foto uit een ‘interview zonder woorden’, waarbij de geïnterviewde vragen beantwoordt met foto’s. De middelvinger was zijn antwoord op de kritiek en bijnamen als ‘ProblemPeer’ en ‘Peerlusconi’.

Zijn woordvoerder raadde Streinbrück af deze foto te laten publiceren, maar hij drukte door. En een nieuwe rel was geboren. Half Duitsland had het er twee dagen lang over. “Zal Steinbrück als eerste kandidaat-bondskanselier ooit over zijn eigen middelvinger struikelen”, vraagt Welt am Sonntag zich af.

Peer Steinbrück wordt in Duitsland ervaren als arrogant en hautain. Merkel als “één van ons”, een normale vrouw die als ze thuiskomt van het werk, kookt voor haar man (zo hoorden we het letterlijk!). Ik zag in Bad Köstritz een machtsvrouw en in München een begenadigd redenaar die als een kamikaze door deze campagne raast.