Hoe zien de Egyptenaren de toekomst?

Wim De Borger werkt voor Radio 2 en reist deze maand naar zijn Syrische schoonfamilie in Caïro om het geboortefeest van z'n dochter te vieren. Voor deredactie.be schrijft hij zijn indrukken neer.

“Weg met het militaire regime!” In Nasr City moet ik op straat niet lang zoeken om dit soort graffiti te vinden. “CC moordenaar van het vaderland” is de meest voorkomende slogan, doelend op generaal Al-Sisi die deze zomer de verkozen president Mursi aan de deur zette. “CC” vind je her en der ook in een davidster getekend.

Hier en daar duikt ook een R4BA-logo op (zie foto), het viervingerige gebaar dat de Turkse premier Erdogan destijds lanceerde uit verontwaardiging over de gewelddadige ontruiming van de sit-ins zoals het plein bij Rabaa. Ook op de paar geïmproviseerde, kleinschalige betogingen die ik de voorbije weken in Caïro heb gezien, droegen de aanwezigen dit R4BA-logo met zich mee.

Is het verzet van de Moslimbroeders uitgedoofd? Nog niet dus. Kunnen ze nog een vuist maken met de kopstukken van hun beweging in de gevangenis en nu ook al hun activiteiten verboden zijn bij rechterlijk besluit? Vast wel.

Consensus met het leger

Al m'n Egyptische nichtjes en tantes voelen zich opgelucht met de machtsovername. En ze steunen volop de harde maatregelen die het leger neemt tegen de Moslimbroeders. Op straat hoor ik dezelfde consensus. Wie zorgt dan toch voor al die graffiti?

Een jaar geleden was de sfeer nog zo anders: de Egyptenaren waren fier op de revolutie, en ze hoopten op de democratische hervormingen die ze vroegen. Met de presidentsverkiezingen in zicht bleek dat je toch maar beter strategisch kon stemmen. De keuze werd er een tussen de kandidaat van de Moslimbroeders en die van het leger.

Na één jaar had mijn familie net als vele anderen spijt van hun stem voor Mursi. Hij was in zijn daden maar president voor een deel van de Egyptenaren, vinden ze nu. En hij zette ook onervaren mensen aan het roer.

Veiligheid en een regering van technocraten

Egypte heeft nu volgens velen stabiliteit nodig, precies waar de noodtoestand en de avondklok voor moeten zorgen. Dat daarvoor televisiezenders van de oppositie uit de lucht moeten omdat ze oproepen tot geweld, en dat de frequentie van Al Jazeera gestoord wordt omdat het in zijn programma's de Moslimbroeders aan het woord laat, steunen ze hier eensgezind.

“Hopelijk kan het leger de komende jaren zorgen voor veiligheid en de eenheid van het land. En krijgen we daarnaast ook een regering van technocraten”, droomt een van mijn nichtjes. Niemand verwacht hier een terugkeer naar het regime van Moebarak, met veel macht in de handen van een kleine kring.

Het politieke idool El-Baradei is voor mijn nicht van z'n voetstuk gevallen omdat hij met zijn ontslag uit de regering zijn land in de steek heeft gelaten. “De jonge generatie zal de druk op de ketel houden en hervormingen blijven eisen”, maakt ze zich sterk. Zo verschijnen op sociale media nu al nieuwe acties tegen de militaire rechtbanken voor gewone burgers.