Over dikke en dunne politici - Kristien Hemmerecht

Vlamingen houden van dikke politici. Die conclusie dringt zich op nu Maggie De Block kordaat Bart De Wever in de populariteitspolls is voorbij gestevend. Het kan verkeren, zal De Block vast wel denken. Eerst was haar uiterlijk voorwerp van spot en hoon; nu lijkt haar stevige verschijning vooral vertrouwen in te boezemen. Zij is – letterlijk en figuurlijk – een rots in de branding.

O la la, zult u zeggen, haar lichaamsgewicht speelt hierbij geen enkele rol. Die sprong voorwaarts heeft ze louter en alleen te danken aan haar dossierkennis en standvastigheid. Het is haar beleid dat wordt beloond. Niet haar lichaamsgewicht.

Ik wil niet suggereren dat je het als Vlaams politicus alleen met extra spek kunt halen. Dat zou nu ook weer al te gemakkelijk zijn. Maar stel dat je goed in het vlees zit én dat je ook nog eens blijk geeft van politiek inzicht, dan ligt de weg naar populariteit breed open. In dat opzicht treedt Maggie De Block in de voetsporen van Jean-Luc Dehaene. Als Dehaene dood was, zou je kunnen stellen dat hij in haar is gereïncarneerd. Een reïncarnatie bij leven, in dit geval.

De forsgebouwde politicus biedt met zijn imposante lichaamsbouw geborgenheid en gezelligheid. ‘Hier ben je in goede handen,’ zegt dat stevige lichaam. ‘Ik kan tegen een stootje. Bij mij kun je je ontspannen.’

Ook Bart De Wever beschikte jaren lang over die troef. Helaas voor hem heeft hij haar – enigszins lichtzinnig – weggegooid. Dat heeft hem wilskracht en vastberadenheid gekost. Het is zonder enige twijfel een goede zaak voor zijn gezondheid. Maar niet voor zijn populariteit. De dunne De Wever straalt verbetenheid en bitsheid uit. En blijkt nu ook nog eens strategische fouten te maken.

Misschien was hij ook vóór zijn dieet een strenge man, maar toen werd die karaktertrek opgevangen én afgezwakt door zijn spek. Zelfs wanneer hij harde uitspraken deed, wist je: straks gaat hij een pak frites eten. Of hij staat ergens aan een toog met pint in de hand. Zijn vlees was duidelijk zwak, en dus zou hij mededogen hebben voor het zwakke vlees van zijn medemens. Er kon gelachen worden. En gerelativeerd. Daar is nu niet veel meer van te merken. De magere De Wever loopt er zo getormenteerd bij dat je haast medelijden met hem zou krijgen. Week na week lijkt hij iets meer weg te smelten, weg te kwijnen.

En Di Rupo dan, zult u zeggen? Die is slank. Erg slank zelfs. Ah ja, maar hij is geen Vlaams politicus. Kris Peeters is dat wel, en Hilde Crevits ook. En ze zijn allebei populair en slank. Waarmee bewezen is dat overtollige kilo’s geen voorwaarde zijn voor populariteit. En ook geen garantie.

Maar die extra kilo’s kunnen een politicus dat laatste zetje geven. Ze vormen een kussentje waarin het voor hem of haar, én voor zijn of haar kiezers comfortabel zitten is. We voelen ons op ons gemak. Veilig. Er wordt voor ons gezorgd.

lees ook