Starstruck door Marc De Bel

“Het zal een keileuke dag worden met toffe mensen. Allemaal samen met de vip-bus naar Den Haag!”. Meer woorden heb ik niet nodig om me te laten verleiden deel te nemen aan het Groot Dictee. Pas nadien besef ik waar ik enthousiast “Ja, ik wil!” op geantwoord heb. De spellingsregels opfrissen in je vrije tijd en vrijwillig zwoegen op woordjes waar je nog nooit van gehoord hebt - welke zot doet dat nu?
Marc De Bel en Danira Boukhriss

Meerdere zotten, zo blijkt. We vertrekken met twintig dappere dicteeërs, onder wie tien die de grondige selectieronde van De Morgen hebben overleefd en hun plaatsje op deze bus dubbel en dik verdienen. Ik maak kennis met iedereen, ontdek dat ze allemaal werken in een sector die niets te maken heeft met taal en ben helemaal onder de indruk van hun lef en durf.

Ik ben zo in de weer met praatjes maken, koekjes eten en voelen aan het zachte leer van de zeteltjes, dat ik pas na een paar minuten besef wie er twee stoeltjes naast me zit. Ik ben helemaal starstruck. Mijn grote idool, de entertainer van mijn kindertijd, de man van wie ik alles wat hij schreef heb verslonden. De Grote Marc De Bel.

In mijn hoofd schiet er van alles tegelijk, maar uit mijn mond komt er geen woord. Wat zeg je tegen de man die het romanpersonage (Blinker!) bedacht waar je als kind smoorverliefd op was? Het enige wat eruit kwam was “En, heeft u zich goed voorbereid?”. Tot daar mijn indrukwekkende eerste woorden aan meneer De Bel.

Weer helemaal 13 jaar

Mijn voornemen was om in de bus de spellingsbrochure nog eens door te nemen, maar dat is amper mogelijk met een gezellige kakofonie van negen prominenten rondom je. Ik ben weer helemaal 13 jaar, op schoolreis met klasgenootjes die ik nog niet allemaal even goed ken. Spannend! Mijn beste vriendinnetje van de radio, Karolien Debecker, is er ook, en daar ben ik heel blij om. Ze geeft toe dat ze na vijf pagina’s studeren in slaap is gevallen, en we sluiten een pact om onze uiteindelijke score aan niemand te verklappen. Mijn lieve collega Ann De Bie is er ook, stralend als altijd, vol goesting in deze dag. Ik zet mijn geld in op haar. Volgens mij was ze altijd al de beste van de klas.

En dan zijn er zoveel gezichten die ik wel ken, maar zij mij niet. Helmut Lotti geeft toe dat "hij me nog nooit op tv heeft gezien". Ik zeg dat ik hem vooral ken van "Tiritomba". Hij kan er hartelijk om lachen en geeft me nadien nog een paar wijze levenslessen mee, die ik heel wijselijk voor mezelf houd.

Acteur Peter Van den Eede blijkt charmanter dan sommige van zijn personages en later zal ik met hem nog een fijn gesprek hebben over de wijn die geserveerd wordt tijdens het diner. Zolang we het maar niet over ons dictee moeten hebben.

Schrijver Erik Vlaminck bekent dat hij geen spellingboek heeft open gedaan en ik neem met plezier wat relativeringsvermogen van hem over, want in mijn angst om "serieus af te gaan" voor al mijn collega’s en Canvaskijkend België, ben ik vergeten dat ik het allemaal niet zo serieus mag nemen. En van Maud Vanhauwaert, omschreven als "woordkunstenares", kom ik te weten dat ze nog veel meer doet dan knutselen met woorden.

En dan is er nog de ravissante Valérie Courtois, die ik nooit meer "zusje van" zal noemen. Ze is trouwens ouder dan Thibaut, dus hij is eerder "broertje van", maar dat terzijde. Valérie combineert zo maar eventjes haar studies bio-ingenieur met volleyballen op topniveau en bij deze pleit ik dan ook ineens voor meer aandacht voor onze nationale vrouwenvolleybalploeg, want wat zij doen is even straf als wat haar voetballende broer en zijn rode duivels klaarspelen. En bovendien is Valérie ook gewoon een keitoffe, die naast volleybal en bio-ingenieurswetenschappen, ook best wat van spelling kent.

Net niet helemaal klaar voor het examen

Na de busreis, die van mij best wat langer mocht duren, want het werd net zo gezellig, stappen we binnen in wat waarschijnlijk wel het mooiste gebouw van Den Haag moet zijn. We eten nog een brownie, drinken een koffietje, en dan klinkt de bel (niet Marc) die ons allemaal samen roept om dan eindelijk te beginnen aan waar we eigenlijk voor gekomen zijn.

Ik mag zitten naast Mieke Van Hecke, een plezante dame en topvrouw van het Katholiek onderwijs, bij wie ik al zeker niet durf te spieken. In de Eerste Kamer is het frisjes, vind ik, en plots voel ik dat ik dringend moet plassen. Ik zeg het tegen Mieke. "Dat zal je eerst moeten vragen, maar ik denk niet dat je nu nog weg mag", antwoordt ze. Ik voel me weer helemaal terug op de schoolbanken, net niet helemaal klaar voor een examen. Let the game begin!

PS: Op het einde van de terugrit heb ik het eindelijk durven vragen: een onduidelijke maar helemaal échte foto met Marc de Bel!