"Ik zeg niet: ik ga de waarheid spreken over Martin"

"Het is een poging om te achterhalen hoe iemand tot zoiets komt." Zo omschrijft Kristien Hemmerechts haar roman "De vrouw die de honden te eten gaf", een fictief verhaal gebaseerd op het leven van Michelle Martin, de ex-vrouw van moordenaar Marc Dutroux. In "Reyers laat" ging ze in gesprek met Paul Marchal, die het boek intussen al kon lezen, maar niet enthousiast is over de aanpak van de schrijfster.

"Het is een poging om de hele zaak te reconstrueren vanuit het standpunt van Michelle Martin", zegt Hemmerechts. "Er zijn heel veel gaten in wat we weten. Daarom heb ik ervoor moeten kiezen om dingen te gaan aanvullen met verbeelding. Ik heb geprobeerd een versie te schrijven waarvan ik hoop, en geloof, dat die geloofwaardig is."

Paul Marchal, de vader van het vermoorde meisje An, heeft het boek, dat pas volgende week uitkomt, intussen gelezen, maar blijft het er moeilijk mee hebben. "Ik was verontwaardigd en verdrietig toen ik hoorde dat het boek ging verschijnen. Als ik het boek lees, vind ik Martin niet terug. Ik zie wel gelijkenissen met de werkelijkheid, maar heel vaak is de waarheid ook zoek. Men wil een ideaalbeeld geven van Martin."

Hemmerechts pareert dat ze Martin "dingen laat zeggen die niet noodzakelijk waar zijn". "Ik zet iemand neer die verknipt is, zij is geen betrouwbare stem. In de literatuur kan je een onbetrouwbare verteller ten tonele brengen. Ook de lezer ziet dat ze zichzelf voortdurend tegenspreekt. Ik zeg niet: ik ga de waarheid spreken over Martin. Ik probeer haar gedachtengang neer te zetten. Dat zijn twee heel andere dingen."

Marchal heeft het er vooral moeilijk mee dat Martin "als menselijk iemand" aan het woord gelaten wordt. "Ze is nu net geen menselijk iemand, ze is een psychopate en een psychopaat heeft geen empathie." Hemmerechts benadrukt dat Martin "wel een mens" is.

Hemmerechts zegt dat ze er niet in de eerste plaats mee bezig was of het boek de families van de slachtoffers zou kwetsen. "Ik heb er wel grote zorg voor gedragen dat het voor Sabine en Laetitia niet kwetsend zou zijn." Dat Paul Marchal zich gekwetst voelt, is iets waar de schrijfster begrip voor kan opbrengen.

"Ik kan alleen met de hand op het hart zeggen dat ik het als schrijver een belangrijke uitdaging vond om te proberen te achterhalen wat er in haar hoofd omging", zegt Hemmerechts. "Ik vind het geloofwaardig. Dit is een poging om te achterhalen hoe iemand tot zoiets komt."

"Een literaire uitdaging"

Hemmerechts heeft een poging ondernomen om met Martin te praten, maar dat is niet gelukt omdat Martin geen interviews mag geven. "Er is wel een journaliste geweest die haar een aantal keer is gaan interviewen voor een boek. Zij heeft het project afgeblazen omdat ze altijd op een muur stootte." De schrijfster vond het "een literaire uitdaging". "Het is onbegrijpelijk, maar het is gebeurd. We moeten proberen in dat leven te gaan staan en proberen te achterhalen hoe iemand tot zo'n gruwelijke daad komt."

Marchal heeft er niet aan gedacht om te proberen het boek te laten verbieden. "We leven in een vrij land. Het is fictie, het moet mogelijk zijn."